Als je er zelf aan onderdoor dreigt te gaan en dit wordt aangeboden door bv grootouders, vind ik dit niet afschuiven op anderen, maar net een grote stap richting zelfzorg.
Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's
- Onderwerp starter Joeri
- Startdatum
*zucht*
Na slechts 4 uur slaap te hebben gehad van zondag op maandag, nu vannacht opnieuw geen oog dichtgedaan tot nu toe door een bij momenten hysterisch bletende kleine. De nachtmerrie van voor het verlof weer helemaal opnieuw: de vicieuze cirkel van cumulerend slaaptekort, te weinig productief op het werk, ‘s avonds nog moeten doorwerken, nog minder slaap, enzovoort. De gedachte dat het al op dag 1 en nu straks ook op dag 2 al opnieuw gaande is, maakt me echt moedeloos.
Ook weer harde woorden gevallen zonet tegen elkaar.
Ik weet het: ik moet een slaapcoach contacteren maar dat is een beslissing waar zij op een of andere manier niet achter staat. Beschouwt ze het als een eigen falen? Geen idee. Ik vrees dat er nog meer harde woorden zullen moeten vallen voor ze de ernst van de situatie inziet.
Na slechts 4 uur slaap te hebben gehad van zondag op maandag, nu vannacht opnieuw geen oog dichtgedaan tot nu toe door een bij momenten hysterisch bletende kleine. De nachtmerrie van voor het verlof weer helemaal opnieuw: de vicieuze cirkel van cumulerend slaaptekort, te weinig productief op het werk, ‘s avonds nog moeten doorwerken, nog minder slaap, enzovoort. De gedachte dat het al op dag 1 en nu straks ook op dag 2 al opnieuw gaande is, maakt me echt moedeloos.
Ook weer harde woorden gevallen zonet tegen elkaar.
Ik weet het: ik moet een slaapcoach contacteren maar dat is een beslissing waar zij op een of andere manier niet achter staat. Beschouwt ze het als een eigen falen? Geen idee. Ik vrees dat er nog meer harde woorden zullen moeten vallen voor ze de ernst van de situatie inziet.
Sterkte kerel. Twee jongens van 2j en 2m. Die vicieuze cirkel is zo hard, alsook de psychologische impact.
Wij zaten daar tot 5 weken geleden ook in. Slaapcoach kan zeker goed zijn om even mee over de schouder te kijken als bevestiging dat jullie goed bezig zijn. Wij zijn geen fan van gecontroleerd laten huilen en dat heeft bij ons zeker gemaakt dat het langer duurde.
Toen onze tweede er kwam zijn wij zo uitgeput geraakt dat we door het gekrijs iets langer doorsliepen en hel in realiteit ipv een paar minuten wss 10 minuten lieten wenen. Dat in combinatie met nabijheid zonder hem op te pakken (genre: "Papa is hier") heeft grote stappen opgeleverd.
De ene verkoudheid is net weg en daar is de volgende al. 
Green Mamba
Well-known member
De laatste week kerstvakantie en de dochter zit bij de moeder van mijn partner. Eindelijk nog eens zalig kunnen uitslapen en ook voor mijn partner is dit heerlijk.
Gelukkig wordt er ook nog aan de dochter gedacht in al die vrije tijd, nouja vrije tijd.... We zijn nu bezig met haar kinderkamer in te richten in de nieuwe woning. Wat zal ze verrast zijn als ze terug is.
Gelukkig wordt er ook nog aan de dochter gedacht in al die vrije tijd, nouja vrije tijd.... We zijn nu bezig met haar kinderkamer in te richten in de nieuwe woning. Wat zal ze verrast zijn als ze terug is.
Niet enkel een slaapcoach is een optie. Ook een psycholoog is het overwegen waard. Dat heeft bij mij fel geholpen om dingen in perspectief te plaatsen.
Ze slaapt er niet beter door, maar ik kan het wel beter kaderen...
