Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[Be-Li]

Ik denk dat je er nooit 100% echt klaar voor bent. Je kan van te voren ook niet weten hoe je je gaat voelen als het effectief zo ver is. Maar als je financieel stabiel bent en je relatie goed zit, dan komt dat allemaal wel in orde.
Mijn man was er ook volledig klaar voor, tot ik de positieve test liet zien en hij zei 'oh sh*t' en een klein paniekske kreeg .

Das net zoals zeggen als ik later kinderen heb, ga ik nooit dit of dat doen. Je kan pas weten wat voor ouder je gaat zijn, als je er effectief een bent.

 

[Tha_nOn]

Ligt het aan mij of is dat echt deprimerende shit? Ik ga het daar nog lastig mee hebben denk ik. Ge krijgt een kind, die kleine is 2 weken oud, en als man mag je alweer optrekken. En de moeder? Met wat chance tot de laatste week kunnen werken, en met nog meer chance heeft ze at verlof. In't slechtste geval is het een paar weken of maanden, en dan mag je je kleine afgeven in de crèche.

Ik vond dat niet erg om ze naar de onthaalmoeder te doen. bij nr 1 was hij toen net geen 5 maand (was later omdat ik na mijn zwangerschapsverlof nog even werkloos was), bij nr2 na het zwangerschapsverlof. Beide voltijds en gewone dagen (van 7-8 tot 17u).

Voor mij was dat eerlijk gezegd een verademing om terug iets normaler te gaan leven. Het hielp waarschijnlijk wel niet dat ik twee keer baby's had met zeer veel krampen overdag (schoonsten tijd van mijn leven jongens :v). Mijn onthaalmoeder is ook een superlieve, warme, zachte vrouw en ze zitten daar ook met niet veel kindjes. Ze zijn daar altijd graag naartoe geweest (niet dat er niet af en toe traantjes waren 's morgens maar dat was na 5 minuten ook over). Ook geen problemen gehad in de typische fase van verlatingsangst.


Dat het vaderschapsverlof schromelijk te kort schiet is wel een feit. Bij nr2 had mijn man een volledige maand verlof, omdat dat toevallig ook in de zomervakantie viel, en dat was fantastisch. Ik had dat zeker ook kunnen gebruiken bij nr1.

 

[Tha_nOn]

Ik denk dat je er nooit 100% echt klaar voor bent. Je kan van te voren ook niet weten hoe je je gaat voelen als het effectief zo ver is. Maar als je financieel stabiel bent en je relatie goed zit, dan komt dat allemaal wel in orde.
Mijn man was er ook volledig klaar voor, tot ik de positieve test liet zien en hij zei 'oh sh*t' en een klein paniekske kreeg .

Das net zoals zeggen als ik later kinderen heb, ga ik nooit dit of dat doen. Je kan pas weten wat voor ouder je gaat zijn, als je er effectief een bent.

Dit natuurlijk. Het is altijd een leerproces, ge groeit ook mee met uw kinderen. En vooral: ge leert (moet leren) dat ge niet perfect zijt als ouder. Dat is ook echt iets wat ge moet leren loslaten; ge pakt niet altijd dingen goed aan en ge kiest niet altijd de 'juiste' oplossing maar ook wel eens de gemakkelijke oplossing :v. Het is ook kwestie dat ge zelf gelukkig en gezond blijft.


En, alle voorbereiding en klaar zijn ten spijt: het komt vaak genoeg voor dat ge op de moment dat uw kind er is, totaal niet voelt wat ge dacht te voelen. Ik zat zelf in dat schuitje terwijl ons kind supergewenst was. Dat is niet echt de kraamtijd die ge iemand toewenst (maar dat gaat ook voorbij :v)

 

[Avondland]

Ik aanvaardde met enige gelatenheid dat ik er niet klaar voor was ("want dat ben je nu eenmaal nooit"), maar eenmaal ze er was maakte ik wel meteen de klik dat ik vader was en voelde me apetrots. Ook al is die roze wolk soms ondergescheten en onderbraakt, ik blijf nog altijd heel gelukkig met de beslissing om voor een kind te gaan.

