pardal
Well-known member
Heb je ergens, buiten je gevoel, een aanknopingspunt dat meer repressie het gewenste resultaat zal geven?Heel vage, wollige bewoordingen allemaal. Maar tussen de regels lees ik "meer begeleiding, minder repressie", terwijl we uiteraard exact het omgekeerde nodig hebben in onze nu al veel te softe maatschappij. Harde repressie, waar het nodig is. Profitariaat moet eruit.
Neen dat vinden gezonde werkende mensen die voldoende kansen krijgen en kunnen benutten.Niemand moet op zijn blote knietjes zitten. Maar is een klein beetje dankbaarheid dan teveel gevraagd? Iedereen beschouwt thuiszitten op kosten van de maatschappij zodanig als vanzelfsprekend. Alleen maar de rechten kennen, maar nooit de plichten.
Dus laat dat iedereen maar varen aub.
Stuur maar door, als jij mijn gesprek met een 19 jarige meisje aangaat die juist bij haar thuis buitengegooid is met haar baby van 5 maanden, met de boodschap we hebben geen woning voor u, ge krijgt nu 100 EUR voor de week door te komen, maar ge gaat wel zelf werk moeten zoeken en onderdak in tussentijd. Ik hoop dan ook dat jij er bij gaat zeggen dat het helemaal haar eigen fout is en ze blij moet zijn met die 100 EUR.Ons team is gedecimeerd naar een stuk of 4 man. Welnu, de helft van ons team zit nu langdurig thuis:
- De ene al een jaar met symptomen van burn-out. Ik bedoel: als je na een jaar nog altijd niet uitgerust bent en mentaal klaar om de draad terug op te pikken, wanneer ga je dan wél klaar zijn? Binnen 2 jaar? 5 jaar? En intussen maar blijven vervreemden van de werkvloer. Volledig uit uw werkritme geraken. Geen enkele prikkel meer krijgen. Je moet toch geen dokter of psycholoog zijn om te beseffen dat dat meer kwaad doet dan goed. Maar neen, laten we er nog wat extra eieren onder leggen.
- De ander heeft iets fysisch aan zijn knie. Ons werk bestaat voor 95% uit bureauwerk waarbij de toestand van de knie niet uitmaakt. Ook thuiswerk is geen enkel probleem, mochten er problemen zijn om met de auto te rijden. Er stelt zich dus slechts een probleem voor 5% van de tijd, maar de persoon in kwestie zit op 100% ziekteverlof.
Zal ik anders de stapel rapporten doorsturen die hier asap de deur uit moeten maar waar ik de tijd niet voor kan vinden omdat ons team overbelast is?
Je moet wel alle factoren in kaart brengen ivm je werk? Namelijk je baas die iedereen uiterst (afgaand op uw posts?)Dat is nu toch allemaal niet meer normaal zeker? Jezus. Wat een pampermaatschappij.
Die bedelen niet he, die vragen wat hun rechten zijn volgens de wetten van ons land.Afhankelijk van welke auto je hier bedoelt; maar dat is nu toch (ook weer) de logica zelve? Wanneer je zit te bedelen naar iets essentieels als huisvesting dat je dan geen idiote aankopen doet zoals een dikke auto die al 20% van zijn waarde verloren heeft wanneer je de garage buiten rijdt.
Neen, moet allemaal kunnen volgens jou. #Lalaland.
Leefloon is zelfs geen overlevingsuitkering, het bedrag ligt zelfs onder de armoedegrens.Kwaliteitsvol leven of een overlevingsuitkering?
Waarom maak jij een onderscheid tussen die ziektes. Er zijn er genoeg waarvan hun psychologisch lijden ongeneeslijk is. In sommige situaties is kanker veel makkelijker te behandelen dan die ziektes.Daarvoor mag wat mij betreft dat zwart/wit-systeem op de schop à la "ziek" of "niet-ziek". Neen, in de categorie "ziek" zou ik een duidelijk onderscheid willen maken:
- Lijdt je aan een ongeneeslijke ziekte of heb je kanker? Dan mag de ziekte-uitkering voor mij zelfs fors opgetrokken worden. Volledige ontzorging. Focus op kwaliteitsvol leven, zoals je hierboven beschrijft. Reis zoveel als je wil. Etc.
- Lijdt je aan psychologische problemen? Dan kom je op een minimum-uitkering.
- Orthopedische problemen of andere "carrosserie"-problemen? Minimum-uitkering.
Zal ik anders de stapel rapporten doorsturen die hier asap de deur uit moeten maar waar ik de tijd niet voor kan vinden omdat ons team overbelast is?


