Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[mac-bc]

Ik ben trouwens naar mijn moeder geweest dit weekend, en nu herinner ik mij terug waarom ik vaak de neiging heb tot de hardere, gedisciplineerdere opvoeding:

Mijn moeder heeft 3 zonen moeten opvoeden zonder veel hulp van mijn vader. En dat was op de strenge, gedisciplineerde manier. En zij zegt dat dat wij nooit zo moeilijk in slaap konden geraken. Dat ze ons gewoon liet doen zonder veel betutteling en dat wij al vrij snel doorhadden dat er gewoon te slapen viel 's nachts. Minder kak aan smeren zeg maar. Minder eieren onder leggen. En ik ben geneigd om dat te geloven. Hoe konden mensen vroeger anders 6 kinderen grootbrengen (vaak zonder hulp van de vader) zonder zelf volledig kapot te gaan?

Maar onze omgeving, hier op BG en elk pedagogisch handboek (volgens mijn vrouw, ik heb er zelf gene gelezen) zegt het omgekeerde: je mag ze niet laten wenen, als ze wenen scheelt er iets, je moet ze die geborgenheid geven, .... Maar geen van die 3 moet 's nachts aan de bak om die kleine rustig te krijgen natuurlijk.

Dus ik weet het echt niet meer hoor. Ik blijf met de indruk zitten dat hij veel te verwend is. Maar ik sta alleen. Ik moet "gewoon geduld hebben". Ok dan maar zeker? Ik ga mij nog een koffietje halen.

 

[Sylverscythe]

Ik ben trouwens naar mijn moeder geweest dit weekend, en nu herinner ik mij terug waarom ik vaak de neiging heb tot de hardere, gedisciplineerdere opvoeding:

Mijn moeder heeft 3 zonen moeten opvoeden zonder veel hulp van mijn vader. En dat was op de strenge, gedisciplineerde manier. En zij zegt dat dat wij nooit zo moeilijk in slaap konden geraken. Dat ze ons gewoon liet doen zonder veel betutteling en dat wij al vrij snel doorhadden dat er gewoon te slapen viel 's nachts. Minder kak aan smeren zeg maar. Minder eieren onder leggen. En ik ben geneigd om dat te geloven. Hoe konden mensen vroeger anders 6 kinderen grootbrengen (vaak zonder hulp van de vader) zonder zelf volledig kapot te gaan?

Maar onze omgeving, hier op BG en elk pedagogisch handboek (volgens mijn vrouw, ik heb er zelf gene gelezen) zegt het omgekeerde: je mag ze niet laten wenen, als ze wenen scheelt er iets, je moet ze die geborgenheid geven, .... Maar geen van die 3 moet 's nachts aan de bak om die kleine rustig te krijgen natuurlijk.

Dus ik weet het echt niet meer hoor. Ik blijf met de indruk zitten dat hij veel te verwend is. Maar ik sta alleen. Ik moet "gewoon geduld hebben". Ok dan maar zeker? Ik ga mij nog een koffietje halen.

Ik heb nog geen ervaring (dat is voor na september), maar ik weet niet of we ons in moderne gezinnen met 1-3 kinderen moeten spiegelen aan vroeger, toen er zo'n hoop kinderen kwamen dat de oudste meisjes al hielpen met de jongsten, en de moeder ook vaker thuisbleef. Mijn vrouw was thuis met 6 kinderen, en sommige van de verhalen tonen bij mij toch wel aan dat ze wat aandacht van haar ouders ontbrak.

Een hardere, gedisciplineerde opvoeding, daar kan je volgens mij ook pas van spreken als de kleine begrijpt waarom dingen gebeuren, nee?

 

[Sir.Killalot]

Het heeft geen enkele zin om te kijken naar hoe uw moeder jou en je broers heeft opgevoed. Elk kind is anders. Mijn kinderen hebben hun eerste levensjaar enorm veel last gehad van verborgen reflux, en hun tweede levensjaar quasi permanent (zwaar) verkouden geweest. Spartaanse discipline verhelpt geen reflux en is geen verweer tegen virussen en bacteriën, het enige dat je dan doet is er niet zijn voor je kind.