 

[Feignasse]

Ligt het aan mij of is dat echt deprimerende shit? Ik ga het daar nog lastig mee hebben denk ik. Ge krijgt een kind, die kleine is 2 weken oud, en als man mag je alweer optrekken. En de moeder? Met wat chance tot de laatste week kunnen werken, en met nog meer chance heeft ze at verlof. In't slechtste geval is het een paar weken of maanden, en dan mag je je kleine afgeven in de crèche.

Ja dat is mega deprimerend en gewoon fout aan ons systeem. De uitbreiding van het vaderschapsverlof is een eerste stap in de goede richting, maar dan nog.

Eerlijk gezegd was corona op dat vlak een zegen. Ons kind is geboren in augustus, tussen de eerste en tweede golf in, waardoor er geen al te zotte toestanden waren in het ziekenhuis, maar we daar ook in alle rust met enkel ons twee (alé, drie) hebben gezeten. Verder had ik al mijn verlof tot dan opgespaard waardoor ik zes weken vrij was. En sowieso werk ik al sinds de eerste golf voltijds van thuis, wat een gigantisch verschil maakt (beter uitgerust, meer tijd voor familie en huishouden, ...).

De crèche vind ik positief als eerste stap in de socialisering, maar we gaan toch proberen dat te beperken tot twee of maximum drie dagen per week.

 

[anders.]

Ligt het aan mij of is dat echt deprimerende shit? Ik ga het daar nog lastig mee hebben denk ik. Ge krijgt een kind, die kleine is 2 weken oud, en als man mag je alweer optrekken. En de moeder? Met wat chance tot de laatste week kunnen werken, en met nog meer chance heeft ze at verlof. In't slechtste geval is het een paar weken of maanden, en dan mag je je kleine afgeven in de crèche.

OT trouwens: misschien herinneren sommigen zich het nog, maar een tijd geleden voreg ik in deze thread wanneer je klaar bent voor kinderen. Er zit nog geen broodje in de oven, maar de vriendin is haar stilaan aan het voorbereiden. Ik ben mij ondertussen psychologisch aan het voorbereiden. Lijkt me echt tof ne kleine grootbrengen, ma langs de andere kant duikt de twijfel toch soms nog op. Ga ik da wel kunnen enz. Ma langs nog eens de andere kant... gewoon doen en we zien wel zeker? De kleine zal het wel overleven...

Uw toekomstig kind is beter af met ouders die er serieus over nadenken en al eens getwijfeld hebben, dan met ouders die er zomaar aan beginnen "omdat het tijd is voor kindjes" .
Hier ook lang getwijfeld tussen kinderen of niet, we waren allebei ook perfect gelukkig zonder kinderen. Nu is onze dochter er sinds begin januari, en ja, het is niet altijd even makkelijk, maar het lukt wel hoor . Het lastigste vind ik dat ze soms duidelijk krampen heeft, en je kan daar niet echt iets aan doen. Dat is gewoon heel zielig en pijnlijk als ouder.

 

[exCite]

Ge krijgt een kind, die kleine is 2 weken oud, en als man mag je alweer optrekken.

Volledig dit.
Ik heb bij alletwee onze kinderen na die 10 dagen 3 weken verlof bijgepakt en zelfs dat was eigenlijk gewoon nog te weinig.

 

[eniac]

Idem hier, eerste keer 4 weken en tweede keer zelfs 5 weken thuis gebleven. Beide gecombineerd met groot jaarlijks verlof dan wel.
Vond ik echt wel waardevol om als vader de band ook wat op te bouwen met uw kind.

 

[Cerv.Be]

Hier ook, 1e kind 6 weken thuis gebleven en 2e kind 7 weken. Dat is imo wel meer dan tijd genoeg om u leven terug te organiseren en op de rails te kregen.

 

[shellshock]

Ligt het aan mij of is dat echt deprimerende shit? Ik ga het daar nog lastig mee hebben denk ik. Ge krijgt een kind, die kleine is 2 weken oud, en als man mag je alweer optrekken.

