I feel you bro, onze jongste is ook zo.
Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's
- Onderwerp starter Joeri
- Startdatum
pardal
Well-known member
Heb er hier zo 2 rondlopen.
Ik benoem het dan naar volhardend en sus mij met de gedachte dat het in bepaalde situaties, waar ik dan niet bij ben, een kwaliteit is.
Mulan
Well-known member
Idem! Als ik die vastberaden, verbeten trek rond dat mondje zie dan denk ik: "you go girl!" Ook op school durft ze al eens een duw uit te delen heb ik al gezien (maar toen ik het navroeg bij de juf, want ik wil er geen bullebak van maken, zei die dat ze haar gezond assertief noemt.
) Maar ze ligt goed in de groep en de juffen noemen haar doorgaans een makkelijk kind. Dus iedereen content! 
(En gelukkig heeft ze de duur van haar koppigheid van de mama mee, maximum een half uur en 't is over!)
Mulan
Well-known member
Duimen en speen afwennen - Loes
Het zuigen op een duim of speen heeft nadelen. Het is dus beter om ermee te stoppen. Maar dat kan soms best moeilijk zijn!
www.loes.nl
Gisteren, net na haar 4de verjaardag, de tuutjes samen (mama+papa+dochter) weg gedaan, het drama toen viel wel mee, maar de ex stuurde vannacht dat ze pas rond middernacht in slaap is gevallen
Heel benieuwd hoe het zal lopen de komende dagen/nachten...
Hierboven enkele tips mochten er nog ouders zijn die binnenkort de tuutjes kwijt willen!
Hier hebben ze de tuutjes meegegeven aan de Sint (3,5jaar en 2,5jaar).
We hadden veel drama verwacht, vooral bij de jongste.
Maar viel eigenlijk zeer goed mee. De sint vertelde dat hij de tuutjes als cadeau ging geven aan kleinere kindjes en dat hij voor onze kinderen andere leuke cadeautjes in ruil had.
Ik denk dat ze er nog 1x naar gevraagd hadden, maar nooit drama als ze beseften dat ze er geen meer hebben.
Ik merk wel dat ze nu meestal iets moeilijker terug in slaap vallen als ze snachts wakker worden.
Daarvoor namen ze half slaperig die tut in hun mond en waren ze terug weg, terwijl ze nu soms echt helemaal wakker worden.
We hadden veel drama verwacht, vooral bij de jongste.
Maar viel eigenlijk zeer goed mee. De sint vertelde dat hij de tuutjes als cadeau ging geven aan kleinere kindjes en dat hij voor onze kinderen andere leuke cadeautjes in ruil had.
Ik denk dat ze er nog 1x naar gevraagd hadden, maar nooit drama als ze beseften dat ze er geen meer hebben.
Ik merk wel dat ze nu meestal iets moeilijker terug in slaap vallen als ze snachts wakker worden.
Daarvoor namen ze half slaperig die tut in hun mond en waren ze terug weg, terwijl ze nu soms echt helemaal wakker worden.
Vrouwtje Theelepel
Well-known member
gamer5
Well-known member
Onze oudste (3j) tot half 3 opgebleven vannacht, was nog nooit gebeurd 
. Heeft zich goed geamuseerd met dochter van vrienden, wel heel mene zetel afgebroken maar op zo een dagen laat je dat maar toe zeker .
De jongste was om half 8 wakker, gelukkig toch wat doorgeslapen.
. Heeft zich goed geamuseerd met dochter van vrienden, wel heel mene zetel afgebroken maar op zo een dagen laat je dat maar toe zeker .De jongste was om half 8 wakker, gelukkig toch wat doorgeslapen.
Green Mamba
Well-known member
Dochter van drie gewoon op tijd in bed gestoken. Anders is die de dag erop niet te genieten 
Hard uitgekeken naar de kerstvakantie maar de laatste dag op de crèche heeft ons zoontje een vrij hardnekkige buikgriep gevangen:
- Eerst ons zoontje ziek met op kerstavond, kerstdag en 2 dagen erna constant diarree.
- Mijn vrouw op kerstavond moeten overgeven en ook de 3 dagen erna nog mottig en af en toe diarree.
- Onze plannen om naar de schoonouders te gaan voor de rest van de kerstvakantie (omdat dit de enige plaats ter wereld is waar we volledige ontzorging genieten) hebben we toch maar laten doorgaan met hun akkoord. Maar tegen dat ons zoontje helemaal genezen was, mijn vrouw haar grootste klachten achter de rug waren, had de schoonmoeder het serieus zitten. Overgeven en diarree, ook meerdere dagen. Sowieso al schuldgevoel maar ook weg met die zorgeloze kerstvakantie.
Dan gisteravond oudejaarsnacht met onze kleine naar vrienden. Tijdens het spelen heel plezant maar daarna die heeft daar bijna geen oog dichtgedaan. Afwisselend gaan sussen en terug proberen doen slapen. Rond 1u30 dan maar naar huis gegaan. Heeft nog een heel eind geduurd vooraleer hij ook thuis wou slapen.