 

[zarathustra]

Ik ben trouwens naar mijn moeder geweest dit weekend, en nu herinner ik mij terug waarom ik vaak de neiging heb tot de hardere, gedisciplineerdere opvoeding:

Mijn moeder heeft 3 zonen moeten opvoeden zonder veel hulp van mijn vader. En dat was op de strenge, gedisciplineerde manier. En zij zegt dat dat wij nooit zo moeilijk in slaap konden geraken. Dat ze ons gewoon liet doen zonder veel betutteling en dat wij al vrij snel doorhadden dat er gewoon te slapen viel 's nachts. Minder kak aan smeren zeg maar. Minder eieren onder leggen. En ik ben geneigd om dat te geloven. Hoe konden mensen vroeger anders 6 kinderen grootbrengen (vaak zonder hulp van de vader) zonder zelf volledig kapot te gaan?

Maar onze omgeving, hier op BG en elk pedagogisch handboek (volgens mijn vrouw, ik heb er zelf gene gelezen) zegt het omgekeerde: je mag ze niet laten wenen, als ze wenen scheelt er iets, je moet ze die geborgenheid geven, .... Maar geen van die 3 moet 's nachts aan de bak om die kleine rustig te krijgen natuurlijk.

Dus ik weet het echt niet meer hoor. Ik blijf met de indruk zitten dat hij veel te verwend is. Maar ik sta alleen. Ik moet "gewoon geduld hebben". Ok dan maar zeker? Ik ga mij nog een koffietje halen.

uhu en had de mama ook een full time carriere? Er is niks dat u tegenhoudt om thuis te blijven en zelf de rol op te nemen die uw moeder had eh.

 

[anders.]

Ik ben trouwens naar mijn moeder geweest dit weekend, en nu herinner ik mij terug waarom ik vaak de neiging heb tot de hardere, gedisciplineerdere opvoeding:

Mijn moeder heeft 3 zonen moeten opvoeden zonder veel hulp van mijn vader. En dat was op de strenge, gedisciplineerde manier. En zij zegt dat dat wij nooit zo moeilijk in slaap konden geraken. Dat ze ons gewoon liet doen zonder veel betutteling en dat wij al vrij snel doorhadden dat er gewoon te slapen viel 's nachts. Minder kak aan smeren zeg maar. Minder eieren onder leggen. En ik ben geneigd om dat te geloven. Hoe konden mensen vroeger anders 6 kinderen grootbrengen (vaak zonder hulp van de vader) zonder zelf volledig kapot te gaan?

Maar onze omgeving, hier op BG en elk pedagogisch handboek (volgens mijn vrouw, ik heb er zelf gene gelezen) zegt het omgekeerde: je mag ze niet laten wenen, als ze wenen scheelt er iets, je moet ze die geborgenheid geven, .... Maar geen van die 3 moet 's nachts aan de bak om die kleine rustig te krijgen natuurlijk.

Dus ik weet het echt niet meer hoor. Ik blijf met de indruk zitten dat hij veel te verwend is. Maar ik sta alleen. Ik moet "gewoon geduld hebben". Ok dan maar zeker? Ik ga mij nog een koffietje halen.

Dat is dezelfde periode waarin kinderen gewoon werden opgesloten in de kelder. Of waarbij de deur van de slaapkamer op slot ging terwijl de ouders van huis gingen.
Ik durf met vrij veel zekerheid zeggen dat de pedagogische boeken het bij het rechte eind hebben daarrond... Er is ook een reden waarom er zoveel van de huidige 50'er-60'ers een alcoholprobleem hebben bvb... Dat is écht een generatie waarin er veel kinderen gekocht werden en die dan eigenlijk grotendeels verwaarloosd werden.
Die hebben die opvoeding dan in iets mildere versie verder gezet op "onze" generatie.

Je moet voor jezelf eens proberen te definiëren wat "verwend" wil zeggen in de zin van aandacht geven als ze aandacht nodig hebben. Beeld jezelf in dat je ergens een paniekaanval krijgt, en je roept om hulp en ze zeggen daarop "hij is verwend, hij roept gewoon om aandacht"...

