Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[Vrouwtje Theelepel]

De onderbroken nachtjes van de laatste maanden beginnen zijn tol te eisen.
Rond middernacht eens wakker, rond 2u30 eens wakker en dan wakker vanaf 5u-5u30...Ik zit precies in een roes alsof ik 3 dagen in't weekend ben uitgegaan...
De kleinen heeft bronchitis gehad, tandjes komen uit en wordt verbaal. Kunnen da manneke weinig kwalijk nemen, maar de laatste tijd wordt het me soms wat te veel.

We delen de vermoeidheid met twee, dat lukt naar behoren. Maar ik begin op een punt te zitten dat ik mij moet beginnen forceren ofzo.
Ben een sociaal iemand, maar op een gegeven moment ben ik ook blij om me even af te zonderen en wat tot mezelf te komen. Sociaal overprikkeld ofzoiets. Mijn vriendin begint het na al die jaren wat in te zien hoe ik dan functioneer (lees antwoorden met ja, mhm, ok, ik kijk straks wel - van binnen me aant opjagen van "laat me gerust!). En dan komt er die kleinen bij die aandacht vraagt waardoor ik precies in een cirkeltje terechtkom. Ik wil dan gewoon gerust gelaten zijn. Als mijn vriendin dan eens iets zegt en ik reageer kort, vliegt ze meteen op...wat natuurlijk nog meer olie op het vuur is. Niet dat ik dan kwaad ben op haar, maar dat is zo mijn beschermingsmechanisme om alles op afstand te houden ofzoiets...Het is waarschijnlijk allemaal tijdelijk, maar veel kwalitatiefs hebben we niet aan elkaar en liefst van al zou ik in een vrij moment er alleen of met vrienden op uittrekken tegenwoordig...

Ik hoop dat ik hierin niet de enige ben, want ik voer deze monoloog al geruime tijd met mijn innerzelf...

Niet ongerust zijn, sinds ik een kleintje heb besef ik maar al te goed waarom slaapdeprivatie in sommige landen als foltertechniek gebruikt wordt/werd!

Ik werk met de vaste vroege en als we in een pittige periode zitten ben ik ook niet het meest aangename mens.
Het erge is dat ik op het werk dan eigenlijk nog leuk en chill ben maar tegen dat ik thuis kom is al mijn energie ,goedgezindheid en geduld op en dat moet die van mij thuis bekopen.

 

[Spector]

Niet ongerust zijn, sinds ik een kleintje heb besef ik maar al te goed waarom slaapdeprivatie in sommige landen als foltertechniek gebruikt wordt/werd!

Ik werk met de vaste vroege en als we in een pittige periode zitten ben ik ook niet het meest aangename mens.
Het erge is dat ik op het werk dan eigenlijk nog leuk en chill ben maar tegen dat ik thuis kom is al mijn energie ,goedgezindheid en geduld op en dat moet die van mij thuis bekopen.

Op een manier doet het goed om dit te lezen...

Deze morgen echt slecht opgestaan door een bleitende, krijsende kleinen die naast uw hoofd zit om 5u15. Was dus niet bepaald aangenaam bij ons deze morgen.
Toen ik op het werk aankwam, tasje koffie genomen en rustig wat met collega's over het weekend gekeuveld en wat staan lachen.
Besefte pas achteraf wat een verschil dat was met een half uurtje ervoor...
Its all a fase?

 

[Avondland]

Mijn dochter is de laatste tijd ook weer wat vroeger wakker. Meestal voor 6 uur. Da's niet altijd even plezant, maar het moment dat ik die uit haar bed haal wipt die op en neer van plezier en geeft die mij een hele dikke knuffel.

Dan smelt ik.

 

[shiftyke]

Its all a fase?

Nog een kleine twintig jaar en dat is voorbij hoor

 

[Avondland]

Nog een kleine twintig jaar en dat is voorbij hoor

Om 4 uur 's nachts vaderlief stiepelzat opbellen om te vragen of hij haar kan komen halen aan de fuifzaal. Gouden tijden komen er nog aan! Van peuter tantrums tot teenage tantrums.

