Net om die reden gaan onze kinderen naar een naschoolse opvang (onthaalmoeder) zodat ze tijdens de vakantie daar ook terecht kunnen totdat ze oud genoeg zijn om naar kampjes en speelpleinwerking te kunnen gaan.De oudste gaat nu naar school, dus moet al mijn verlof naar het opvangen van de schoolgaande kleine. Als uw kind naar de crèche gaat (een plek die gemiddeld genomen minder gesloten is dan uw aantal verlofdagen per jaar) kun je nog eens verlof nemen om eens wat zaken voor elkaar te krijgen zonder blètende kinderen die in uw oor staan te krijsen. Ik besef nu (niet toevallig in de paasvakantie) dat van zodra je kinderen naar school gaan, ook dat niet meer mogelijk is.Ofwel werk je, ofwel zorg je voor je kinderen, 24/7. Werken, kinderen, werken, kinderen, repeat. En dat weegt echt zwaar op mijn gemoed en dat van mijn vrouw, met heel wat zware discussies tot gevolg.
Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's
- Onderwerp starter Joeri
- Startdatum
Vrouwtje Theelepel
Well-known member
Ik merk dat er toch een deel mannen hier zeggen dat de relatie in een (serieuze) dip zit, mede door jonge kindjes en alles wat er bij komt kijken.
Ervaren jullie vrouwen dat ook zo?
Ik heb in mijn omgeving al een paar keer gemerkt dat soms die dip door vrouwen/mama's anders ervaren wordt tijdens die eerste pittige jaren.
Ervaren jullie vrouwen dat ook zo?
Ik heb in mijn omgeving al een paar keer gemerkt dat soms die dip door vrouwen/mama's anders ervaren wordt tijdens die eerste pittige jaren.
Ik kan natuurlijk enkel met mijn "mannen"-visie daar op kijken. Maar ik heb de indruk dat bij vrouwen het eerder het "mmmh, de roze wolk is toch niet zo fantastisch als ik verwacht had" is, terwijl het bij mannen eerder "Wij hebben nu gewoon niks tijd meer om als koppel te doen, alles draait rond dat kind" (ik denk dat mannen minder een roze wolk verwachten?).
Ik wil ook wel eens weten hoe jonge moeders dat zelf omschrijven (eerlijk dan, want IRL krijg je enkel "het ouderschap is fantastisch" te horen)
Mijn vrouw ervaart dat zeker ook zo. Maar zij is ook niet gelukkig als moeder.
gamer5
Well-known member
Ja maar anders. Dat de relatie in het slop zit dat voel je natuurlijk allebei maar ik heb zoiets van “het is normaal dat dat nu de laatste prioriteit is, we zien wel als ze wat ouder zijn”. Zij toont haar gevoelens amper maar de weinige keren dat er toch over “gesproken” (2 zinnen) werd is het eerder dramatischer en dringender bij haar. Toekomst kan uitwijzen dat ze wel gelijk had natuurlijk, maar we hebben allebei wel het gevoel dat we er nu geen tijd voor hebben.
Mulan
Well-known member
Wij hebben in het begin geprobeerd om date-avonden te houden, soms zelfs gewoon eens samen gaan lunchen als de dochter op de crèche was. Mijn ouders stonden er niet om te springen om te babysitten maar zagen wel dat het nodig was.
Maar onze dochter haar ziektes en slaapproblemen hebben ZEKER gezorgd voor een gigantische afstand tussen mijn ex en ik.
Slaapproblemen: hij deed de late shift, ik de vroege. Concreet kroop ik om 20u in bed en mocht de dag meestal al rond 2u starten met een dutje van 5 tot 6 als ik geluk had. Hij bleef op tot middernacht, 1u om alles tussen 20u en 1u te doen. resultaat: we hebben 2j lang nauwelijks bij elkaar geslapen. Doodop dus ook ons seksleven kreeg een duw. Als hij moest wachten op initiatief van mij, had hij met wat geluk 1x per jaar seks of zo. (We hadden wel nog een seksleven, alleen met een pak minder enthousiasme dan voor de dochter)
Ziektes: ik was diegene die minst uren werkte en ik ben het meest stressbestendig. Gevolg was dat ik altijd naar de pediater ging, ik altijd in het ziekenhuis verbleef met haar,... En dat zorgde voor wrevel bij mij. Het voelde allemaal wat te vanzelfsprekend aan dat IK het allemaal alleen moest doen. En natuurlijk gebeurde dat met een reden. Borstvoeding als eerste reden de eerste maanden om er maar eentje te noemen. Maar dat groeide wel tot het gevoel van "getrouwde alleenstaande moeder" bij mij.
