Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Wel chapeau dat mensen daarin héél nuchter in kunnen zijn, ik ben te gevoelig voor zulke zaken.
Hoe oud is je dochter? Want je geeft duidelijk om haar. En er zal een moment komen, als je pijn en boosheid minder is, dat je zal zien aan haar wat de gevolgen zijn. En dan ga je zonder twijfel ook een mentale middelvinger naar haar kunnen uitsteken en kunnen zeggen "ik wil het beste voor haar, dat jij je plichten niet nakomt zegt meer over jou als moeder dan woorden...."
 
Hoe oud is je dochter? Want je geeft duidelijk om haar. En er zal een moment komen, als je pijn en boosheid minder is, dat je zal zien aan haar wat de gevolgen zijn. En dan ga je zonder twijfel ook een mentale middelvinger naar haar kunnen uitsteken en kunnen zeggen "ik wil het beste voor haar, dat jij je plichten niet nakomt zegt meer over jou als moeder dan woorden...."
Ze is sinds vorige week 4 jaar oud. Ik ben idd verzot op haar. Tijdens het huwelijk zaten de zorgtaken ook 80% bij mij. De ongelijke verdeling van huishouden + zorgtaken voor dochter + fulltime job hebben mij genekt. Vandaar dat ik nu mezelf op 1ste plaats wil zetten, dus focussen op mezelf. Haar constanste nood aan hulp/ondersteuning kan ik daarom nu missen als de pest.
 
Ze is sinds vorige week 4 jaar oud. Ik ben idd verzot op haar. Tijdens het huwelijk zaten de zorgtaken ook 80% bij mij. De ongelijke verdeling van huishouden + zorgtaken voor dochter + fulltime job hebben mij genekt. Vandaar dat ik nu mezelf op 1ste plaats wil zetten, dus focussen op mezelf. Haar constanste nood aan hulp/ondersteuning kan ik daarom nu missen als de pest.
Eigenlijk kan je al 1 en ander counteren door bvb door te geven dat ze enkel aan jou mag vragen om iets over te nemen wanneer ze dat 72u op voorhand kan doen "zodat jij eventuele plannen kan verplaatsen indien nodig".
Is het geen (medisch) noodgeval, moet ze zelf haar plan maar trekken en jou niet contacteren.
"ik ben het uur uit het oog verloren/afspraak X vergeten" = trek uw plan.
"ik moet voor opleiding langer weg zijn van huis" = uw verzoek wordt in overweging genomen.

Zo kan je ook een zekere balans proberen vinden in tegemoet komen aan jouw noden en die van je dochter zonder dat je ex inderdaad enige moeite moet doen om zelf gecreëerde problemen op te lossen.
 
Ze moet toch haar verantwoordelijkheid leren dragen? Ze moet toch de consequenties kennen van haar beslissing?
Het is wel jouw taak niet om je ex op te voeden hé :thinking:

Stel je hebt een nieuwe partner en plant zaken op dagen dat je je dochter niet bij u hebt en dan belt een Ex u voor verschillende zaken zoals hierboven op. Pikken de nieuwe partners zulke zaken? Ik zou het niet pikken, zeker zaken niet zoals "uur uit het oog verloren"-voorbeeld van hierboven.
Hoezo, niet pikken? Je hebt daar niks aan te pikken, dat is gewoon zo.

Ik ben een nieuwe partner en mijn vriend zijn dochter is hier op elk mogelijk moment welkom. Tuurlijk, dat zal soms niet uitkomen of onze planning veranderen, maar dat heb je met kinderen 🤷‍♂️ En misschien dat ik daar eens op vloek als mijn vriend en ik een gezellige avond hadden gepland, maar geen haar op mijn hoofd dat daar lastig om zou zijn, laat staan dat ik hem daarover iets zou verbieden of opleggen. 't Is wel zijn dochter hé, en zij woont hier net zo goed als ik hier woon.

