Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Deze zomer ook gedaan en het "spectakel" was ZO slecht dat ze nog voor de pauze terug weg wou. In de pauze zijn we beide opgelucht weggekuierd. 🙈
We waren vlak aan de uitgang gaan zitten 'voor het geval dat'. Op het einde toe werd hij wel lastig maar ik vond het al ferm dat hij een uur zo flink stil gezeten had. Het was wel een mooie show met veel afwisseling en korte acts.
 
In de zin van: jullie weten al op voorhand dat je daar niet moet aan beginnen?



Mja, klopt. Maar ik vond het met mijn vermoeidheidsgehalte een zodanige ver-van-mijn-bed-show om nog extra uitdagingen op andere vlakken aan te gaan, dat ik zijn verhalen over moeilijke periodes met zijn kind eventjes niet meer serieus kon nemen.
Maar soit, het is niet om ter lastigst natuurlijk. En alles is relatief. Het gaf alleen even het omgekeerde gevoel van die herkenbaarheid die anders zo'n deugddoend gevoel kan geven van "we're in this shit together".



:hug:
Wij zijn ooit uit miserie om 23u45 op oudejaar vertrokken bij vrienden omdat onze 1-jarige dochter niet wou slapen terwijl ze enorm moe en vervelend was. We zijn nu al 3 jaar thuisgebleven en houden ons aan het standaard ritme, veel leuker :) Dit jaar gaan we waarschijnlijk nog eens een poging doen, ben er nu terug gerust in dat het goed zal lopen. Dus mijn raad is om enkele jaren over te slaan, goed voor de gemoedsrust.
 
@mac-bc :

  1. Weet zeker dat ge niet alleen zijt. Zie alleen al naar dit topic.
  2. Niet bang zijn hulp te vragen. Slaapcoach, mentale hulp voor jezelf en wederhelft, poetshulp voor het huishouden, familie voor een nachtje er tussen uit.. er zijn veel opties die het wat draaglijker kunnen maken. Voel je vooral niet te trots ofzo om hulp te vragen.
  3. En da's ook een moeilijke: leg je neer dat "oké" soms meer dan goed genoeg is. Hier is dat ook hoor: ik had plannen om dit weekend wat te doen en daar is maar een deel van verwezenlijkt dankzij kindjes die extra aandacht nodig hadden. Maar ik ben content dat dat deel al gedaan is.
Over 3: eindelijk slaapt de zoon op zijn eigen kamer! Bed is verhuisd maar moet nog wat volgen. Kleren liggen bv. nog in de kast van de grote zus (waar hij tot gisteren sliep dus).
 
Wij zijn ooit uit miserie om 23u45 op oudejaar vertrokken bij vrienden omdat onze 1-jarige dochter niet wou slapen terwijl ze enorm moe en vervelend was. We zijn nu al 3 jaar thuisgebleven en houden ons aan het standaard ritme, veel leuker :) Dit jaar gaan we waarschijnlijk nog eens een poging doen, ben er nu terug gerust in dat het goed zal lopen. Dus mijn raad is om enkele jaren over te slaan, goed voor de gemoedsrust.

Moedige keuze.
Maar eerlijk? We zouden het daar enorm moeilijk mee hebben. Die leuke momenten met vrienden zijn al danig verminderd over de loop van de afgelopen jaren (iedereen heeft een druk professioneel leven, renovaties, kinderen, ...) dat we die weinige momenten zoveel mogelijk proberen in ere te houden.

Maar als het natuurlijk elke keer miserie zou zijn dan heeft niemand er wat aan natuurlijk.
 
Moedige keuze.
Maar eerlijk? We zouden het daar enorm moeilijk mee hebben. Die leuke momenten met vrienden zijn al danig verminderd over de loop van de afgelopen jaren (iedereen heeft een druk professioneel leven, renovaties, kinderen, ...) dat we die weinige momenten zoveel mogelijk proberen in ere te houden.