Zelf volgen we een traject rond Mild Ouderschap van Nina Mouton en ze heeft op ons aanraden een soort minicursus voor baby's gemaakt: https://ninamouton.be/shop/mild-oud...eten-voor-een-vlot-eerste-jaar-met-je-baby-7/
Het is wel redelijk prijzig, maar mij helpt het wel.
Ik ben niet helemaal mee in uw verhaal noch de leeftijd van uw zoon maar het is duidelijk een zware situatie en gezien ik mij graag bemoei wil ik graag toch wat dingen opsommen. Als ge er niets aan hebt, voel u vrij het te negeren hé.
Ging het trouwens beter in de vakantie? Indien ja: eens nagaan wat jullie anders doen daar.
- zijn er medische redenen voor het slechte slapen? Indien ja: negeer maar wat ik hier verder schrijf. Dan lijkt het enige haalbare mij om tijdelijk "toe te geven" aan uw kind. Een baby met last of pijn aanleren dat hij niet mag wenen gaat er bij mij niet in. Naar mijn ervaring zijn ze dan enkel "content" met nabijheid. Dat kan samenslapen zijn in 1 bed of in een logeerbedje ernaast. Zolang je maar een handje kan geven of je stem kan laten horen de moment dat ze onrustig worden/beginnen wenen. En uiteraard verder zoeken naar oplossingen (als het niet iets is waar ze even doormoeten).
Het moeilijke is ze dat weer afleren dat mama of papa er altijd bij slaapt nadat ze ziek zijn geweest. Dat is wel ffkes van uw hart een steen maken.
Indien geen medische redenen:
- goed slaapritueel instellen (maar eventueel: ook eens naar het dagverloop kijken. Kinderen hebben nood aan routine en bij sommige is die nood hoog en is er impact op slapen. Een vriendin van mij heeft uiteindelijk ook met een slaapcoach gewerkt en dat hielp maar de grootste verandering kwam toen zij van shiften naar een 'gewone' job ging (ma-vrij, 9 tot 5), haar man werkt nog steeds in shiften. Die voorspelbaarheid van weekverloop hebben die van haar dan toch hard nodig)
- goede afspraken tussen ouders hoe aanpakken bij wenen (laten wenen voor x minuten en dan kalmeren, of bijzitten tot ze in slaap liggen en zo steeds verder weg gaan, etc) en hoelang je het gaat proberen. Te snel wisselen van tactiek gaat niet helpen. Maar elke nacht is ook een nieuwe poging.
- afspreken wie bij het kind gaat: misschien reageert ze minder hard op de papa ipv de mama, misschien wil ze enkel de mama ipv de papa, belangrijkste imo: stuur diegene die nog het meeste geduld heeft
- probeer eventueel de nachten te verdelen. Dat lijkt lullig maar beter elk een halve nacht onafgebroken slaap dan allebei maar 4 uur in stukken en brokken. De ene kan bv ook gewoon vroeg in bed kruipen om wat uren te winnen.
- in jullie geval (veel op elkaar volgende dagen met weinig slaap en hopeloosheid): probeer haar eens een nacht ergens anders te laten slapen en slaap. En heb daarna het gesprek over die slaapcoach eens. Geef daarbij zeker ook aan dat GIJ er door zit.
Als uw kind oud genoeg is, is het soms gewoon een kwestie van een duidelijke reden te geven en consequent zijn. Ik moet hier soms ook wel verschillende keren opwerpen dat mama in haar eigen bedje moet slapen en ook moe is eer hij dat wil aanvaarden en "horen" doen (dan vraag ik "hoor je mij" elke paar stappen ik zet naar de slaapkamer en nog eens als ik in bed lig. Waarna hij vannacht 20 keer slaapwel geroepen heeft en een halfuur later nog eens wou checken of ik hem wel hoorde :') maar kijk, morgen zal het weer wat beter gaan misschien). Maar die van u is nog geen 3 denk ik.