In de praktijk hebben we wel zo een situatie aan de hand gehad. Toen de mama haar nieuwe vriend leerde kennen, was ze nogal veel en lang op stap. Ze kwam de dochter dan veel te laat ophalen (soms vlak voor ze moest gaan slapen, bvb), was onduidelijk wanneer ze precies ging komen, stelde zo drie, vier, vijf keer uit op eenzelfde avond. Dat was vooral heel lastig voor de dochter die toen nog wat jonger was en nog heel erg aan haar mama hing. En soms was dat lastig omdat wij dan aan 't wachten waren voor we zelf ergens heen konden bvb.

Maar mijn vriend heeft daar nooit lastig over gedaan. Hij vond het erg voor zijn dochter, hij is daar zelfs erg kwaad over geweest. Maar tegelijk was hij ook heel blij dat zijn dochter zo vaak bij hem was.

En dat is nog steeds zo hoor, als de ene niet kan ophalen of wat dan ook, springt de ander in. Altijd. Zonder morren. Hoe meer dat meiske in huis is, hoe gelukkiger mijn vriend is. Er worden hier soms zelfs wekelijks aanpassingen gemaakt aan het schema - de ene heeft een afspraak bij de dokter, de ander zal wat later zijn, er is iets gepland,... En zeker voor dingen als werk of opleiding is dat toch helemaal geen probleem? Je bent met twee ouder hé.
 
Ook merk uit mijn ervaringen dat er wel soms te weinig op voorhand over wordt gebabbeld bij nieuw samengestelde gezinnen. Hierdoor ontstaan er dan wel snel wrevels in gezinnen. Niet dat het kind niet welkom is, wel dat de gevolgen van de situaties wordt onderschat. Dit en de verstandhouding tussen ouders tussen elkaar, nieuwe partner en het kind is ook cruciaal en soms onvoorspelbaar.
Communiceren is een belangrijke sleutel. Maar er moet ook plaats zijn voor kwetsbaarheid. Soms is het gewoon teveel en daar mag ruimte voor zijn
 
Zoon van net 5 die goed begint te worden in Mariogames (kart, bros en oddyssey). Fijn om zien. :love:
Die switch is beste aankoop van de laatste jaren.
 
Iemand tips om de tut kwijt te spelen? Ik ging ze normaal gezien aan de sint laten meegeven maar helaas is hij vlak voor die periode (hier komt die begin nov) zwaar ziek geworden en 2 maand bedlegerig geweest. Hij mocht ze dus nog wat houden van mij. Intussen is hij hersteld en zie ik ze liever verdwijnen aangezien hij 3,5 is. Hij gebruikt ze wel enkel om in slaap te vallen. Boekjes maken niets uit. Hij begrijpt ze wel maar vindt het dom van die personages dat ze hun tut weg geven. Groot wordt meneer volgens hem sowieso want zijn broekjes groeien al een hele tijd en hij heeft zijn tutje nog
 
Iemand tips om de tut kwijt te spelen? Ik ging ze normaal gezien aan de sint laten meegeven maar helaas is hij vlak voor die periode (hier komt die begin nov) zwaar ziek geworden en 2 maand bedlegerig geweest. Hij mocht ze dus nog wat houden van mij. Intussen is hij hersteld en zie ik ze liever verdwijnen aangezien hij 3,5 is. Hij gebruikt ze wel enkel om in slaap te vallen. Boekjes maken niets uit. Hij begrijpt ze wel maar vindt het dom van die personages dat ze hun tut weg geven. Groot wordt meneer volgens hem sowieso want zijn broekjes groeien al een hele tijd en hij heeft zijn tutje nog
Meenemen naar de speelgoedwinkel, zelf iets laten kiezen en aan de kassa betalen met zijn tuut?
 