En dan nog te weten dat je in sommige bedrijven je scheef wordt bekeken als je die twee weken volledig durft opnemen.
Gelukkig was dat bij mij niet het geval.

 

[Muscleduck]

Amai al die respons! Dat had ik niet verwacht. Ik ben blij te lezen dat ik niet de enige ben die het systeem deprimerend vindt, al las ik ook wel het belangrijke punt dat een kind zijn sociale vaardigheden aanleert in de crèche. Zeker een terechte opmerking. Ook goed (allez je verstaat me wel) om te lezen dat er toch veel mensen zijn die die twijfel voelen.

 

[RB26DETT]

Creche gesloten tot zeker want 1 van de 2 begeleiders (koppel) is ziek. Hopelijk geen corona. Ons meisje heeft ook al een dikke week een goei valling, waarbij ze zichzelf regelmatig wakker hoest.

 

[Avondland]

Ligt het aan mij of is dat echt deprimerende shit? Ik ga het daar nog lastig mee hebben denk ik. Ge krijgt een kind, die kleine is 2 weken oud, en als man mag je alweer optrekken. En de moeder? Met wat chance tot de laatste week kunnen werken, en met nog meer chance heeft ze at verlof. In't slechtste geval is het een paar weken of maanden, en dan mag je je kleine afgeven in de crèche.

OT trouwens: misschien herinneren sommigen zich het nog, maar een tijd geleden voreg ik in deze thread wanneer je klaar bent voor kinderen. Er zit nog geen broodje in de oven, maar de vriendin is haar stilaan aan het voorbereiden. Ik ben mij ondertussen psychologisch aan het voorbereiden. Lijkt me echt tof ne kleine grootbrengen, ma langs de andere kant duikt de twijfel toch soms nog op. Ga ik da wel kunnen enz. Ma langs nog eens de andere kant... gewoon doen en we zien wel zeker? De kleine zal het wel overleven...

Ze is nu wel bijna 5 maanden. Plaats vinden in de crèche was niet zo simpel. Oftewel konden we vroeger gaan, maar waren we 's ochtends en 's avonds zeer veel tijd kwijt met omrijden in de spits naar de crèche in het centrum. Oftewel na mijn vrouw wat bijkomend ouderschapsverlof om in de crèche te geraken die hier op nog geen vijf minuten vandaan is. We hebben voor die laatste optie genomen. Ze is nu nog drie weken thuis en kan dan beginnen werken, dus die heeft nu wel twee dagen per week wat mentale rust nu onze dochter naar de crèche mag.

Die 10 dagen is absoluut niet toereikend en op dat vlak is dat coronagedoe een zegen dat ik kan telewerken. Zowel voor mijzelf, mijn dochter als mijn vrouw want die heeft het niet gemakkelijk gehad door die lockdown en het feit dat er geen hol te beleven is.

 

[Kjelleke]

Ligt het aan mij of is dat echt deprimerende shit? Ik ga het daar nog lastig mee hebben denk ik. Ge krijgt een kind, die kleine is 2 weken oud, en als man mag je alweer optrekken. En de moeder? Met wat chance tot de laatste week kunnen werken, en met nog meer chance heeft ze at verlof. In't slechtste geval is het een paar weken of maanden, en dan mag je je kleine afgeven in de crèche.

OT trouwens: misschien herinneren sommigen zich het nog, maar een tijd geleden voreg ik in deze thread wanneer je klaar bent voor kinderen. Er zit nog geen broodje in de oven, maar de vriendin is haar stilaan aan het voorbereiden. Ik ben mij ondertussen psychologisch aan het voorbereiden. Lijkt me echt tof ne kleine grootbrengen, ma langs de andere kant duikt de twijfel toch soms nog op. Ga ik da wel kunnen enz. Ma langs nog eens de andere kant... gewoon doen en we zien wel zeker? De kleine zal het wel overleven...