Edit: hij is +- 1,5 vond ik terug? Ik denk dat wij toen al begonnen waren met dat spelletje van 'hoor je mij', al ging ik toen op de gang zitten. "Laten wenen" werkte wel bij zijn oudere broer (niet aan een stuk natuurlijk, 5 min en troosten en zo opbouwen naar 15 min en aan die zijn wenen kon je dan horen dat hij in slaap ging vallen) maar dat werkte niet bij nr2. Die wordt hysterisch en heeft dus heel veel nood aan die bevestiging van nabijheid.
Edit: het is een zoon :v
Laatst bewerkt:
Hier toch ook wat problemen maar niet van die grootte.
De zoon heeft een paar weken geleden (toen die nog bij zijn grote zus lag) een nachtmerrie gehad. Echt heel overstuur en om de zus niet te wekken mee in het grote bed gepakt.
Grote fout: als die nu 's nachts wakker wordt, dan is het meteen "grote bed". Getroost, kamer uit en na twee minuten weer geroep. Paar keer herhalen en dat makkelijk anderhalf uur lang.
Meestal beland hij dan toch in bed omdat één van de twee andere ook wakker wordt.
Op zich valt het probleem wel mee: op een paar weken is dat maar 3 of 4 keer geweest. Maar toch, hij moet maar leren in z'n eigen bed te liggen. Grootste probleem is dat hij op den duur één (of beide) van zijn zussen wakker maakt.
Dus nog eens even zien wat de beste tactiek is.
De zoon heeft een paar weken geleden (toen die nog bij zijn grote zus lag) een nachtmerrie gehad. Echt heel overstuur en om de zus niet te wekken mee in het grote bed gepakt.
Grote fout: als die nu 's nachts wakker wordt, dan is het meteen "grote bed". Getroost, kamer uit en na twee minuten weer geroep. Paar keer herhalen en dat makkelijk anderhalf uur lang.
Meestal beland hij dan toch in bed omdat één van de twee andere ook wakker wordt.
Op zich valt het probleem wel mee: op een paar weken is dat maar 3 of 4 keer geweest. Maar toch, hij moet maar leren in z'n eigen bed te liggen. Grootste probleem is dat hij op den duur één (of beide) van zijn zussen wakker maakt.
Dus nog eens even zien wat de beste tactiek is.
Dit heeft bij ons ook extreem hard geholpen. De eerste maanden wou die niet slapen, of heel korte, onregelmatige stukjes. Eens we begonnen met een strak ritme is dat eigenlijk op een dikke week sterk gebeterd. Elke dag hetzelfde ritueel: flesje, badje, rest van het flesje, slaapzak aan en bed in.
Iets wat door iedereen bij ons werd afgeraden, maar wat we toch hebben gedaan, die van ons slaapt perfect op zen buik. We leggen hem gewoon op zijn buik in bed en nu slaapt die binnen de minuut. Leg hem op zen rug en die staat na 2minuten terug te springen in bed. Die van ons wilt gewoon niet slapen op zijn rug. Mij niet gelaten, ik slaap ook niet op men rug.
In het begin weende hij veel, nu nog soms, maar we hebben geleerd dat we dat gewoon moeten negeren. Als we dat niet doen is die van ons de hele nacht wakker en ambetant. Ik moet er wel bijzeggen dat het verschil tussen wenen en krijsen er is.
Algemeen zeker akkoord, alleen is je eerste punt ook gewoon van toepassing als je al de rest al geprobeerd hebt. Nu ligt er bij ons een matras op haar kamer, als ze dan wakker wordt kruipt 1 van ons 2 met haar op de matras.
Leuk is dat niet, maar het dan slaapt ze redelijk door, of moet je zelf niet elke keer uit bed om te troosten. En dat is echt veel beter dan elke nacht er om de 2u uit te moeten.
Ja, dat is niet ideaal, en het zal gedoe zijn om haar dat af te leren. Maar op een gegeven moment zijn de opties op, en waarom zou je het jezelf bewust moeilijker maken dan nodig...