Hij begrijpt ze wel maar vindt het dom van die personages dat ze hun tut weg geven. Groot wordt meneer volgens hem sowieso want zijn broekjes groeien al een hele tijd en hij heeft zijn tutje nog
Lol, pienter manneke! :ROFLMAO:

Wij hebben dat niet gestoken op fysiek groot worden, maar gewoon "grote en flinke meisjes slapen niet meer met tutjes", en dan idd aan sinterklaas mee gegeven. Tegen mijn verwachting ging dat zonder problemen. Wat @Mulan zegt is ook een goed idee.

Vorige week was ze opeens haar popje de les aan het leren want "je word nu wel te groot om nog een tutje te gebruiken, je moet dat leren popje". Dus die slaapt nu ook zonder tut 🤷‍♂️.
 
Vandaag een kind met open mond tierend op de voorste rij van een begrafenisstoetwagen zien zitten, getroost door de mama die zelf hard aan het wenen was.

Beeld dat ik nooit ga vergeten.

Hadden met 2 klassen kinderen op corona-afstand langs de straat tussen zijn huis en de kerk een erehaag gevormd omdat zijn papa vorige week aan een hartstilstand overleden was...
 
Wat zouden jullie doen in deze Co-ouderschap scenario?

Ex belt om te zeggen of ik bereid ben om voor 1 maand lang op haar 2 dagen in de week(Maandag en Dinsdag) dochter niet van school kan ophalen zodat ze bij mij 30min/1uur kan blijven omdat zij opleiding volgt voor haar werk. Ze heeft niemand anders in de buurt om dit te vragen.

Aanvaarden of niet aanvaarden? Of juist wel omwille van Corona?

Tot nu toe zijn de volgende gebeurd
-ze belt om te zeggen dat ze te depressief om is dochter op te halen van school.(die maandag en dinsdag heb ik haar opgehaald)
-ze belt last minute omdat ze "vergeten" is om dochter op te halen(uur uit het oog verloren)
-Ze vergat een doktersafspraak, gelukkig moest ik dochter sowieso ophalen en kon ik alleen gaan.

-en nu vraagt ze het bovenstaande....En worstel ik met mezelf omdat ik moet kiezen tussen mezelf en dochter en ben ik kwaad op haar omdat ze mij in deze positie zet. Overdrijf ik niet? Of laat ik juist wel met mezelf sollen? Ik heb uiteindelijk nee geantwoord op haar vraag, maar ik vreet me vanbinnen op.

Stel dat we wel nog getrouwd zouden zijn, dan zou ik probleemloos dochter kunnen ophalen en zou ze niet naar de opvang moeten. Het enige positief lichtpuntje van Corona: mogelijkheid om dochter op te halen van school ipv 17u30/18 in de opvang. Dus ik vind dat ophalen op zich niet erg. Ik vind het niet kunnen dat ze blijft steunen op mij terwijl zij ons allemaal in deze positie zet. Ze moet toch haar verantwoordelijkheid leren dragen? Ze moet toch de consequenties kennen van haar beslissing?

Pfff wat vinden jullie?
Enig bedenking/toevoeging dat ik nog heb na voorgaande opmerkingen is dat je es goed moet denken als je dochter goed zal kunnen omgaan met al die wisselmomenten kort op elkaar.
Ik heb reeds soorgelijke vragen gekregen en gesteld/willen stellen in het verleden, maar als het over een uur gaat is m'n dochter (zoon heeft daar geen last van) beter af met een uur langer opvang dan even bij "de andere ouder" te zijn om dan weer te moeten 'verhuizen".
 
Vandaag een kind met open mond tierend op de voorste rij van een begrafenisstoetwagen zien zitten, getroost door de mama die zelf hard aan het wenen was.

Beeld dat ik nooit ga vergeten.

Hadden met 2 klassen kinderen op corona-afstand langs de straat tussen zijn huis en de kerk een erehaag gevormd omdat zijn papa vorige week aan een hartstilstand overleden was...

Hartverscheurend ja, dat kruipt in de kleren...