Maar als het natuurlijk elke keer miserie zou zijn dan heeft niemand er wat aan natuurlijk.
Er komt beterschap. Reken er maar op. Eens dat de kinderen wat ouder zijn, heb je andere zorgen aan je kop, maar kan je terug dat sociaal leven in ere herstellen. Bij ons is dat ook een tijd moeilijk geweest, tegenwoordig gaan wij met de vrienden gewoon op reis, zonder kinderen (niet dat die nog mee zouden willen).
 
Moedige keuze.
Maar eerlijk? We zouden het daar enorm moeilijk mee hebben. Die leuke momenten met vrienden zijn al danig verminderd over de loop van de afgelopen jaren (iedereen heeft een druk professioneel leven, renovaties, kinderen, ...) dat we die weinige momenten zoveel mogelijk proberen in ere te houden.

Maar als het natuurlijk elke keer miserie zou zijn dan heeft niemand er wat aan natuurlijk.
Geen ouders, familie, vrienden, ... die het zien zitten om dan een avond/nachtje te babysitten?

Wij hebben hier ontzettend veel geluk mee en ik weet dat dat niet overal zo is, maar bij sommige vrienden van ons wordt dit wel aangeboden door ouders of andere familieleden en hebben de koppels het er zelf moeilijk mee. Ze vinden de kinderen volledig hun verantwoordelijkheid, wat langs een kant ook zo is, maar soms moet je de zorg even uit handen kunnen geven, om zelf te kunnen blijven doorgaan.
 
Moedige keuze.
Maar eerlijk? We zouden het daar enorm moeilijk mee hebben. Die leuke momenten met vrienden zijn al danig verminderd over de loop van de afgelopen jaren (iedereen heeft een druk professioneel leven, renovaties, kinderen, ...) dat we die weinige momenten zoveel mogelijk proberen in ere te houden.

Maar als het natuurlijk elke keer miserie zou zijn dan heeft niemand er wat aan natuurlijk.
Hier sliep ze ook niet bij vrienden etc. Gewoon de draagzak in, dat bood de meeste kans op succes. Dus als we s middags naar vrienden reden en ze sliep niet in de auto (ze kan niet goed tegen autorijden dus kleine kans op), was het toekomen, efkes de boel laten verkennen en dan in de draagzak. Niet zo handig voor mij, maar wél veel beter voor haar ritme. Vanaf kledingmaat 86 in de Tula Toddler op de rug. 🤷🏼
In een kinderbedje bij vrienden was geen optie, die brak de boel af.

En s avonds gingen wij ook nergens naar toe, we nodigden mensen bij ons thuis uit op zeldzame momenten. Iedereen had kleine kinderen ook dus zaterdagavond werd gewoon geruild voor zondagnamiddag bij ons allemaal. 😁
Als we ze al eens bij de grootouders deden, was het om als koppel eens iets te gaan eten, investeren in onszelf.

Ze is nu net 4j en nu begint het eindelijk wat te lukken om iets te doen s avonds. Op kerstavond is ze tot 22u blijven spelen bij mijn ouders en daar dan in bed, voor het eerst zonder 2 dagen ervan te moeten recupereren met een lastig, huilend kind. 🥳
 
Na een relatief lange periode van 's nachts doorslapen (een paar weken) gisteren nog eens een pittige nacht, wakker worden elke twintig minuten en wenen van 00.30 tot 3u20. En om 3u45 ging mijn wekker... #zombiemodus
Ik denk dat het de naweeën zijn van de drukte van de feestdagen.
 
Oef, de feestmarathon is (eindelijk) voorbij. Altijd wat een dubbel gevoel. Die feestjes zijn op zich wel leuk, maar al dat onregelmatige is toch ook niet denderend voor de dagelijkse structuur.
 
Hier op oudjaar om half 10 in bed gekropen om zelf wat te kunnen bijslapen. En weer een nacht zoals gewoonlijk, dus tegen 12u stak mijn vrouw bij de dochter op de kamer...

