Ik kan eindelijk mijn verhaal hier eens doen:
Dus om bij het begin te beginnen. In de familie van mijn moeder was er altijd veel borstkanker. Rond de leeftijd van 6 ben ik 2 tantes verloren op een 6 maand tijd. Mijn moeder heeft zelf ook bestralingen gehad en erna nog eens 2 keer "iets" gevonden. Voor de laatste keer had ze een gen onderzoek gedaan omdat de medische wereld ondertussen wel wat stappen had gezet en omdat ze op tv een programma over dat thema had gezien. Het bleek dus iets genetisch te zijn. Ze had de afwijkingen BRCA2 en ATM. Daardoor heeft ze ook een borstreconstructie laten doen om in de toekomst het gevaar uit te schakelen. Ze liet me uiteraard de vrije keuze of ik zelf ook dat gen onderzoek wou doen. Op dat moment was ik vrijgezel en vond ik het overbodig.
Even later dan mijn vriendin leren kennen en die maakte me al vrij snel duidelijk dat ze sowieso kinderen wou. Ik stond er vrij neutraal in om het zo te zeggen. Uiteindelijk klikte het al vrij snel heel goed tussen ons 2 en na 1.5 jaar (in 2018) kochten we ons huis. Vooral omdat het een buitenkans was qua ligging en prijs.
In tussentijd had ik besloten, met oog op de toekomst, om ook een gen onderzoek te doen en ik had ook 2 keer prijs. Als man zijnde, zijn de gevolgen nogal beperkt. Het is vooral de borstkanker die een verhoogd risico heeft.
In 2020 hadden we besloten de stap te zetten om aan kinderen te beginnen. Door de gen-mutaties zijn we aan IVF begonnen in Leuven. Op die manier kunnen ze de bevruchte eitjes testen op de gen-mutaties en halen ze alleen de BRCA2 eruit. Eruit halen wilt zeggen dat ze die eitjes niet meer terug planten.
Vol goede moed aan het traject begonnen, maar bij mijn vriendin waren er wat moeilijkheden door de hormonen, waardoor de tijd drong. Helaas mocht ze de eerste keer al niet beginnen met de spuiten op die reden. De 2de keer had ze eitjes, maar weinig bruikbaars. Dan andere spuiten gekregen en uiteindelijk 2 eitjes die tot het laatste zijn meegegaan. Helaas was 1 niet bruikbaar en het andere had het gen. Dus weer niks. Dan nog een poging gedaan waar weer niks uit is gekomen. Gezien de coronaperiode kwam er dus bij dat we ongepland naar Leuven moesten, coronatest doen en dan in quarantaine om 2 dagen later de pick-up te doen. Uiteindelijk, na een hoop teleurstellingen gestopt met het traject afgelopen Pasen op aanraden van de dokter. Ze zei dat we best op de natuurlijke manier konden proberen. Ergens speelde bij mij het schuldgevoel mee omdat ge natuurlijk een dochter kunt krijgen die hetzelfde probleem van gen-mutaties heeft. Een goed gesprek met de dokter heeft me wat gerustgesteld. In de zin van dat ik absoluut geen schuldgevoel moest hebben, gezien we alle moeite gedaan hadden en dat we tegen dan 20 jaar verder zijn en de medische wereld ook weer verder staat.
Dus op de gewone weg eraan begonnen zonder al te veel resultaat. Ik kon het redelijk plaatsen of wegsteken, maar mijn vriendin had het wel moeilijk ermee. Al moet ik zeggen dat ik enorm trots op haar ben hoe ze ermee om is gegaan. Ik vond het enorm knap van haar hoe sterk ze was.
In mei heb ik haar ten huwelijk gevraagd en na het vastleggen van de datum (23/04/22) zijn we even gestopt met proberen vanwege het kleed en om even terug tot rust te komen. Al hadden we de hoop al wat laten varen.
Rond november twijfelend of we nog een condoom zouden gebruiken, toch maar gewoon zonder gedaan, want het zal toch weer niks worden. En dan eind november, na het uitblijven van haar maandstonden, positief getest. Dat was op een dinsdag en vrijdag naar de gynaecoloog geweest. Ze kon nog niet zien of het bevrucht was, maar de bloedwaardes lieten uitschijnen van wel. Dan 2 weken later teruggegaan en daar het goede nieuws gekregen dat het effectief bevrucht was. Op 7 augustus verwachten we ons eerste kindje. Afgelopen donderdag dan de 12 weken echo gehad en het was echt goed zichtbaar, wat heel speciaal was voor ons. Veel beweging en alles ziet er goed uit. Komende week zouden we dan de uitslag krijgen van de niptest, dus dat is nog even spannend. Dus we zijn superblij.
Het is een hele lap tekst, maar het deed even goed om het neer te typen.
Tldr: het was niet gemakkelijk, maar we zijn eindelijk zwanger
.
Hij mocht normaal maandag terug gaan.
.
)
.