En dan vandaag het mentaal dipje. We zien er beiden alweer keihard tegenop om op maandag te gaan werken. We zijn moe. We hebben niet het gevoel vakantie te hebben gehad. Gans onze todo-lijst is blijven liggen. We hebben het gevoel dat elke vorm van routine nog steeds ontbreekt en dat het elke dag ploeteren is en improviseren.
De laatste dagen voor kerstmis kon ik me ook niet concentreren op het werk dus eigenlijk moet ik zelfs nog werk inhalen om met een propere lei te kunnen starten maandag. Dat is zo gans de kerstvakantie in het achterhoofd blijven hangen.
Wat ook niet helpt; ik luchtte wel eens mijn hart tegen goede vrienden van ons die ook kleine kinderen hebben. Waarop zij dan ook zeiden dat ze vaak op hun tandvlees zitten, het écht niet gemakkelijk is, ze zich soms afvragen hoe ze het allemaal moeten bolwerken, etc. Dat gevoel van herkenning lucht je op: "we zijn niet de enigen die het soms moeilijk hebben." Maar nu vertelde die maat van mij doodleuk op oudjaar dat hij een grote promotie heeft gevraagd en gekregen met heel wat extra verantwoordelijkheden, heel wat extra werkuren, heel wat extra stress, ... Een promotie die ik hem van harte gun maar waarvan ik ook onmiddellijk stilzwijgend dacht: "Dude, als je het écht zo moeilijk had zoals je zei, dan was die promotie het verste van uw gedachten en zou je dat nooit willen nastreven".
En dan plots besef je dat dat gevoel van herkenning een lege doos was. We zitten echt niet in dezelfde situatie. Ik zou op dit moment liever gedegradeerd of ontslagen worden dan dat ik zou azen op promotie.
Wellicht allemaal goedbedoeld maar het helpt echt niet moet ik zeggen. Het doet je nog meer twijfelen aan jezelf.
- Eerst ons zoontje ziek met op kerstavond, kerstdag en 2 dagen erna constant diarree.
- Mijn vrouw op kerstavond moeten overgeven en ook de 3 dagen erna nog mottig en af en toe diarree.
- Onze plannen om naar de schoonouders te gaan voor de rest van de kerstvakantie (omdat dit de enige plaats ter wereld is waar we volledige ontzorging genieten) hebben we toch maar laten doorgaan met hun akkoord. Maar tegen dat ons zoontje helemaal genezen was, mijn vrouw haar grootste klachten achter de rug waren, had de schoonmoeder het serieus zitten. Overgeven en diarree, ook meerdere dagen. Sowieso al schuldgevoel maar ook weg met die zorgeloze kerstvakantie.
Dan gisteravond oudejaarsnacht met onze kleine naar vrienden. Tijdens het spelen heel plezant maar daarna die heeft daar bijna geen oog dichtgedaan. Afwisselend gaan sussen en terug proberen doen slapen. Rond 1u30 dan maar naar huis gegaan. Heeft nog een heel eind geduurd vooraleer hij ook thuis wou slapen.
En dan vandaag het mentaal dipje. We zien er beiden alweer keihard tegenop om op maandag te gaan werken. We zijn moe. We hebben niet het gevoel vakantie te hebben gehad. Gans onze todo-lijst is blijven liggen. We hebben het gevoel dat elke vorm van routine nog steeds ontbreekt en dat het elke dag ploeteren is en improviseren.
De laatste dagen voor kerstmis kon ik me ook niet concentreren op het werk dus eigenlijk moet ik zelfs nog werk inhalen om met een propere lei te kunnen starten maandag. Dat is zo gans de kerstvakantie in het achterhoofd blijven hangen.
Wat ook niet helpt; ik luchtte wel eens mijn hart tegen goede vrienden van ons die ook kleine kinderen hebben. Waarop zij dan ook zeiden dat ze vaak op hun tandvlees zitten, het écht niet gemakkelijk is, ze zich soms afvragen hoe ze het allemaal moeten bolwerken, etc. Dat gevoel van herkenning lucht je op: "we zijn niet de enigen die het soms moeilijk hebben." Maar nu vertelde die maat van mij doodleuk op oudjaar dat hij een grote promotie heeft gevraagd en gekregen met heel wat extra verantwoordelijkheden, heel wat extra werkuren, heel wat extra stress, ... Een promotie die ik hem van harte gun maar waarvan ik ook onmiddellijk stilzwijgend dacht: "Dude, als je het écht zo moeilijk had zoals je zei, dan was die promotie het verste van uw gedachten en zou je dat nooit willen nastreven".
En dan plots besef je dat dat gevoel van herkenning een lege doos was. We zitten echt niet in dezelfde situatie. Ik zou op dit moment liever gedegradeerd of ontslagen worden dan dat ik zou azen op promotie.
Wellicht allemaal goedbedoeld maar het helpt echt niet moet ik zeggen. Het doet je nog meer twijfelen aan jezelf.