Ik kan me zelfs niet inbeelden om plannen te maken om 's avonds nog weg te gaan... We kunnen overdag al niet langer dan 3u overbruggen...
 
Geen ouders, familie, vrienden, ... die het zien zitten om dan een avond/nachtje te babysitten?

Wij hebben hier ontzettend veel geluk mee en ik weet dat dat niet overal zo is, maar bij sommige vrienden van ons wordt dit wel aangeboden door ouders of andere familieleden en hebben de koppels het er zelf moeilijk mee. Ze vinden de kinderen volledig hun verantwoordelijkheid, wat langs een kant ook zo is, maar soms moet je de zorg even uit handen kunnen geven, om zelf te kunnen blijven doorgaan.
Meh, ik ben ook zo. Wij zijn de commitment aangegaan om kinderen te hebben, ik ga ze dan niet afschuiven op anderen
 
Week drie van de kerstvakantie en wij staan allebeide reeds paraplu. Normaal gezien zouden ze na twee weken naar school kunnen. Wij merken dat die extra week voor ons gewoon teveel is.

Ik wil er geen coronathread van maken maar mijn god beseft men in Brussel eigenlijk wel wat dat betekent drie weken met jonge kleuters, zonder enig moment om op adem te komen.
 
Morgen terug gaan werken, gaat pieken na +- 6 weken thuis te zijn :crazy:

Onze dochter begint nu al langere stukken door te slapen (4.5 à 5 uur), hopelijk nu niet gejinxed, echt wel een wereld van verschil met om de 2.5 à 3 uur.

Gisteren ook voor het eerst iets gedaan zonder dochter/vriendin, een kleine 80km gaan fietsen.
Deed eerlijk gezegd wel deugd om het koppeke eens leeg te maken.
 
Verlof al goed en wel. Wat langer opzitten is altijd plezant als 't leuk is. Maar in de ochtend zijn die kleine snotters daar natuurlijk wel.
Eind vorige week was ik gekraakt en ging ik 's middags mee slapen met de kleinsten.
 
Ik had een Philips babyfoon maar de laatste 2 weken mankeerde hij af en toe.
Dus deze gekocht:
En vandaag getest, maar WAT een verschil in kwaliteit! 😱😱😱
Geen enkel geruis, ik hoor de auto's buiten niet rijden maar wél de dochter die haar bladzijde omslaat, ze riep me daarnet en het leek alsof ze naast me stond,.. absoluut een aanrader!
 
Eerste bezoek bij de gynaecoloog achter de rug, alles gelukkig perfect in orde :) uitgerekend eind augustus, spannend :help:

Wel al 1 iemand die het geraden heeft, de feestdagen zijn geen ideale periode om alcohol etc te mijden :p achja, ergens is het wel een opluchting dat we het met iemand toch een beetje kunnen delen.

Ik vind het wel gek om te zien hoeveel fysieke ongemakken het geeft. Misselijkheid, vermoeidheid en gigantisch wisselende energieniveaus bij mijn vrouw. Ze beklaagt het haar nu al :rofl:
 
Eerste bezoek bij de gynaecoloog achter de rug, alles gelukkig perfect in orde :) uitgerekend eind augustus, spannend :help:

Wel al 1 iemand die het geraden heeft, de feestdagen zijn geen ideale periode om alcohol etc te mijden :p achja, ergens is het wel een opluchting dat we het met iemand toch een beetje kunnen delen.

Ik vind het wel gek om te zien hoeveel fysieke ongemakken het geeft. Misselijkheid, vermoeidheid en gigantisch wisselende energieniveaus bij mijn vrouw. Ze beklaagt het haar nu al :rofl:
Ik vond vooral de vermoeidheid bij mijn vriendin tijdens het eerste trimester gek om te zien, die was echt compleet kapot.

Spannend inderdaad, voor je het weet is't augustus :biglaugh:
 
Terug
Bovenaan