Ze lezen hier mee bij DM precies: https://www.demorgen.be/beter-leven...als-je-het-overdag-goed-op-orde-hebt~bf9c6f19
Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's
- Onderwerp starter Joeri
- Startdatum
Avondland
Well-known member
Bron: het gerenommeerde onderzoeksplatform BeyondGaming. Dat belooft wat als ze een artikeltje willen schrijven over Brutolonen.
https://www.demorgen.be/nieuws/114-...-het-gemiddelde-maandloon-in-belgie~b2c51fcf/
En dan zeggen wij hier "zie, het gemiddeld brutoloon is ook hoog!"
Binnenkort hebben TRUMP en mac-bc daar een wekelijkse column.
Alé zonet bij de NKO geweest, slaaponderzoek en kijkoperatie nodig voor mogelijks laryngomalacie bij onze jongste, de sukkelaar is nog geen twee maanden maar ja, als het moet dan moet het!
sneeuwzwart
Well-known member
Via een vriend heb ik gehoord van het 3-5-7 principe, dat was hen aangeraden via een slaapcoach. Dus eerst 3 min laten huilen en dan ff langsgaan om te troosten, daarna 5 min laten huilen en dan weer ff troosten, en vanaf dat moment telkens 7 min tussenlaten om te gaan troosten. Dat heeft bij hen blijkbaar heel goed gewerkt toen. Lijkt me een betere methode dan gewoon niet meer langs te gaan en "oneindig" te laten huilen. Het kind beseft dat de ouders hem/haar niet vergeten zijn, maar dat ze ook niet bij de minste schreeuw naast het bed staan.
Ideetje voor de social crew: de Beyond Gazette.
Vind ik wel een goede tip die ik ga onthouden indien het nodig gaat zijn. Veronderstel dat je dat pas na een x aantal maanden kunt toepassen?
Voor waar te parkeren? En komt dat darmadvies ervoor of erna?
Ik denk dat je dat wel snel zal merken vanaf wanneer je dat kan toepassen. Wij hebben dat bij onze oudste ook een tijdje geprobeerd (zonder al te veel succes), nu is dat (bij hem) al helemaal moeilijk toe te passen omdat hij dan zijn zus wakker zou maken.
Edit: om dat "zonder al te veel succes" te duiden: de meeste avonden zorgde dat er voor dat hij gewoon elke keer we na het troostmomentje weggingen hij nog harder moest huilen. Het is niet dat hij dan na zoveel keer plots in slaap viel, nee, hij werd gewoon meer en meer overstuur. Waardoor je dan uiteindelijk met een peuter zit die compleet over de rooie is gegaan en je nog veel meer werk hebt om hem te troosten en terug in slaap te krijgen. Dus opnieuw: alles hangt ook gewoon af van je eigen kind. Bij sommigen zal dat werken, bij anderen is dat gewoon mishandeling.
Wat bij ons wel soms werkt is in plaats van naast het bed te zitten, te wachten aan het deurgat. Zodat ze je eerst nog half en half kunnen zien, en daarna niet meer, maar wel bij het minste huiltje vanuit het deurgat sussen en er op in praten ("papa is niet weg, papa is hier"). Ik zeg "soms" omdat mijn kinderen dus om de haverklap ziek zijn, en dan heeft het geen zin om zo'n dingen te proberen.
Laatst bewerkt:
Dat is de typische Ferber-slaapcoaching.
Het is beter dan gewoon laten huilen (obviously), maar je leert uw kind niet persé dat de ouders hem/haar niet vergeten zijn. Je leert hem/haar evengoed dat je hem elke keer toch weer alleen achter laat in een omgeving waar hij/zij niet alleen wil zijn.
Dan is de "Chair"-methode imo een stuk beter. Hier blijf je bij je kind en blijf je hem/haar troosten tot ze in slaap vallen. Je schuift gewoon elke dag verder weg van het bedje. Hierdoor leert uw kind effectief dat je er bent ook al zien ze jou niet.
sluysen
Well-known member
Onze ervaring was dat het gewoon telkens opnieuw begon als je ging, dus je eigenlijk nooit aan de 7 geraakt zonder vol te houden
clercqie
Well-known member
Interessante discussie omtrent het moeilijk in slaap krijgen...
Onze zoon (5.5 maand) was vorige week koortsig. Vrijdag erdoor geraakt hoera!
Maar die is dan echt van de ene dag op de andere bij het slapengaan aan het krijsen geslagen. Is nu al 3 nachten aan de gang. Nog licht anders dan de omschrijvingen in de thread, gezien hij eigenlijk rond 19u relatief gemakkelijk in slaap geraakt. Maar dus wordt hij nu om het uur in een vol gekrijs wakker en is hij werkelijk ontroostbaar. Erbij blijven aan het bed om te tonen dat je er bent hielp niet. Hem even uit bed tillen hielp sporadisch, maar al vlug terug drama bij het neerleggen. Zelfs hem bij ons pakken bracht niet veel beterschap. Hij heeft om 3u vannacht een vol uur in mijn armen liggen krijsen, nadat al andere zaken niet hielpen. Ik heb hem dan maar laten razen met het gedacht dat hij zo in mijn armen alvast niet de indruk kan hebben dat we hem verwaarlozen (maarja, wie weet natuurlijk)...
Ding is, ik zou misschien wel iets harder kunnen zijn in het doorzetten, maar mijn vriendin kan het absoluut niet aan om hem zo te horen. Anderzijds denk ik ook dat als we nu teveel dingen opeen proberen om hem te troosten een avondstructuur ver te zoeken wordt en dat dat de boel op termijn kan doen escaleren...
Wordt dus nog goed zoeken en schipperen de komende tijd. Uiteindelijk is het hele moeilijke dat je niet gewoon in de kindjes hun hoofd kan kijken en echt kan weten wat ze ervaren..