Edit: hiep hiep hiep, hoera! Vandaag wordt onze dochter 1 jaar. Gisteren haar eerste schoentjes gaan kopen!
Ja hoor, als ge echt even geen hout meer hebt om pijlen van te maken is dat ook prima. Belangrijkste is dat er geslapen wordt. Ook voor uw kind (want ook die zit in een vicieuze cirkel van slaaptekort).
(Ik prefereer zelf wel een logeerbed ernaast, geeft toch wat kwalitatievere slaap :') )
pablohoney
Well-known member
Qua slapen mogen we (voorlopig) niet klagen. 2 weken terug wel een fase gehad dat ze krijsend wakker wordt, maar meestal gaat het vanzelf direct over, of is het tut to the rescue 
.
Al paar keer doorgeslapen, maar meestal wel nog altijd 1 nachtvoeding nodig.
Ook 2 weken creche al gehad, en daardoor al een stevig oogontsteking gehad en nu al een week een lelijk hoest met bijhorende slijmen, daardoor het ritme toch wel wat om zeep. Regelmatig opstaan om te troosten.
Neus spoelen lijkt ook meer op een varken kelen dan een kind verzorgen trouwens
.Al paar keer doorgeslapen, maar meestal wel nog altijd 1 nachtvoeding nodig.
Ook 2 weken creche al gehad, en daardoor al een stevig oogontsteking gehad en nu al een week een lelijk hoest met bijhorende slijmen, daardoor het ritme toch wel wat om zeep. Regelmatig opstaan om te troosten.
Neus spoelen lijkt ook meer op een varken kelen dan een kind verzorgen trouwens
clercqie
Well-known member
Straffe verhalen in deze Thread... Sterkte aan de mensen met moeilijke slapers.. Wij hebben in de persoonlijke vriendenkring ook een aantal met kinderen die moeite hadden om te leren slapen.
Zelf zijn we 6 weken ver, en nu ik terug moet werken gaan we ook meer beginnen inzetten op routine en een slaapritueeltje. In eerste instantie zeker op vaste uren naar bed. Totnutoe is de zoon wel al steeds rustig geweest. En eens hij slaapt kan hij al blokjes van iets meer dan 4u doen. Maar hij kan soms ook wakker liggen.. Maar dan weent hij niet. Hij blijft rustig en ligt met de ogen open... Ik weet niet of anderen hier met hun kindjes iets dergelijks hebben meegemaakt? En of jullie dan wel bleven slapen en hem dan maar lieten liggen? Of toch actiever hem in slaap proberen krijgen? We hebben iig niet de indruk dat hij tekenen van oververmoeidheid vertoont. Hout vasthouden...
Zelf zijn we 6 weken ver, en nu ik terug moet werken gaan we ook meer beginnen inzetten op routine en een slaapritueeltje. In eerste instantie zeker op vaste uren naar bed. Totnutoe is de zoon wel al steeds rustig geweest. En eens hij slaapt kan hij al blokjes van iets meer dan 4u doen. Maar hij kan soms ook wakker liggen.. Maar dan weent hij niet. Hij blijft rustig en ligt met de ogen open... Ik weet niet of anderen hier met hun kindjes iets dergelijks hebben meegemaakt? En of jullie dan wel bleven slapen en hem dan maar lieten liggen? Of toch actiever hem in slaap proberen krijgen? We hebben iig niet de indruk dat hij tekenen van oververmoeidheid vertoont. Hout vasthouden...
Zolang hij rustig is, gewoon laten doen. Op zich is dat rustig wakker liggen ook "rust" voor hem.
Maar, ik wil u niet ontmoedigen, maar op 6 weken sliep onze dochter ook nog supergoed
Mulan
Well-known member
Hier is dit een deel van de oplossing geweest na maandenlang sukkelen met ziekte, ziekenhuis en crèche verbod. En ondertussen slaapt ze ook al weer een jaar volledig alleen in haar eigen kamer.
Roeien met de riemen die je hebt.