En als een koppel jarenlang zwaar slaaptekort heeft, geen Quality time, heel veel stress ervaart en je reageert het op elkaar af, dan is een breuk niet veraf. Covid was bij ons de doodsteek, maar de kans is klein dat we het zonder Covid wèl hadden gered als koppel.
Wat ik hier allemaal lees versterkt zeer sterk mijn gedachtegang dat we best enorm veel relatie-dingen doen in de 4 maand tussen einde verbouwing en geboorte van tweede kind. Het is nu met één kind en een verbouwing al compleet nihil op gebied van tijd voor elkaar. Ik zorg er tenminste wel voor dat we 's ochtends en 's avonds altijd samen eten. Ik hoor vaak dat mensen dat niet doen, door de verdeling ochtend/avond-shift inzake kind naar onthaalouder brengen. Samen maaltijden nuttigen lijkt me toch één van die meest essentiele relatie-dingen, hoe banaal ook.
Absoluut. Dat is bij ons ook ingebakken dat er amper van afgeweken kan worden. Dan is er toch tenminste een moment dat je elkaar elke dag ziet.
Absoluut, hier wordt altijd samen gegeten. Moest dat wegvallen, dan zou er idd heel weinig echte gezinstijd over blijven.
Niet (ver)bouwen terwijl je kleine kinderen hebt, is waarschijnlijk ook een goede regel 
En toch geraken velen van ons in die situatie verzeild. Waarschijnlijk omdat het zo uitkomt, om financiële redenen, omdat het een lange periode in beslag neemt, ...
Idealiter zit je natuurlijk met 2 al deftig op z'n plaats in een (redelijk) afgewerkt huis vooraleer je aan kinderen begint, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Dat zou voor de meesten van ons betekenen dat vroeg aan kinderen beginnen geen optie is.
En toch geraken velen van ons in die situatie verzeild. Waarschijnlijk omdat het zo uitkomt, om financiële redenen, omdat het een lange periode in beslag neemt, ...Idealiter zit je natuurlijk met 2 al deftig op z'n plaats in een (redelijk) afgewerkt huis vooraleer je aan kinderen begint, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Dat zou voor de meesten van ons betekenen dat vroeg aan kinderen beginnen geen optie is.
Is hier wel effectief meegenomen in de afweging destijds...Niet (ver)bouwen terwijl je kleine kinderen hebt, is waarschijnlijk ook een goede regel
Idealiter zit je natuurlijk met 2 al deftig op z'n plaats in een (redelijk) afgewerkt huis vooraleer je aan kinderen begint, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Dat zou voor de meesten van ons betekenen dat vroeg aan kinderen beginnen geen optie is.
Herkenbaar. Ik heb ook het gevoel dat het een fase is waar we door moeten als koppel, bij mijn vrouw heb ik het gevoel dat ze het somberder ziet. Maar zij ziet alles somberder in op dit moment.
Ik ga nu heel stereotiep klinken, maar wat ik zowel bij mezelf als bij heel veel andere vrienden van mij merk, is dat met het seksleven veel staat of valt.
Als dat goed is, dan pakken wij (mijn vrienden en ik) al die mindere momenten er enorm graag bij.
Als dat niet goed is, dan begonnen die mindere momenten alleen maar meer en meer tegen te steken.
Onze vrouwen hebben daar minder behoefte aan en halen daar dus (buiten het plezier de moment zelf) achteraf veel minder uit.
De dagen na de daad kan ik veel meer negativiteit in onze relatie aan dan zonder.
Ik wil hier nu geen debat opvoeren dat mannen meer zin hebben dan vrouwen, dat is toevallig hier wel het geval, maar is geen graadmeter voor het gemiddelde. Ik wil hier toch ook wel bij vermelden dat wij echt wel onze duid in het zakje doen wat betreft de huishoudelijke taken en dat het zeker 50/50 verdeeld is. Die last ligt bij beide even hoog.
En of je nu vindt dat onze relatie dan maar heel oppervlakkig klinkt als zoveel draait rond intimiteit, dan mag je dat gerust denken, maar verdikke het is toch wel enorm belangrijk.
Als dat goed is, dan pakken wij (mijn vrienden en ik) al die mindere momenten er enorm graag bij.
Als dat niet goed is, dan begonnen die mindere momenten alleen maar meer en meer tegen te steken.
Onze vrouwen hebben daar minder behoefte aan en halen daar dus (buiten het plezier de moment zelf) achteraf veel minder uit.
De dagen na de daad kan ik veel meer negativiteit in onze relatie aan dan zonder.
