Komt daar nog bovenop dat er bij een bloedanalyse ontdekt is dat onze dochter mogelijk coeliakie heeft (intolerantie voor gluten) dus levenslang opletten wat ze eet.
Ik als levensgenieter heb het daar echt moeilijk mee en krijg het niet uit mijn hoofd.
Alle sociale momenten waar ze niet optimaal van zal kunnen genieten: vader dochter momentje naar de frituur of pizza afhalen als moeder niet thuis is, eten met haar vriendinnen, op restaurant gaan, bier drinken, fietstochtje doen en spontaan een broodje of ijsje eten, ...
Ok de maatschappij is er meer en meer op voorzien maar het blijft een auto immuun ziekte waar we heel haar leven mee rekening gaan moeten houden.
Ik ween nooit, maar nu bij de gedachte van haar toekomst en hoe ze mogelijks gepest of buitengesloten zal worden hierdoor heeft mij echt kapot gekregen.
Als ik van mensen hoor dat ze glutenvrij eten, al dan niet van moeten, dan denk ik in mijn eigen " jaja zal wel... Gewoon wat last van winderigheid zeker, eet eens een goeie hamburger dan ziet ge zo bleek niet"
Als het van moeten is, dan zijn de gevolgen inderdaad wel veel erger (verhoogde kans op kanker, onvruchtbaarheid, dagenlang klachten bij de minste kruimel brood,...).
Karma is a bitch zeker?
Moest er even uit...
Als iemand met een gluten intolerantie (en lactose...):
Ten eerste, het is inderdaad niet altijd gemakkelijk om te leven met een gluten intolerantie. Ik wist het pas op mijn 19e en heb in de jaren daarvoor echt afgezien. Bier drinken, hamburgers/brood, pizza, pasta etc zorgden er altijd voor dat ik de volgende dag eigenlijk nutteloos was, hele dag in de buurt van een toilet zijn, vreselijke krampen en alles wat dat dan ook nog eens veroorzaakte. Mijn huisdokter, een 70 jarige man, zei ofwel dat ik gewoon zwakke darmen had, of dat het tussen mijn oren zat. Toen ik 18 was dan eens een groot onderzoek laten doen bij een gespecialiseerde dokter en die wist me toen te vertellen dat ik gluten en lactose intolerant was. Sindsdien is mijn levens kwaliteit er zo hard op vooruit gegaan. Ja, soms kan ik niet zomaar spontaan iets gaan doen (vakantie, groepgebeuren, ...) zonder voorbereiding maar eerlijk, meestal is het echt een kleine moeite eens je eraan gewend bent. Restaurant bel je best de dag voordien even op om hen te verwittigen (ik heb nog nooit een restaurant gehad dat er geen rekening mee wou houden).
Als je als kind al weet dat je daar rekening mee moet houden, gaat het ook gemakkelijker zijn op bepaalde vlakken. Er bestaan tegenwoordig duizenden vervangproducten, die het kind ook speciaal kunnen doen voelen, in plaats van uitgesloten. Ze zal waarschijnlijk ook niet de enige zijn die het heeft. Ik was 6 jaar leider bij de Chiro (zo een 4 jaar geleden) en wij hadden behalve ik, in iedere groep wel 1 of 2 mensen met een gluten of andere intolerantie. De kinderen zijn het gewend van klasgenootjes te hebben die dit of dat niet mogen hebben en de kookouders hadden nooit problemen om er rekening mee houden.
Ik snap volledig jouw reactie, dat was de mijne ook toen ik het te horen kreeg. Maar als ik nu terugkijk, is er geen enkel sociaal moment dat ik heb moeten missen en ik ben zeker nooit gepest of buitengelsloten geweest. Zelfs niet op de Chiro met een groep van 26 leiding en zeker niet met mijn vrienden. Misschien heb ik geluk gehad, maar de meeste mensen die ik ken met een gluten intolerantie/allergie vertellen me hetzelfde.
Als je wat meer info wenst over gluten intolerantie, gluten vrij eten of eender wat gerelateerd, stuur me gerust een pm.