... and beyond.

 

[Vrouwtje Theelepel]

Om 4 uur 's nachts vaderlief stiepelzat opbellen om te vragen of hij haar kan komen halen aan de fuifzaal. Gouden tijden komen er nog aan! Van peuter tantrums tot teenage tantrums.

... and beyond.

Ik ben toch van plan als zoonlief zijn rijbewijs heeft hem in te schakelen als ik eens een avondje uit ga en wil drinken. Het zal dan waarschijnlijk wel geen 4-5 uur zijn...

 

[Heroixx]

Ja, er zijn bijkomende opleidingen (postgraduaten, permanente vorming) al heb ik nooit gezien dat daarmee uitgepakt werd. Die mensen werken meestal al in gespecialiseerde centra waar zo'n zaken vanzelf naartoe gestuurd worden door hun behandelende gynaecoloog.
Maar gij beweerde dat gynaecologen Tout court niet per se ervaring hadden met zwangerschappen. Dat is iets helemaal anders dan extra vormingen voor gespecialiseerde situaties hé.

Nu, de gynaecoloog in dit verhaal deed helemaal niets verkeerd: 6 weken is zeer vroeg om een echo te doen (normaal is het 9 weken tenzij reeds in behandeling voor een fertiliteitstraject bv.). En de echo is afwijkend dus is er een bloedonderzoek voorgeschreven en een nieuwe echo geschreven voor de week erna. Ze heeft besproken wat de mogelijkheden zijn van het onverwacht beeld maar er is geen enkele reden om nu te gaan doorsturen naar een gespecialiseerdere gynaecoloog. Ja de kans bestaat dat het afstevent op een miskraam, de kans bestaat dat het een mola zwangerschap is. Daar is helaas niets aan te doen. Het is nu niet duidelijk maar zal dat bij de volgende echo hoogstwaarschijnlijk wel zijn (en indien niet, dat is de moment voor verder onderzoek).

En ik klink misschien ongevoelig maar ik versta absoluut de hel waarin ge zit als verwachtende ouders dan hé, ik heb zelf dagen afgeteld naar een telefoontje van de resultaten van bloedonderzoeken of een nieuw onderzoek, maar soms zit er niets anders op dan die resultaten af te wachten hé. Maar "Ik weet het niet" zeggen als arts is geen teken van incompetentie. Ik heb liever een arts die toegeeft dat ze iets willen nakijken/meer onderzoeken nodig hebben dan iemand die maar halfzeker is maar toch vasthangt aan 1 idee.


Mulan haar link is trouwens een Hollands centrum. Zo'n centra zijn hier niet direct in Vlaanderen of het gaat over pretecho's. Niet waar gij het over hebt.

Zal dan eerder een persoonlijke ervaring zijn (waar ik niet verder op in wil gaan), maar "ik weet het niet" gevolgd door het ergste dat je kan denken, maar dan toch mogelijk ook weer niet... dat kietelt mijn op een slechte manier. Dan heb ik direct genoeg.

Ik snap jullie beide standpunt. Voor ons als verwachtende ouder hangen we natuurlijk vast aan elke vorm van "goed nieuws". Vanochtend naar de gynaeco gebeld, het was de vroedvrouw. Zij vond dat de hcg-waarden snel stegen, alhoewel ze nog binnen de termijn zitten. We moeten nu NOG een nieuwe bloedafname doen om te vergelijken, en dan woensdag nieuwe echo.

Ik vond persoonlijk haar communicatie niet van 't sterkste, maar nu opnieuw bang afwachten...

 

[anders.]

Zit wel in mijn karakter om mijn me-time nodig te hebben. Teveel prikkels kunnen nogal heavy overkomen bij mij.
Waarom ik plots enorm introvert kan worden. Om dan eventjes net het tegenovergestelde te moeten doen, vraagt nogal veel energie.