 

[Mulan]

Beetje in dezelfde lijn:
Mijn moeder komt uit een thuis van 7 kinderen, rijhuis met 3 slaapkamers. Die sliepen dus met 3 in 1 bed tot ze uit huis trokken om te trouwen. Weinig kans toe dat die moest huilen omdat ze zich alleen en verlaten voelde.


Mijn vader is ne boerenzoon uit een gezin van 10. Die hadden wel geld voor een voltijdse huishoudster naast de voltijds thuisblijvende mama en daar was het probleem omtrent eten ook rap opgelost: niet eten = met bord en alles in het kiekekot tot bord leeg was.

Ohja en een beetje alcohol in de fles of preventief hooikoortsmedicatie geven om de kinderen te laten doorslapen werd dus ook gedaan.

 

[sluysen]

Je kan ook voor jezelf de grens trekken wanneer het roepen naar aandacht te veel wordt en je daar even niet meer op in kan gaan (fysiek/mentaal)
Na een dikke maand met gelijkaardige avonden en nachten zoals mac & killalot aanhalen hebben wij beslist om er niet altijd meer direct op in te gaan, en voorlopig lijkt dit te werken (in onze situatie)

Is dat negeren makkelijk? Nee zeker niet. Maar wij merken een duidelijk verschil in de roep naar extra aandacht of als er echt iets aan de hand is. tis niet dat we alles volledig negeren he...

Maar ik krijg hier nu precies ook wel het gevoel de stempel van "slechte ouder" te krijgen?

 

[Sylverscythe]

Ohja en een beetje alcohol in de fles of preventief hooikoortsmedicatie geven om de kinderen te laten doorslapen werd dus ook gedaan.

Bij mijn vrouw thuis was dat een rauw ei in de melk mixen 's avonds, droomvoeding hé.

 

[anders.]

Bij mijn vrouw thuis was dat een rauw ei in de melk mixen 's avonds, droomvoeding hé.

Niks zo goed om te slapen dan een goeie dosis salmonella

 

[anders.]

Je kan ook voor jezelf de grens trekken wanneer het roepen naar aandacht te veel wordt en je daar even niet meer op in kan gaan (fysiek/mentaal)
Na een dikke maand met gelijkaardige avonden en nachten zoals mac & killalot aanhalen hebben wij beslist om er niet altijd meer direct op in te gaan, en voorlopig lijkt dit te werken (in onze situatie)

Is dat negeren makkelijk? Nee zeker niet. Maar wij merken een duidelijk verschil in de roep naar extra aandacht of als er echt iets aan de hand is. tis niet dat we alles volledig negeren he...

Maar ik krijg hier nu precies ook wel het gevoel de stempel van "slechte ouder" te krijgen?

Dat is een persoonlijke keuze die je zelf moet maken. Het is voor uw kind ook niet goed als beide ouders er gewoon compleet onderdoor zitten.
Maar zoals je zelf wel aanvoelt zal het niet echt positief zijn om uw kind te laten wenen... Er is een reden waarom zowat elke vezel in uw lichaam de reflex heeft om daar naartoe te gaan.

 

[Wannez]

Maar onze omgeving, hier op BG en elk pedagogisch handboek (volgens mijn vrouw, ik heb er zelf gene gelezen) zegt het omgekeerde: je mag ze niet laten wenen, als ze wenen scheelt er iets, je moet ze die geborgenheid geven, .... Maar geen van die 3 moet 's nachts aan de bak om die kleine rustig te krijgen natuurlijk.

Voor mezelf gesproken, heb ik me hier @BG meestal ver uit deze discussie gehouden omdat ik niet vond dat ik veel recht van spreken heb wegens 2 zeer gemakkelijke slapers. Ik heb er ook geen idee van in hoeverre dit kip of het ei situaties zijn.
Wel hadden m’n (ex) vrouw en ik hierrond dezelfde opvatting die er grotendeels op neerkomt “een baby/kind gaat niet dood van even te wenen en we horen het verschil tussen geween uit acute nood en geween dat overgaat in gebrabbel en vervolgens slaap”.