Geen spijlenbed omdat ik ze vooral terug in haar eigen bed wou kunnen schuiven als ze diep sliep. En soms kwam ze s nachts bij mij kruipen, maar dan moest ik me tenminste niet rechtzetten.
clercqie
Well-known member
Ja we zijn er ons van bewust dat dit nog kan veranderen... Alles dat we al hebben gehad hebben we gehad (van slaap dan)Zolang hij rustig is, gewoon laten doen. Op zich is dat rustig wakker liggen ook "rust" voor hem.
Maar, ik wil u niet ontmoedigen, maar op 6 weken sliep onze dochter ook nog supergoed
Mr.Anderson
Well-known member
Misschien een vreemde opmerking, maar destijds deed het mij deugd om dergelijke verhalen te lezen. Wij hebben 2 moeilijke slapers gehad. Na ons eerste was er zelfs twijfel om ooit aan een 2de te beginnen. Dit terwijl in onze omgeving precies alles vanzelf ging. Opmerkingen als 'dat is nu eenmaal kindjes hebben hé' of 'jah, een kind weent nu en dan wel eens hé' deden pijn. Precies of we overdreven. Ik kon daar nergens mee terecht, uitgezonderd hier op 't forum.
Na 4 maanden werd dan bij ons eerste een medische oorzaak vastgesteld. Zij weende/tierde 16 uren per dag. Ik weet dit omdat we van de kinderarts een dagboek moesten bijhouden. Bleek dus dat de spier tussen maag/darm te snel gegroeid was en geblokkeerd zat, de medische term hiervoor ontglipt mij nu even. Meer dan 2 uur na de voeding had men gezien op een scan dat de maag eigenlijk nog vol melk zat. Reflux, overgeven, pijn,... waren hiervan het gevolg. Dat kind zag af. Wij hebben ALLE types flessen en flesvoeding geprobeerd. Bleek ook dat ze koemelkallergie had. Het heeft dan nog 2 jaar geduurd vooraleer zij volledig doorsliep. Structuur in voeding en slaap, slaaprituelen, slaapwekker, witte ruis, enz. boden uiteindelijk de oplossing.
En dan begon alles opnieuw met ons 2de, uitgezonderd dat probleem met de spier tussen maag/darm.
Oudste is nu bijna 5j en de jongsten is er 2 geworden 1 januari. Een volledige nacht doorslapen gebeurd niet veel. Meestal moeten we wel 2-3 keer opstaan voor één van de twee. Maar 't is al stukken beter. Een nachtrust van 7u (weliswaar onderbroken) is hemels in vergelijking met de 4-5 uur per nacht die tot 8 keer onderbroken werd.
Ik heb maanden rondgelopen met een serieus slaaptekort. Ik was niet moe op het werk en ik bleef maar gaan. Maar dat haalde mij uiteindelijk in.
Het kan enorm frustrerend zijn als uw slaap onderbroken wordt, toch is het niet slecht om jezelf er af en toe aan te herinneren dat uw kinderen dat niet opzettelijk doen. Ik geloof niet dat een kind op die leeftijd zoiets heeft van: 'neg, nu ga ik die eens goed kloten si'. Die gedachte hielp mij de frustratie tegen te gaan.
Hoe cliché ook: hou vol, het betert.
Na 4 maanden werd dan bij ons eerste een medische oorzaak vastgesteld. Zij weende/tierde 16 uren per dag. Ik weet dit omdat we van de kinderarts een dagboek moesten bijhouden. Bleek dus dat de spier tussen maag/darm te snel gegroeid was en geblokkeerd zat, de medische term hiervoor ontglipt mij nu even. Meer dan 2 uur na de voeding had men gezien op een scan dat de maag eigenlijk nog vol melk zat. Reflux, overgeven, pijn,... waren hiervan het gevolg. Dat kind zag af. Wij hebben ALLE types flessen en flesvoeding geprobeerd. Bleek ook dat ze koemelkallergie had. Het heeft dan nog 2 jaar geduurd vooraleer zij volledig doorsliep. Structuur in voeding en slaap, slaaprituelen, slaapwekker, witte ruis, enz. boden uiteindelijk de oplossing.
