Allemaal Autcasts - Magali De Reu
Een boek dat mij aansprak door de korte inhoud. Alleen heb ik om te beginnen met "allemaal" moeite. Je zou deze titel kunnen interpreteren met de grote misvatting dat "iedereen" ASS heeft en alsof de auteur dit ook eens wil bevestigen - wat trouwens niet klopt. Ook gaat dit boek niet enkel over ASS, maar over de genoemde stoornis in combinatie met ADHD. Iets wat niet duidelijk is als je enkel naar de titel kijkt. Had ik dus niet gezocht naar boeken over de combinatie van, ik was hier misschien nooit op gevallen.
Het boek zelf: het eerste deel is vooral clinisch, het gaat over wat de stoornissen juist inhouden volgens de DSM-5, en de auteur maakt aantekeningen daar waar zij vindt dat de symptomen gedateerd zijn, niet genoeg onderzocht, niet goed genoeg uitgewerkt,...
Jammer genoeg is het duidelijk niet helemaal mijn ding. Waar andere lezers heel lovend zijn over haar schrijfstijl, heb ik er zelf moeite mee, en ik word er zelfs ambetant van. Ik vind het te onsamenhangend, te "breed" (er werd een "beeldende schrijfstijl" genoemd in een andere review), te veel van de hak op de tak springend en ik heb moeite om me te blijven concentreren hierdoor. Ook komt ze erg druk over (al steekt ze zelf dan ook niet onder stoelen of banken wat voor persoon ze is) en dat is nu niet bepaald iets voor mij. De
Theory Of Mind, dat mogelijks in de toekomst zal worden vervangen door de
Theory Of The Predictive Brain is ook echt heel ingewikkeld uitgelegd (en zo was er nog iemand met die mening). Je moet wel heel goed bij de pinken zijn om dit te kunnen blijven volgen. Ik moest opzoek gaan naar een meer samenvattende en eenvoudige uitleg hierover alvorens dit te snappen.
Het feit dat de schrijfster spreekt over "wij" en "ons" steekt mij ook tegen. Geen 2 personen op het spectrum zijn hetzelfde. Ook zag ik een nogal rare zwart-witte veralgeming voorbijkomen: vrouwen met ASS zouden meer behoefte hebben aan sociaal contact dan mannen. Dat is het dan. Gewoon alsof je dat op café of brolboek zou zeggen. Vreemd.
Ik heb niet het gevoel dat dit een persoon is waar ik een klik mee zou hebben en graag mee zou willen omgaan eerlijk gezegd.
Wat ik wel goed vind, is dat er doorheen de hoofstukken telkens getuigenissen aan bod komen van zowel mannen als vrouwen met AuDHD, zoals dat online en in dit boek wordt genoemd. Dit boek gaat dan ook niet specifiek over meisjes en vrouwen met AuDHD, maar toch is er aandacht voor.
Ondanks alles bewonder ik deze vrouw dat ze een boek hierover heeft geschreven (haar tweede boek over het onderwerp trouwens), want er kan niet genoeg lectuur (laat staan moderene lectuur) zijn over deze stoornis, laat staan over meisjes en vrouwen. Al zijn er tegenwoordig mensen in de online community die ASS geen stoornis meer willen noemen, en dit heeft blijkbaar een wig gedreven tussen de verschillende mensen op het spectrum.
Unmasked - Ellie Middleton
Eens een Engelstalig boek dat ik nog steeds niet heb uitgelezen omdat de schrijfstijl en haar persoon weer niet echt mijn ding zijn. Ze is ook een pak jonger dan ikzelf, en die valkuil had ik niet mogen negeren. Bovendien is ze ook een tiktokker en daar ben ik nu ook niet bepaald fan van, iets wat ik niet wist op voorhand. Ik "moest" toen nog een verjaardagscadeau kiezen en zag dit boek als een goede optie.
Het begint weliswaar heel goed. Het is iemand die ervoor pleit dat meisjes en vrouwen de diagnose sneller zouden moeten krijgen en de verschillende symptomen worden weer uitgediept zoals het in het boek hierboven. Uiteraard is ook dit weer deels een autobiografie. Het is ook zeer leuk opgedeeld.
Toch voelt het ergens dubbel. Het voelt aan alsof zij de mensen op het spectrum wil veralgemenen, alsof iedereen "zo" is. Op sociale media zijn "deze" mensen dan ook dominant aanwezig die hieraan meedoen.
Ook gaat ze in het boek steeds meer naar haar andere vriendjes op tiktok verwijzen, wat ik al helemaal vervelend vind. Het lijkt ook te politiek te worden. Eigenlijk legt deze post het goed uit (al klinkt deze persoon wel erg gefrustreerd):
Ik heb het afgelopen jaar nog boeken gelezen over dit onderwerp, en over andere boeken was ik meer te spreken, zoals:
Anders gaat ook - Elise Cordaro
Deze vrouw schrijft het in een duidelijke, samenhangende taal en geeft tips waar je echt iets aan hebt. Ze geeft na elk hoofdstuk ook een eigen getuigenis over elk aspect van haar diagnose waar ze mee worstelt. Al vind ik opnieuw de titel wat vreemd. "Anders gaat ook", het voelt voor mij een beetje als een soort van "komaan, niet flauw doen" Ik vrees dat de schrijfster haar eigen perfectionisme en te hard zijn voor zichzelf projecteert op de titel van haar boek, terwijl het evengoed puur bemoedigend kan bedoeld zijn. Tijdens het lezen merkte ik dat ik mij toch een beetje zorgen maakte om haar. Ze heeft een reguliere job, maar het is overduidelijk dat ze heel veel moeite heeft met de prikkels. Toch blijft ze doorzetten. Ik hoop oprecht voor haar dat ze niet in een burn-out terechtkomt.
Hoe dan ook is dit een aanrader voor diegenen die graag heldere informatieve lectuur leest, en laat nu net sommige mensen op het spectrum zelf daar veel behoefte aan hebben.
Dramaqueen of gewoon autisme? - Marije Van Dongen
Zoals je al vermoedt aan de naam, gaat het deze keer over een Nederlandse auteur. Voor mij heel aangenaam, aangezien ik graag Nederlandse non-fictie lees: veel directer en een pak duidelijker dan om het even welk Vlaamse non-fictie. Dit boek is eerder een autobiografie en tegelijkertijd een getuigenis over een vrouw met ASS (zonder ADHD dit keer) die zelf begeleidster werd van mensen met ASS. Zeker ook een aanrader.