Onze zoon (5.5 maand) was vorige week koortsig. Vrijdag erdoor geraakt hoera!
Maar die is dan echt van de ene dag op de andere bij het slapengaan aan het krijsen geslagen. Is nu al 3 nachten aan de gang. Nog licht anders dan de omschrijvingen in de thread, gezien hij eigenlijk rond 19u relatief gemakkelijk in slaap geraakt. Maar dus wordt hij nu om het uur in een vol gekrijs wakker en is hij werkelijk ontroostbaar. Erbij blijven aan het bed om te tonen dat je er bent hielp niet. Hem even uit bed tillen hielp sporadisch, maar al vlug terug drama bij het neerleggen. Zelfs hem bij ons pakken bracht niet veel beterschap. Hij heeft om 3u vannacht een vol uur in mijn armen liggen krijsen, nadat al andere zaken niet hielpen. Ik heb hem dan maar laten razen met het gedacht dat hij zo in mijn armen alvast niet de indruk kan hebben dat we hem verwaarlozen (maarja, wie weet natuurlijk)...
Ding is, ik zou misschien wel iets harder kunnen zijn in het doorzetten, maar mijn vriendin kan het absoluut niet aan om hem zo te horen. Anderzijds denk ik ook dat als we nu teveel dingen opeen proberen om hem te troosten een avondstructuur ver te zoeken wordt en dat dat de boel op termijn kan doen escaleren...
Wordt dus nog goed zoeken en schipperen de komende tijd. Uiteindelijk is het hele moeilijke dat je niet gewoon in de kindjes hun hoofd kan kijken en echt kan weten wat ze ervaren..
Holocene
Well-known member
Als ik dit doe neemt onze dochter één of andere exorcist-pose aan om mij toch maar te kunnen zien
(gelukkig is't geen moeilijke om in slaap te vallen)
Mulan
Well-known member
Geen night terrors?
Of oorontsteking? De druk verhoogt dan enorm bij het neerliggen.
clercqie
Well-known member
We zijn ons bewust dat dit mogelijkheden kunnen zijn, maar pinnen ons nog niet onmiddellijk vast op 1 hypothese.
Night terrors bij echt élk uur wakker worden? Hij lijkt ook wel wat te reageren op ons getroost, wat me niet direct doet denken dat het dit is..
Oorontsteking: sluiten we niet uit en houden we oplettend in de gaten. Maar hier zou ik verwachten dat hij dan overdag ook last zou hebben en iets zou tonen. Maar overdag is die echt een stralend zonnetje (gelukkig!)
Mulan
Well-known member
Een oorontsteking ging hier doorgaans gepaard met een slechte nacht of 4 vooraleer er andere symptomen opdoken.
Soms is een kind krijgen echt: "gefeliciteerd met je zelfbouwpakket, de handleiding sturen we over X-jaar wel eens op!"
Sterkte!
Oorontstekingen waren hier héél vaak de oorzaak van dat soort episodes. De eerste dagen zie je dat nergens aan, behalve dat ze soms wat lastig doen en heel slechte nachten hebben. Tot ze dan drie dagen later 's ochtends wakker worden met de etter die uit de oren gutst.
"Ah"
En je dan keischuldig voelen omdat je boos bent geworden omdat ze 's nachts zo onhandelbaar waren. En voor wie geen vaste lezer is: mijn dochter heeft op een jaar tijd meer dan 10 keer een dubbele oorontstekingen gehad (met langs beide kanten een loopoor), vooraleer ze geopereerd is geweest (neuspoliepen verwijderd). Dus heel vaak zo'n avonden en nachten gehad waarbij ze aanvankelijk zonder aantoonbare reden heel erg moeilijk deed. Nog een reden waarom ik dus nogal sceptisch sta tegenover dat "je moet ze maar laten huilen/je mag ze niet verwennen" verhaal. Het is niet omdat je het niet ziet, en omdat ze het je niet kunnen zeggen, dat er niets scheelt.
"Ah"
En je dan keischuldig voelen omdat je boos bent geworden omdat ze 's nachts zo onhandelbaar waren. En voor wie geen vaste lezer is: mijn dochter heeft op een jaar tijd meer dan 10 keer een dubbele oorontstekingen gehad (met langs beide kanten een loopoor), vooraleer ze geopereerd is geweest (neuspoliepen verwijderd). Dus heel vaak zo'n avonden en nachten gehad waarbij ze aanvankelijk zonder aantoonbare reden heel erg moeilijk deed. Nog een reden waarom ik dus nogal sceptisch sta tegenover dat "je moet ze maar laten huilen/je mag ze niet verwennen" verhaal. Het is niet omdat je het niet ziet, en omdat ze het je niet kunnen zeggen, dat er niets scheelt.
Laatst bewerkt:
pffff, ik begin hier al schrik te krijgen voor de komende maanden 
GIsterenavond voor het slapen gaan (het zal 23.45 zijn geweest) op het ververskussen schoot ze opeens in gekrijs.
Zag zo echt haar gezicht verschieten en dan kei luid krijsen.
ERvoor nochtans aan het lachen en onnozel doen met mij.
Ik was begot even hard verschoten en had zoveel medelijden met haar.
Gelukkig was ze snel terug kalm.
Beangstigend moment
GIsterenavond voor het slapen gaan (het zal 23.45 zijn geweest) op het ververskussen schoot ze opeens in gekrijs.
Zag zo echt haar gezicht verschieten en dan kei luid krijsen.
ERvoor nochtans aan het lachen en onnozel doen met mij.
Ik was begot even hard verschoten en had zoveel medelijden met haar.
Gelukkig was ze snel terug kalm.
Beangstigend moment