Na hun slaapritueel stopten we hen in bed en keken op de klok. In geval ze niet direct stil waren en alle checks op groen stonden (gegeten/gedronken, droge pamper, knuffel mee in bed, geen uiterlijke kenmerken van ziekte), lieten we hen 5 minuten “wenen”. Als het niet gestopt was (of overgegaan in gebrabbel), keken we eventuele koorts na (en pamper) en stopten hen terug in bed (eventueel met koortsmiddel indien koorts, of een slokje water). En dan terug 5 minuten wachten.


Disclaimer; mogelijk hebben we hierbij de kiem gelegd voor wat later 2 psychopaten blijken; wie zal het zeggen. Vooralsnog heb ik na een gelijkaardige opvoeding niemand helemaal vermoord.

 

[Lint]

Dat is een persoonlijke keuze die je zelf moet maken. Het is voor uw kind ook niet goed als beide ouders er gewoon compleet onderdoor zitten.
Maar zoals je zelf wel aanvoelt zal het niet echt positief zijn om uw kind te laten wenen... Er is een reden waarom zowat elke vezel in uw lichaam de reflex heeft om daar naartoe te gaan.

Toen mijne kleine 10 dagen aan 1 stuk non stop weende, wou elke vezel in mijn lichaam die tegen de muur kwakken.
Had ik dat dan moeten met goede reden?

 

[Voidski]

Je kan ook voor jezelf de grens trekken wanneer het roepen naar aandacht te veel wordt en je daar even niet meer op in kan gaan (fysiek/mentaal)
Na een dikke maand met gelijkaardige avonden en nachten zoals mac & killalot aanhalen hebben wij beslist om er niet altijd meer direct op in te gaan, en voorlopig lijkt dit te werken (in onze situatie)

Is dat negeren makkelijk? Nee zeker niet. Maar wij merken een duidelijk verschil in de roep naar extra aandacht of als er echt iets aan de hand is. tis niet dat we alles volledig negeren he...

Maar ik krijg hier nu precies ook wel het gevoel de stempel van "slechte ouder" te krijgen?

Het probleem is dat elk kind anders is. Die van ons heeft ook een periode gehad dat die elke keer dat we hem in bed staken daar begon te brullen en schreeuwen, oppakken en het was weg. Sorry, dat pakt bij ons niet. Wij weten dat het pure aanstellerij is, dus neen, hij bleef liggen. Twee, max drie weken heeft dat geduurd. De eerste dag was het 30 minuten, tweede dag ook, in het midden van week twee was het al maar 20 minuten meer en het einde van week drie was hij al bijna aan het slapen toen we hem in bed legde.

Wilt dat zeggen dat het voor ieder kind werkt? Neen absoluut niet. Zijn wij slechte ouders omdat wij die hebben laten brullen? Misschien volgens het roze wolk boekje wel, maar wij hebben een gelukkig kind dat de hele dag lacht, dus wij maken ons er geen zorgen over.

 

[anders.]

Toen mijne kleine 10 dagen aan 1 stuk non stop weende, wou elke vezel in mijn lichaam die ook tegen de muur kwakken.
Had dat dan ook een goede reden?

Ja, de frustratie. Of het een goei plan is om het uit te voeren, dat is een andere vraag...

 

[Lint]

Ja, de frustratie. Of het een goei plan is om het uit te voeren, dat is een andere vraag...

Waarom vertaalt mijn "goede reden" zich dan in "niet doen", en die van u in "wel. doen, ga ernaar toe"...

 

[anders.]

Waarom vertaalt mijn "goede reden" zich dan in "niet doen", en die van u in "wel. doen, ga ernaar toe"...

Omdat het ene overduidelijk slecht is voor het kind, en het andere niet?
Als ik iemand zie vallen, dan ga ik die ook helpen uit reflex. Als ik iemand voor de 100ste keer iets irritant zie doen, ga ik die niet op zijn gezicht slagen ook al zou ik dat wel willen. Same thing.

 

[Lint]

Omdat het ene overduidelijk slecht is voor het kind, en het andere niet?
Als ik iemand zie vallen, dan ga ik die ook helpen uit reflex. Als ik iemand voor de 100ste keer iets irritant zie doen, ga ik die niet op zijn gezicht slagen ook al zou ik dat wel willen. Same thing.