Onze kleinsten is ook 6 weken te vroeg geboren. En we waren, wel gepland, vroeger zwanger dan we aanvankelijk hadden gedacht.
Was nogal veel plots in korte tijd, inclusief corona, dat mijn hoofd precies niet overal even rap in mee was.

Je bent absoluut niet alleen. De dagen dat ik naar bureau kan voelen hier ook aan als een "bevrijding" om eens een dag niet thuis te zitten. Zeker met Corona heeft dat er de laatste maanden serieus op ingehakt bij mij. Best hard onderschat hoe zwaar het leven wordt als je eigenlijk 24/7 bij uw kind zijt.
Ik zonder me ook elke avond even af in onze slaapkamer, licht uit, ... als de vrouw de dochter in bed probeert te krijgen. Dat is echt een ontprikkelmoment voor mij.

 

[Spector]

Je bent absoluut niet alleen. De dagen dat ik naar bureau kan voelen hier ook aan als een "bevrijding" om eens een dag niet thuis te zitten. Zeker met Corona heeft dat er de laatste maanden serieus op ingehakt bij mij. Best hard onderschat hoe zwaar het leven wordt als je eigenlijk 24/7 bij uw kind zijt.
Ik zonder me ook elke avond even af in onze slaapkamer, licht uit, ... als de vrouw de dochter in bed probeert te krijgen. Dat is echt een ontprikkelmoment voor mij.

I feel you! Ik probeer ook altijd een ontprikkelmomentje te zoeken. Vroeger kon ik dat nog toen ik thuis kwam en mijn vriendin pas een half uur later thuiskwam. Nu is da vollenbak tot na 20u We gotte live with it zeker?
Een kindje + corona + veel andere plannen moeten on hold zetten (vooral ver reizen) heeft bij mij er ook harder ingehakt dan verwacht.

 

[Master_Chief]

Wij hebben onze lijst via MMM geregeld. Wij vinden het naast een manier om aan onze spullen te geraken ook een tof en goed concept. Dus hier ook geen problemen met dat goede doel.

Heb je concrete vragen? Anders mag je ook een pm sturen.

Merci! Heb je net een PM gestuurd

 

[exCite]

De dochter drinkt nu plots veel meer 's nachts (1 à 2 flesjes van 135ml) waardoor ze ook véél meer plast ook. Ze weegt 10kg en zit in maat 4 (9-14kg ofzo?) van pampers. Maar elke dag een lekkende pamper. Achterstevoren al geprobeerd, 2 over elkaar al geprobeerd. Vandaag worden de "dry nights"-geleverd, hopelijk geeft dat wat beterschap. Ik weet eigenlijk niet wat we nog meer kunnen proberen...

Omdat het er niet bij stond: gaatjes in de onderste geprikt?

aha, dat hebben we niet gedaan (niet over nagedacht). Die dienen dan waarschijnlijk om te laten doorlekken als de binnenste verzadigd is? Ik wist niet dat die buitenste laag zo waterdicht was

Allez @anders. ik heb dat hier al zeker 5 keer gezegd, onderste pamper paar gaatjes in prikken en dan er een drynite over is hier echt als winnaar uit de bus gekomen.

 

[Mulan]

Zit wel in mijn karakter om mijn me-time nodig te hebben. Teveel prikkels kunnen nogal heavy overkomen bij mij.
Waarom ik plots enorm introvert kan worden. Om dan eventjes net het tegenovergestelde te moeten doen, vraagt nogal veel energie.

Onze kleinsten is ook 6 weken te vroeg geboren. En we waren, wel gepland, vroeger zwanger dan we aanvankelijk hadden gedacht.
Was nogal veel plots in korte tijd, inclusief corona, dat mijn hoofd precies niet overal even rap in mee was.

Je bent echt geen uitzondering hoor, een vriend van mij ging voor de kinderen vlot 2x per week (soms meer) enkele uren weg van huis om te sporten, avondlessen te volgen,... Pure me-time voor hem alleen!
Nu is de jongste dochter 3 en wisselen ze af, de ene ouder steekt de meisjes in bed en de andere ouder mag ontsnappen vanaf 18u30 om met de honden te wandelen, te sporten, in bad te kruipen,...