Ik wil hier nu geen debat opvoeren dat mannen meer zin hebben dan vrouwen, dat is toevallig hier wel het geval, maar is geen graadmeter voor het gemiddelde. Ik wil hier toch ook wel bij vermelden dat wij echt wel onze duid in het zakje doen wat betreft de huishoudelijke taken en dat het zeker 50/50 verdeeld is. Die last ligt bij beide even hoog.
En of je nu vindt dat onze relatie dan maar heel oppervlakkig klinkt als zoveel draait rond intimiteit, dan mag je dat gerust denken, maar verdikke het is toch wel enorm belangrijk.
Mulan
Well-known member
Mijn ex heeft meermaals gezegd dat voor hem, seks verbinding is. Met die uitleg snapte ik wel een pak beter waarom het voor hem zo belangrijk was om wel een actief seksleven te blijven hebben. Maar als verbinding voor de ander ligt in andere dingen (knuffelen, elkaar ontlasten in bepaalde taken, regelmatig eens appreciatie uiten, whatever!) en je partner legt niet uit waarom seks precies belangrijk is voor hem (of haar) dan krijg je gewoon weer extra frustraties aan beide kanten. Hij want hij voelt zich verwaarloosd en zij voelt zich een lustobject.
Dat lijkt me niet zo gek nee. De cliché uitspraak van 'vrouwen mogen niet vergeten dat ze niet alleen mama, maar ook nog een echtgenote zijn' komt waarschijnlijk wel ergens van 
Hier viel dat wel goed mee, al lag de frequentie vóór kinderen hier nu ook niet super-hoog (dus was het er ook geen hemel en aarde verschil). Maar ik kan me inbeelden dat dat bij sommige papa's misschien wel een shock is
Hier viel dat wel goed mee, al lag de frequentie vóór kinderen hier nu ook niet super-hoog (dus was het er ook geen hemel en aarde verschil). Maar ik kan me inbeelden dat dat bij sommige papa's misschien wel een shock is
Hier dat soms ook wel zoals je zegt na de daad kunt ge van elkaar meer verdragen. Als het al effe geleden is en er beginnen meer en meer dingen tegen te steken dan begint de gedachten ook te gaan is het al die zever waard... en ni gewoon terug single te zijn.
Zonder actief seks leven hoeft de relatie toch ook niet voor mij. Ik ben lang genoeg alleen geweest dat ik alle andere taken inclusief zorg van men kind alleen op mij kan nemen.
Maar zijn die woorden dan echt plots de openbaring geweest van "nu ben ik geen lustobject meer?".
"Seks is voor mij verbinding. EN NU POEPEN!"
Als je een relatie aangaat, dan moet toch wel de klik komen van "ik ben geen lustobject, ik ben gewoon zijn vriendin/vrouw die hij graag ziet en waar hij met veel plezier de liefde wil bedrijven".
Mulan
Well-known member
Als je doodop bent, eigenlijk alleen snakt naar een coma ipv wat slaap en je hoofd van hot naar her aan het springen is en je het libido van een baksteen hebt, wil je gewoon met rust gelaten worden. Dan is, in dat moment, gelijk welke "move" er 1 te veel. Dus hij kreeg veel vaker: "Laat mij met rust, mijn hoofd staat er niet naar!" Te horen dan "ik zie u ook graag!"
En dat is ook niks waar je u als vrouw over moet schamen, je hebt dat zelf niet in de hand.Als je doodop bent, eigenlijk alleen snakt naar een coma ipv wat slaap en je hoofd van hot naar her aan het springen is en je het libido van een baksteen hebt, wil je gewoon met rust gelaten worden. Dan is, in dat moment, gelijk welke "move" er 1 te veel. Dus hij kreeg veel vaker: "Laat mij met rust, mijn hoofd staat er niet naar!" Te horen dan "ik zie u ook graag!"
Maar als ik dan in de situatie zit van uw man en dat blijft duren, dan denk ik dat ik ook wel aan de alarmbel zou trekken.
Zeker als uw man evenveel werkt of meer, evenveel doet in het huishouden en bijgevolg evenveel redenen heeft om moe te zijn, maar toch nog graag die "verbinding" (om het nu zo maar te noemen) wil. Dan kan dat enorm frustrerend zijn en is het uw man die eigenlijk die problemen heeft en niet jij.
Want jij zegt "niet nu" en er komt ook niks van en jij kan rusten of slapen (en hebt onrechtstreeks uw goesting). Uw man daarentegen krijgt op dat vlak heel weinig zijn goesting.
Het kan zijn dat uw situatie heel anders is en uw man in het huishouden niks deed, dan kan ik dat best begrijpen dat jij wel stikop bent en het van zijn kant vrij egoïstisch is om seks te willen.