En dan begon alles opnieuw met ons 2de, uitgezonderd dat probleem met de spier tussen maag/darm.
Oudste is nu bijna 5j en de jongsten is er 2 geworden 1 januari. Een volledige nacht doorslapen gebeurd niet veel. Meestal moeten we wel 2-3 keer opstaan voor één van de twee. Maar 't is al stukken beter. Een nachtrust van 7u (weliswaar onderbroken) is hemels in vergelijking met de 4-5 uur per nacht die tot 8 keer onderbroken werd.
Ik heb maanden rondgelopen met een serieus slaaptekort. Ik was niet moe op het werk en ik bleef maar gaan. Maar dat haalde mij uiteindelijk in.
Het kan enorm frustrerend zijn als uw slaap onderbroken wordt, toch is het niet slecht om jezelf er af en toe aan te herinneren dat uw kinderen dat niet opzettelijk doen. Ik geloof niet dat een kind op die leeftijd zoiets heeft van: 'neg, nu ga ik die eens goed kloten si'. Die gedachte hielp mij de frustratie tegen te gaan.
Hoe cliché ook: hou vol, het betert.
Die wanhoop die ik hier en daar lees is wel herkenbaar idd. Zelf drie kinderen van ondertussen 9,7 en 6.
Ik ga geen opbod doen van "hoe erg het allemaal niet was", want daar vervalt het dan soms wel wat in "ik heb het lastig...jaja, maar ik heb het nog veel lastiger"... dat zijn, denk ik, normale reacties om je eigen "leed" proberen in een perspectief te plaatsen en jezelf te overtuigen dat je mag triest, kwaad, half-ongelukkig zijn met de situatie. Jonge kinderen kunnen moordend zijn voor je eigen gemoed, voor je relatie, voor je sociaal leven, voor je professioneel leven maar...je moet gewoon door. dag per dag.
Punt is: het betert. Opeens valt het in zijn plooi en slapen die terror-kinderen (min of meer) door. En wat blijkt, hoewel je die lastige nachten nooit zal vergeten (ik zie mij nog rondrijden midden in de nacht in een poging om nummer drie toch maar eens te laten slapen of met een maxi cosi tussen mijn benen zwaaien terwijl ik keek naar heruitzending 37 op national geographic) je later er met een gewone diepe zucht kan op terugkijken. Maar dan drink je op vrijdagavond met zijn allen een aperitiefje, vertellen ze over school en hobbys, kijk je samen naar een disneyfilm en denk je "oke, oke, we zijn toch al zover, blijven voortdoen, dag per dag"
Ik ga geen opbod doen van "hoe erg het allemaal niet was", want daar vervalt het dan soms wel wat in "ik heb het lastig...jaja, maar ik heb het nog veel lastiger"... dat zijn, denk ik, normale reacties om je eigen "leed" proberen in een perspectief te plaatsen en jezelf te overtuigen dat je mag triest, kwaad, half-ongelukkig zijn met de situatie. Jonge kinderen kunnen moordend zijn voor je eigen gemoed, voor je relatie, voor je sociaal leven, voor je professioneel leven maar...je moet gewoon door. dag per dag.
Punt is: het betert. Opeens valt het in zijn plooi en slapen die terror-kinderen (min of meer) door. En wat blijkt, hoewel je die lastige nachten nooit zal vergeten (ik zie mij nog rondrijden midden in de nacht in een poging om nummer drie toch maar eens te laten slapen of met een maxi cosi tussen mijn benen zwaaien terwijl ik keek naar heruitzending 37 op national geographic) je later er met een gewone diepe zucht kan op terugkijken. Maar dan drink je op vrijdagavond met zijn allen een aperitiefje, vertellen ze over school en hobbys, kijk je samen naar een disneyfilm en denk je "oke, oke, we zijn toch al zover, blijven voortdoen, dag per dag"