 

[JPV]

Een gat in het bed/ met een emmer

Als ik het mij goed herinner verdien jij ook serieus bovengemiddeld, hoe zou je dat dan uitleggen eigenlijk?
Want ik zou dat dan ook wel zeker aangeven in jouw geval, dat jouw loon niet representatief is voor het loon dat andere ouders hebben.
En ook dat zij niet zomaar moeten verwachten dat ze ooit hetzelfde loon gaan hebben.
Ik kom er nu (als volwassene) er ook steeds meer achter dat dingen die mijn ouders (die een serieuze boterham verdienen als zelfstandigen) makkelijk kunnen betalen, voor mij toch soms wel even nadenken is of het wel een financieel goede zaak is of niet

Ik heb sowieso een overzicht van mijn lonen tot in het verleden, dus ze zal ook doorkrijgen dat mijn eerste loon 1200 euro was. En dan zal ik wel mss in het begin de index niet uitleggen, zodat ze wat extra onder de indruk is .

 

[Mr.Anderson]

Op een manier doet het goed om dit te lezen...

Deze morgen echt slecht opgestaan door een bleitende, krijsende kleinen die naast uw hoofd zit om 5u15. Was dus niet bepaald aangenaam bij ons deze morgen.
Toen ik op het werk aankwam, tasje koffie genomen en rustig wat met collega's over het weekend gekeuveld en wat staan lachen.
Besefte pas achteraf wat een verschil dat was met een half uurtje ervoor...
Its all a fase?

Op het werk aankomen, ne koffie pakken en rustig beginnen aan't werk ben ik zo hard beginnen appreciëren. De rust keert dan terug.

I feel you! Ik probeer ook altijd een ontprikkelmomentje te zoeken. Vroeger kon ik dat nog toen ik thuis kwam en mijn vriendin pas een half uur later thuiskwam. Nu is da vollenbak tot na 20u We gotte live with it zeker?
Een kindje + corona + veel andere plannen moeten on hold zetten (vooral ver reizen) heeft bij mij er ook harder ingehakt dan verwacht.

Vroeger op 't gemak eens een avondje gamen, op café gaan met vrienden, 2x fitnessen in de week, 1x boksen, in het bestuur van een voetbalploeg, enz.

Sinds de kinderen heb ik enorm mogen snoeien in de hobby's. Vrije tijd en privacy werden serieus teruggeschroefd. Het was serieus aanpassen waarbij ik soms dacht: 'het leven was toch zoveel makkelijker voordien'.

Maar ik zou het uiteindelijk echt niet anders willen.

Wat uw vrouw betreft: kan je daar eens niet over praten? Zo weet zij ook dat wanneer je eens wat kortaf bent, ze dat niet persoonlijk moet pakken. Veel communiceren heeft bij ons toch ferm geholpen.

 

[Spector]

Je bent echt geen uitzondering hoor, een vriend van mij ging voor de kinderen vlot 2x per week (soms meer) enkele uren weg van huis om te sporten, avondlessen te volgen,... Pure me-time voor hem alleen!
Nu is de jongste dochter 3 en wisselen ze af, de ene ouder steekt de meisjes in bed en de andere ouder mag ontsnappen vanaf 18u30 om met de honden te wandelen, te sporten, in bad te kruipen,...

Van sporten komt sedert de geboorte amper nog iets in huis. Merk dat ik daar wel naar verlang eigenlijk. Maar kvoel me schuldig op een manier dat mijn vriendin er dan telkens moet op passen. Zou gemakkelijk 3-4 avonden kunnen weg zijn.
Ga weer eens meer voor mezelf moeten kiezen
Thanks!

 

[Spector]

Sinds de kinderen heb ik enorm mogen snoeien in de hobby's. Vrije tijd en privacy werden serieus teruggeschroefd. Het was serieus aanpassen waarbij ik soms dacht: 'het leven was toch zoveel makkelijker voordien'.

