Hier zit ze ook gewoon mee aan tafel en soms eet ze veel mee, soms weinig. Meestal als wij gedaan hebben begint zij net op gang te komen en blijven we ofwel zitten, of zetten we haar bord op de grond zodat ze er de rest van de avond nog aan kan. En ze krijgt een flesje voor het slapen gaan he, dus op zich eten ze dan wel genoeg normaal.Ik vind dat "de kleine moet eten als wij eten" een typische "fout" voor veel ouders.
(Geen oordeel, ik maakte ze zeker ook tot wanneer ik de klik maakte meer los te laten)
Hier is dat ook aangepast naar "ze moet aan tafel zitten als wij aan tafel zitten". Soms eet ze volop mee, soms niets. Ik laat haar bord staan sinds ze 3j is en soms eet ze plots 10 minuten voor bedtijd dan nog alles op.
Op de leeftijd van mac's zoon at ze warm op de crèche dus als ze s avonds niet meer wou mee-eten: so be it. No stress. Om die reden eet ze ook warm op school. Loopt het mis mrt 1 warme maaltijd, heeft ze hoogst waarschijnlijk de andere wél binnen.
En toen ze baby/peuter was kreeg ze gewoon een droomvoeding als ik ging slapen zodat ze zeker verzadigd was.
Probleem is dat wanneer je ZO veel stress hebt als Mac, creatief of flexibel denken wegvalt omwille van de stress. Je voelt je gevangen in een keurslijf maar ziet niet hoe je eraan ontsnappen kan. Tot wanneer er een crisis is (ontslag, relatie die af springt, kind dat ernstig ziek wordt) en je gedwongen wordt de zaken anders te bekijken.
Zéker de "je moet van alles proeven"-techniek, werkt averechts. Je geeft namelijk daarmee aan dat wat ze moeten proeven eigenlijk niet lekker is. Het werkt veel beter om gewoon rustig te eten, te interageren als ze met het eten speelt of kusjes geeft ofzo. En zorgen dat heel de maaltijd een positief verhaal blijft.
Al is dat momenteel hier lastig, want 3x per dag antibiotica proberen binnen te krijgen is geen lachertje. Die Amoxyciline gaat nog, maar ze moet nu nog een 2e straffere fles krijgen en die moet ze echt niet hebben... Wordt nu dan maar gemengd in baby-cereals (die ze normaal niet krijgt) en dan lukt het, tot ze die weer beu gegeten is zeker