Uiteraard akkoord... en daardoor is uw originele post ook onzin, wat ik wou aangeven.

Maar zoals je zelf wel aanvoelt zal het niet echt positief zijn om uw kind te laten wenen... Er is een reden waarom zowat elke vezel in uw lichaam de reflex heeft om daar naartoe te gaan.

Aka het is dus NIET omdat elke vezel in uw lichaam iets aan geeft, dat dit het juiste is. Bedankt voor de verduidelijking.

 

[quo_vadis]

Wij hebben ook onze jongste laten wenen/krijsen in zijn bed nadat we zeker waren dat er medisch geen reden was om dit te doen. Op 2 weken gingen we van een baby die amper sliep nachts en altijd aan het krijsen/wenen was naar een baby die na 5/10 minuten in slaap viel zonder wenen. Begonnen met 2-3 minuten laten wenen/krijsen en dan naar toe gaan en daarna periode steeds wat langer gemaakt.Het was idd niet makkelijk die 2 weken maar de 4/5 maand ervoor met amper slaap waren een veel grotere hel. Voor ons was het vooral belangrijk dat er geen medische reden was voor zijn gedrag en dan konden we de knop omdraaien. En we zijn nog steeds blij met onze beslissing om dit zo aan te pakken. Maar dat is natuurlijk onze situatie

 

[Mr. Rager]

Je kan ook voor jezelf de grens trekken wanneer het roepen naar aandacht te veel wordt en je daar even niet meer op in kan gaan (fysiek/mentaal)
Na een dikke maand met gelijkaardige avonden en nachten zoals mac & killalot aanhalen hebben wij beslist om er niet altijd meer direct op in te gaan, en voorlopig lijkt dit te werken (in onze situatie)

Is dat negeren makkelijk? Nee zeker niet. Maar wij merken een duidelijk verschil in de roep naar extra aandacht of als er echt iets aan de hand is. tis niet dat we alles volledig negeren he...

Maar ik krijg hier nu precies ook wel het gevoel de stempel van "slechte ouder" te krijgen?

Het probleem is dat elk kind anders is. Die van ons heeft ook een periode gehad dat die elke keer dat we hem in bed staken daar begon te brullen en schreeuwen, oppakken en het was weg. Sorry, dat pakt bij ons niet. Wij weten dat het pure aanstellerij is, dus neen, hij bleef liggen. Twee, max drie weken heeft dat geduurd. De eerste dag was het 30 minuten, tweede dag ook, in het midden van week twee was het al maar 20 minuten meer en het einde van week drie was hij al bijna aan het slapen toen we hem in bed legde.

Wilt dat zeggen dat het voor ieder kind werkt? Neen absoluut niet. Zijn wij slechte ouders omdat wij die hebben laten brullen? Misschien volgens het roze wolk boekje wel, maar wij hebben een gelukkig kind dat de hele dag lacht, dus wij maken ons er geen zorgen over.

Nee, jullie zijn geen slechte ouders. Steek dat aub niet in uw hoofd.
En nee, ge moet uw aanpak niet verdedigen.

Doe gewoon wat werkt voor u en uw kind.

 

[nixie]

Dit ook, absoluut. Hoe sneller je je neerlegt bij het feit dat je geen controle meer hebt over je planning, hoe beter. Het heeft geen enkele zin om je daar steeds opnieuw in op te jagen, het enige dat je creëert is nog meer stress bij jou én bij je kinderen. Elke keer je ergens naartoe moet creëer je al op voorhand een ongelofelijk stressmoment. Er zijn zaken waar je uiteraard moet op tijd voor zijn, maar al de rest moet je gewoon loslaten. Ben je later? Dan ben je maar later.

vin ik ook.
Mijn vriendin heeft het daar moeilijker mee.
Ook omdat ze graag net vroeger is, zo is het rustig voor de baby zelf om wat bij de grootouders te zijn voor al de andere nest toekomt en het niet meer rustig is tot we naar huis zijn