Laatst bewerkt:
ugar
Well-known member
Ik denk dat je er teveel achter zoekt. Er zijn mensen die op zo'n moment toch gewoon zo ambitieus blijven hoor. Niet iedereen reageert op dezelfde manier op stress.
Mulan
Well-known member
Ik sluit me wat aan bij Ugar, kan evengoed puur escapisme zijn: niemand kan toch verwachten dat ik s nachts naast de kleine ga zitten als ik functie X heb he?!!
Of gewoon als zelfbevestiging: ik suck als vader want kan de kleine nog niet eens laten slapen, laat me hier dan wél eens in uitblinken!
Of dan komt volgende maand de boodschap: Jah, de vriendin gaat minder werken/neemt loopbaanonderbreking, want ja, ik verdien toch genoeg nu, kan ze het wat rustiger aan doen met de kleine en zo ...
Daarnaast gaan jouw verbouwingen ook met gigantisch veel energie gaan lopen. Al zij nu niets meer in hun huis moeten doen, kan dat 20-30% schelen in energie/oververmoeidheid met alsnog dezelfde slaaptekorten door hun eigen kind.
En VOORAL: niet spiegelen aan een ander. Daar word je nooit beter van. Je vindt een vorm van erkenning bij hen, gooi dat niet allemaal weg omdat jij iets niet begrijpt.
Of gewoon als zelfbevestiging: ik suck als vader want kan de kleine nog niet eens laten slapen, laat me hier dan wél eens in uitblinken!
Of dan komt volgende maand de boodschap: Jah, de vriendin gaat minder werken/neemt loopbaanonderbreking, want ja, ik verdien toch genoeg nu, kan ze het wat rustiger aan doen met de kleine en zo ...
Daarnaast gaan jouw verbouwingen ook met gigantisch veel energie gaan lopen. Al zij nu niets meer in hun huis moeten doen, kan dat 20-30% schelen in energie/oververmoeidheid met alsnog dezelfde slaaptekorten door hun eigen kind.
En VOORAL: niet spiegelen aan een ander. Daar word je nooit beter van. Je vindt een vorm van erkenning bij hen, gooi dat niet allemaal weg omdat jij iets niet begrijpt.
Of de werkverhouding in het gezin kan aangepast worden door de promotie.
Hijnmeer werken maar de vrouw halftijds waardoor de zorgen voor het kind makkelijker worden door beide.
Of de promotie is een soort van vlucht voor de thuissituatie,...
Niet alles is gewoon zwart/wit.
Hijnmeer werken maar de vrouw halftijds waardoor de zorgen voor het kind makkelijker worden door beide.
Of de promotie is een soort van vlucht voor de thuissituatie,...
Niet alles is gewoon zwart/wit.
Help. Ik ga nog es een ouder moeten blokken op fb 
verjaardag van kind delen, ok. Herinnering van een verjaardag delen? Ok. Maar elk jaar en verjaardag en alle herinneringen van alle jaren ervoor: too much. Vandaag 4 posts voor de 4de verjaardag. Wat gaat dat geven als ie 18 is?
verjaardag van kind delen, ok. Herinnering van een verjaardag delen? Ok. Maar elk jaar en verjaardag en alle herinneringen van alle jaren ervoor: too much. Vandaag 4 posts voor de 4de verjaardag. Wat gaat dat geven als ie 18 is?@mac-bc : onze kinderen zijn beide slechte slapers, en ongeveer even oud (denk ik). En uw verhaal over feestjes met oudjaar etc zijn hier compleet ondenkbaar. Dus dat kan dan evengoed over komen als "het zal wel niet zo erg zijn dan".
Je kan uw vriend zijn situatie in zijn geheel niet inschatten op basis van zo 1 ding.
Voor alle duidelijkheid, je bent absoluut niet alleen.
Je kan uw vriend zijn situatie in zijn geheel niet inschatten op basis van zo 1 ding.
Voor alle duidelijkheid, je bent absoluut niet alleen.
Vrouwtje Theelepel
Well-known member
Vandaag met de tweejarige naar het circus geweest. Ik had er eerst wat schrik voor dat zolang stil zitten nog moeilijk ging zijn maar gelukkig viel het goed mee. Met momenten heeft hij echt volledig gebiologeerd zitten staren en in zijn handjes zitten klappen. Het was een leuk familieuitje met de grootouders.
Mulan
Well-known member
Deze zomer ook gedaan en het "spectakel" was ZO slecht dat ze nog voor de pauze terug weg wou. In de pauze zijn we beide opgelucht weggekuierd.
In de zin van: jullie weten al op voorhand dat je daar niet moet aan beginnen?
Mja, klopt. Maar ik vond het met mijn vermoeidheidsgehalte een zodanige ver-van-mijn-bed-show om nog extra uitdagingen op andere vlakken aan te gaan, dat ik zijn verhalen over moeilijke periodes met zijn kind eventjes niet meer serieus kon nemen.
Maar soit, het is niet om ter lastigst natuurlijk. En alles is relatief. Het gaf alleen even het omgekeerde gevoel van die herkenbaarheid die anders zo'n deugddoend gevoel kan geven van "we're in this shit together".
