Er zit wel een kern van waarheid in. Als moeder begin je al van bij het begin van de zwangerschap een band te kweken. Je voelt dat kind negen maanden lang groeien in je buik. Je hormonen bereiden je er al lang op voor.
Als vader is dat anders. Ja, je weet dat er een kind op komst is, maar niets kan je er eigenlijk op voorbereiden. En opeens is dat kleine wonder daar.
Natuurlijk, je doet er van in het begin alles voor en je houdt er met heel je hart van, maar het heeft bij mij toch een paar weken/maanden geduurd er ik er echt een goede band mee voelde. Het begon pas echt los te lopen als er wat interactie was; de eerste lachjes, reageren op je stem, volgen met de oogjes,...
Als man gebeurt het doorgaans trager, maar dat is ook een groot deel biologisch te verklaren imho.
). Maar Stad Gent had gelukkige goeie raad en de aanvraag is intussen binnen. Het voelt allemaal nog wreed abstract aan voor mij. Da's wel anders voor mijn vriendin, die misselijk is en de preparé nu aan mij moet afstaan.
.