Ik heb nog weekendwerk gedaan bij begrafenisondernemer (begeleiden van begrafenissen voornamelijk). Ik kon dat redelijk goed van mij afzetten, maar die ene keer dat ik een kleine witte kist moest neerzetten voor de ogen van de ouders was toch ook een hele zware.
 
Hartverscheurend ja, dat kruipt in de kleren...

Ik heb nog weekendwerk gedaan bij begrafenisondernemer (begeleiden van begrafenissen voornamelijk). Ik kon dat redelijk goed van mij afzetten, maar die ene keer dat ik een kleine witte kist moest neerzetten voor de ogen van de ouders was toch ook een hele zware.

Mijn ouders deden vroeger muzikale begeleiding van huwelijken en begrafenissen, als kind gingen wij (men zus en ik) regelmatig mee. Een keer een begrafenis meegemaakt van een kind, dat is de enige keer dat ik heb gezegd tegen mijn ouders: doe me dit nooit meer aan.
Paar jaar geleden ook de begrafenis van een stiefbroer van een ex meegemaakt. Was 13 en gestorven aan kanker.
Krijg het nog altijd moeilijk als ik aan een van die twee momenten terug denk.
 
De baby (3,5 maand) is nu z’n 3e week bij de onthaalmoeder gestart. Dit weekend hadden we het al vlaggen. Amper willen drinken, overgeven en diarree. Op zich had hij weinig last, was zelfs nog vrolijk. Maar 37,9 graden was voor ons toch voldoende om naar de dokter van wacht te bellen en langs te gaan.
Wat zaken meekregen om in de gaten te houden, o.a dat hij nog weende met traantjes en een vochtige mond bleef hebben.
Wij dus gerustgesteld.
Maar gisteren in de late namiddag, oh boy, wat was dat ineens! Mijn vriend en ik begonnen ook misselijk te worden. Wat later zat ik met diarree en nog wat moesten we allebei braken. Onze bestelde Valentijnmenu moeten laten staan en vroeg in bed proberen kruipen. Maar dat was natuurlijk buiten de baby gerekend, die was doodmoe maar wou niet slapen. Kortom, een rotnacht achter de rug.
 
Been there, immuniteit opbouwen duurt even...

Voordeel is vaak dat als ze het bij de onthaalmoeder/crèche allemaal al hebben doorgemaakt, ze achteraf op school dan minder vaak ziek zijn. Magere troost wel. :p

Sterkte!
 
Iemand tips om de tut kwijt te spelen? Ik ging ze normaal gezien aan de sint laten meegeven maar helaas is hij vlak voor die periode (hier komt die begin nov) zwaar ziek geworden en 2 maand bedlegerig geweest. Hij mocht ze dus nog wat houden van mij. Intussen is hij hersteld en zie ik ze liever verdwijnen aangezien hij 3,5 is. Hij gebruikt ze wel enkel om in slaap te vallen. Boekjes maken niets uit. Hij begrijpt ze wel maar vindt het dom van die personages dat ze hun tut weg geven. Groot wordt meneer volgens hem sowieso want zijn broekjes groeien al een hele tijd en hij heeft zijn tutje nog
Zeg dat de Sint volgende week al terug komt. Die hebben toch geen besef van tijd. Op school kramen die mannekes de hele tijd onzin uit dus niemand gaat zich daar vragen bij stellen.
Dan hebt ge later ook nog een goed verhaal.
 
Been there, immuniteit opbouwen duurt even...

Voordeel is vaak dat als ze het bij de onthaalmoeder/crèche allemaal al hebben doorgemaakt, ze achteraf op school dan minder vaak ziek zijn. Magere troost wel. :p

Sterkte!
Mijn moeder zei het vorig weekend ook nog "ge hebt er wel 3j op moeten wachten, maar ik heb de indruk dat ze deze winter nog niet echt ziek geweest is he?" 😂
We zijn ook al 14 maanden ziekenhuisvrij! 💪💪💪
 
Terug
Bovenaan