Maar ik zou het uiteindelijk echt niet anders willen.

Wat uw vrouw betreft: kan je daar eens niet over praten? Zo weet zij ook dat wanneer je eens wat kortaf bent, ze dat niet persoonlijk moet pakken. Veel communiceren heeft bij ons toch ferm geholpen.

Het is een reflex van mij om altijd in hulpmodus te schieten. Waardoor ik voor al de rest kijk, inclusief mijn vriendin en pas later aan mezelf denk.
Wat natuurlijk resulteert in geen me-time. Kan da efkes bokken, maar naar enkele dagen/week begint da zijn kop op te steken.

Ik was vroeger ook nooit in mijn kot. Met de relatie toen, begon ik al wat meer thuis te zijn. Met corona was het helemaal omzeep.
Die impact zal er ook wel iets mee te maken hebben

Ik kan daar over babbelen. Maar het is geen grote babbelaar. is nooit echt geleerd geweest om over gevoelens te babbelen.
Dus om daar dan over te beginnen vraagt wel wat energie.
Ze geeft wel altijd aan dat ze het wel beseft en eraan denkt als er dan eens wat spanning is. Het uitspreken (of net niet uitspreken) moet ze nog leren Het is een groeiproces voor ons allebei

 

[Vierkant]

Een andere vraag: hoe staan jullie tegenover het betrekken van je kinderen in de gezinsfinancien? Daar zitten mijn vrouw en ik op een redelijk verschillende golflengte.

Wat mij betreft leren de kinderen best zo vlug als mogelijk iets over de kost van het leven en wat alles grosso modo kost dat we aankopen. Mijn dochter (11) is een kind dat weet wat beter verzwegen wordt tegen onbekenden en daar kan je dus al iets in vertrouwen tegen zeggen. Wat mij betreft mag ze dus weten wat we ongeveer verdienen, maar ook hoeveel per maand we ruwweg uitgeven aan vanalles en zelfs wat een groepsverzekering/SSV is en waarom ze daardoor zich geen zorgen (financieel) als ik plots zou doodgaan.

Mijn vrouw wil zelfs nog niet dat de dochter weet hoeveel er op haar eigen spaarboekje staat.

Wat doen jullie?

Deze vraag deed me een beetje denken aan onderstaande post.

Geen pril ouderschap, maar een zoon van acht en wou eens polsen... Hij is niet van de domste en vogelt redelijk veel op zijn eigen uit. Eens hij een bepaalde "gedachtetrein" is opgestapt, blijft hij er heel lang op zitten. Dat is goed, zou je denken, maar dat uit zich vaak ook negatief. Hij beseft bijvoorbeeld dat hij later "moet" gaan werken om een huis te kunnen hebben. Dat het potentieel saai werk is met mottige collega's. Dat er veel rekeningen moeten worden betaald. Dat er "bazen" van het land zijn die de ene dag A zeggen en de andere dag B. Dat er veel slechte/stoute mensen rondlopen ook. En dat hij daar veelal geen grip op zal hebben. Maar ook dat hij veel meer vrijheden zal kennen. En aan de andere kant, dat hij nog lang op school zal moeten zitten tegen dat het zo ver is. Hij is daar heel veel mee bezig en dat zorgt er vaak voor dat hij niet echt kan genieten van zijn kindertijd zoals ik dat zie bij mijn dochter of bij andere kinderen. Dat maakt hem verdrietig, neerslachtig, emotioneel onbereikbaar,... We gaan al een jaar of 2-3 naar verschillende psychologen en hebben het laatste jaar wel een goeie vast, naar ons gevoel. En we zien verbetering, maar diep van binnen we merken toch vaak dat hij blijft worstelen. Hij heeft soms niet veel nodig om de wereld weer grauw te zien. Met veel tijd en boterhammen geraken we er wel, maar het weegt soms echt wel door. Niet dat ik hier een kant-en-klaar antwoord verwacht, maar vroeg me af of er andere ouders zijn die de situatie ietwat herkennen of zelf hebben meegemaakt?