Dat had ik ook! Mijn vriendin was vroeger klaar om mama te worden dan 'ik'.
Ik zei altijd: "we gaan nog beetje wachten" en mijn vriendin respecteerde wel die beslissing. Vooral wachten omdat ik gevoel had dat ik totaal nog niet klaar was om papa te worden, pampers te verversen, flesjes te geven,etc. Ook financieel aspect is ook 1 om in het achterhoofd te houden. Het gevoel ook dat je minder me-time hebt voor jezelf.

Uiteindelijk heb ik dan voor mezelf de knoop doorgehakt en gezegd tegen mijn vriendin dat we voor een kindje gaan.
Mannen hebben het duidelijk moeilijk met het 'klaarzijn' voor een kindje, mij inclusief. Maar wanneer ben je ooit klaar?
Ik heb een gezonde en goede relatie. We hebben een gezellig nestje en we zijn allebei gelukkig! Dus waarom niet?
Wat je terugkrijgt van uw kindje, is met niks anders te vergelijken en heb er nog geen seconde spijt van!

Het is ook leuk om jezelf te herkennen in je kind.

leren vallen en weer opstaan is de boodschap! Iedereen maakt fouten als ouder !

 

[Mulan]

Dochter krijgt net een mega crisis omdat ze niet mag kleuren met stift op de muren die anderhalve maand geleden zijn geschilderd how dare I say no?!?!

 

[Tha_nOn]

Die van mij hebben net geïllustreerd hoe ze de patatten met appelmoes niet in hun mond gemikt krijgen maar overal op hun hoofd, bewust natuurlijk want mama maakte de fout om te lachen toen de jongste (2,5) per ongeluk verkeerd gemikt had.

Achja, kheb het dan maar gefilmd

 

[Booka]

Totaal geen weet dat kinderen < 1 jaar geen honing mogen.
Hebben dat ook wel niet gegeven, maar ik wist er echt niets van.

 

[Hit Hard]

Totaal geen weet dat kinderen < 1 jaar geen honing mogen.
Hebben dat ook wel niet gegeven, maar ik wist er echt niets van.

Ik wist dat ook niet, al hebben we het ook nooit gegeven.

Vorige week erachter gekomen (van een diëtiste) dat peuters best nog geen Becel Omega 3 op hun boterham krijgen. Dat smeerden we er dus al maanden op bij de jongste hier. Nu ja, niet dat ze er van dood kunnen gaan of zo, maar het was minder goed.

 

[JPV]

Die 10 dagen is absoluut niet toereikend en op dat vlak is dat coronagedoe een zegen dat ik kan telewerken. Zowel voor mijzelf, mijn dochter als mijn vrouw want die heeft het niet gemakkelijk gehad door die lockdown en het feit dat er geen hol te beleven is.

Even updaten dat het sinds kort 15 dagen is. Nog altijd weinig, maar het is al iets...

Als ik een tip mag geven: probeer met je werk te onderhandelen dat je die halftijds mag nemen. Toen ik nog vlakbij thuis werkte (en het nog 2 weken was), nam ik gewoon 1 week volledig verlof en dan 2 weken halftijds. Dat is 1 week langer dat je vrouw kan uitslapen of even tijd voor haarzelf nemen (bad, ...).

Want uiteindelijk heb je het die eerste weken ook niet per se nodig dat je man er ALTIJD is, denk ik. Zolang je maar even tijd voor jezelf hebt en er samen kan van genieten. En als je nu 1 week voltijds en dan 4 weken halftijds kan werken is dat wel een héle tijd.

Nu, wettelijk gezien kan dit nog atlijd niet. je werkgever moet dan dus inschrijven dat je om de 2 dagen een volle dag thuis bent. Maar vele werkgevers staan dit wel toe

 

[Tomski]

Ik wist dat ook niet, al hebben we het ook nooit gegeven.

Vorige week erachter gekomen (van een diëtiste) dat peuters best nog geen Becel Omega 3 op hun boterham krijgen. Dat smeerden we er dus al maanden op bij de jongste hier. Nu ja, niet dat ze er van dood kunnen gaan of zo, maar het was minder goed.

Langs de andere kant mag je tegenwoordig ook niks meer of het is slecht of ongezond.

Mijn kindjes liggen ingepakt in beschermingsmousse ergens in de kast tot ze 18 worden.