Voor een kind heeft een euro nog niet dezelfde waarde als voor volwassenen. Ze hebben andere behoeftes in een totaal andere leefwereld. Worden ze op zo'n jonge leeftijd gelukkiger als ze weten hoe het hedendaags kapitalistisch verwachtingspatroon in elkaar steekt? Zelfontplooiing is veel belangrijker dan focussen op wat de maatschappij over x jaar van hen verwacht.

Uiteraard kan je al de eerste stappen zetten om hun met geld te leren omgaan maar SVV en groepsverzekeringen ?

 

[JPV]

Voor een kind heeft een euro nog niet dezelfde waarde als voor volwassenen. Ze hebben andere behoeftes in een totaal andere leefwereld. Worden ze op zo'n jonge leeftijd gelukkiger als ze weten hoe het hedendaags kapitalistisch verwachtingspatroon in elkaar steekt? Zelfontplooiing is veel belangrijker dan focussen op wat de maatschappij over x jaar van hen verwacht.

Uiteraard kan je al de eerste stappen zetten om hun met geld te leren omgaan maar SVV en groepsverzekeringen ?

het is niet de bedoeling om ze de ins & outs van een SSV/groepsvrzekering te laten weten, maar ik vind het wel nuttig dat, als ze weten wat een lening is en hoeveel jaar mama/papa eraan vasthangen, dat ze gewoon ook weten dat er bij overlijden slechts daar nog een klein beetje van moet uitbetaald worden (en dat ze zelfs de "jackpot" winnen als mama/papa samen zouden overlijden ). wees gerust, dingen zoals fiscaliteit ga ik ze nog niet meegeven

 

[Hit Hard]

Allez @anders. ik heb dat hier al zeker 5 keer gezegd, onderste pamper paar gaatjes in prikken en dan er een drynite over is hier echt als winnaar uit de bus gekomen.

Ge zijt het belangrijkste nog vergeten:
Eerst gaatjes prikken en dan pas de pamper aan doen.

 

[Mr.Anderson]

Het is een reflex van mij om altijd in hulpmodus te schieten. Waardoor ik voor al de rest kijk, inclusief mijn vriendin en pas later aan mezelf denk.
Wat natuurlijk resulteert in geen me-time. Kan da efkes bokken, maar naar enkele dagen/week begint da zijn kop op te steken.

Ik was vroeger ook nooit in mijn kot. Met de relatie toen, begon ik al wat meer thuis te zijn. Met corona was het helemaal omzeep.
Die impact zal er ook wel iets mee te maken hebben

Ik kan daar over babbelen. Maar het is geen grote babbelaar. is nooit echt geleerd geweest om over gevoelens te babbelen.
Dus om daar dan over te beginnen vraagt wel wat energie.
Ze geeft wel altijd aan dat ze het wel beseft en eraan denkt als er dan eens wat spanning is. Het uitspreken (of net niet uitspreken) moet ze nog leren Het is een groeiproces voor ons allebei

Was zowat hetzelfde hier. Ik ging ook eerst alles voor de rest doen, en mezelf als laatste zetten. Idem wat dat praten betreft, ook zij is geen al te grote babbelaar. Maar we begrijpen elkaar zeker en vast.

Eenmaal kinderen is planning een vereiste. Iedereen heeft me-time nodig. Wij geven elkaar ook die ruimte. Kwestie van correcte afspraken maken. Dan sta je er bijvoorbeeld die avond alleen voor, maar daar t.o.v. staat dat je dan ook eens een avond weg kan. We tellen dat niet, we komen daar wel in overeen. Me-time kan evengoed thuis ongestoord een film kijken zijn hé.

Wij doen sinds kort pas onze kinderen eens weg in het weekend. Vroeger nooit. En ook al was dat met de beste bedoelingen, we moesten veel eerder al eens de kinderen weggedaan hebben. Het kan zoveel deugd doen en je kan er dan weer even tegenaan.