Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[shellshock]

"Papaaaaaaaaaa? Pakke!"
"Nee schatteke, dat gaat niet."
"Pakkeeeeee"
"Nee, ik heb mijn handen vol en we zijn bijna thuis."
"Maar, kan nie stappe"
"Oei, maar kan je nog lopen?"
"Jaaaaaaaa!"
*Loopt vervolgens als een pijl uit een boog weg*

Truuken van de foor, maar ni me mij zenne!

 

[anders.]

Ik vond het eerste levensjaar echt zwaar eigenlijk en het is niet zo dat wij een huilbaby hadden. Vanaf 1 jaar wordt het veel plezanter en haal je veel meer voldoening uit de interacties omdat de ontwikkeling pas echt begint. Hier komt nog wel een tweede kindje (nog niet echt vastgelegd wanneer) maar ik zie nu al tegenop tegen die platte baby fase.

Onze dochter is nu twee en ik ben eigenlijk pas echt verliefd op haar geworden het laatste jaar.

Ik snap dat wel, onze dochter is nu 8 maanden, is echt geen huilbaby (ze weent enkel als we ze 's avonds in bedje leggen), maar toch is het echt wel een zwaar jaar. En wij hebben dan nog de "zegen" dat het corona-periode is en dus geen sociale verplichtingen hebben. Als vader krijg je de eerste paar maanden ook vrij weinig "terug" van een baby he. Er zijn zo een paar momenten die ik nooit zal vergeten (de eerste schaterlach die ze kreeg door met mij te spelen, de eerste keer omrollen, de eerste onbewuste "papa", en volgende week verwacht ik de eerste kruipjes), maar het overgrote deel van de dag dien je als "taxi" of als speelgoedaangever.

Maar de zwaarste punten voor mij zijn:
1) het continue stress-gevoel. Je hebt heel de tijd het gevoel dat er iets mis is, bij elk roepje/schreeuwtje/... Al helemaal als ze bepaalde symptomen van aandoeningen lijkt te hebben en je begint te googlen. Ik heb het afgelopen jaar al meer stress gehad dan heel mijn leven samen.
2) Vermoeidheid stapelt op. Onze dochter is niet zo'n goeie slaper, en we hebben echt moeite met een deftig ritme te vinden. Gisteren was de eerste nacht dat ik eens langer dan 6u aan een stuk heb geslapen, in 8 maand tijd. En dat begint op te stapelen.

Maar, dat wil natuurlijk niet zeggen dat je ze minder graag ziet ofzo. Maar het is (imo) wel een feit dat het eerste jaar vrij heavy is en dat de momenten die je "terug" krijgt relatief beperkt zijn.

 

[Cerv.Be]

Het voordeel bij een 2e is dat je je wel veel minder zorgen maakt. Het is meer, been there done that. Ik ben geen echte baby papa, voor mij waren dat niet echt leuke periodes. De jongste is 2 weken geleden een jaar geworden en de fun begint stillekes aan . Blij dat die baby periode achter de rug is maar ik kijk al uit naar de pampers die weg zijn en hij ook naar school kan. Dat vind ik echt een gouden leeftijd.

 

[Lint]

Doet deugd om te lezen dat andere mensen er net zo over denken als ikzelf. 100% correct geschreven

Ik denk dat heel veel mensen zich zo voelen hoor, geen nood om u alleen te voelen hierin .

 

[anders.]

Ik denk dat heel veel mensen zich zo voelen hoor, geen nood om u alleen te voelen hierin .

Ik vermoed zelfs het merendeel van de ouders (of toch zeker vaders). Alleen moogt ge dat zo niet zeggen, ge moet zeggen "ja, het is wel zwaar, maar ge krijgt er zooooooveel voor terug"... Er leeft een stevig taboe rond het toegeven dat dat eerste jaar van een (eerste) kind, zwaar is.

 

[Sylverscythe]

Ik vermoed zelfs het merendeel van de ouders (of toch zeker vaders). Alleen moogt ge dat zo niet zeggen, ge moet zeggen "ja, het is wel zwaar, maar ge krijgt er zooooooveel voor terug"... Er leeft een stevig taboe rond het toegeven dat dat eerste jaar van een (eerste) kind, zwaar is.

Onder vrienden moet dat toch kunnen en gebeurt dat toch?

Een vriend van mij zegt mij eigenlijk niets anders bijna. Hoe het veel zwaarder is dan verwacht, niemand hem daarvoor had gewaarschuwd (ja, vond ik ook wereldvreemd), hoe de kleine slecht slaapt en ze beiden doodop zijn, hoe hij zich nu het 5de wiel aan de wagen voelt, hoe de relatie er onder lijdt, ...

Hell, ik denk dat hij het ongeveer iedereen afraadt

 

[anders.]

Onder vrienden moet dat toch kunnen en gebeurt dat toch?

Een vriend van mij zegt mij eigenlijk niets anders bijna. Hoe het veel zwaarder is dan verwacht, niemand hem daarvoor had gewaarschuwd (ja, vond ik ook wereldvreemd), hoe de kleine slecht slaapt en ze beiden doodop zijn, hoe hij zich nu het 5de wiel aan de wagen voelt, hoe de relatie er onder lijdt, ...

Hell, ik denk dat hij het ongeveer iedereen afraadt

Onderling onder vrienden wel. Maar "in groep" is het dan toch vaak hoe leuk het ouderschap is etc. Wij hebben bvb ook een bevriend koppel die voordat onze dochter geboren was, enkel maar positieve dingen over hun zoontje konden zeggen. Hij sliep supergoed, eten ging zonder probleem, hij ging graag in bad, ...
Eens onze dochter geboren was, en mijn vrouw af en toe al eens zei "had jullie x dat ook?" bleek dat ze evengoed al die dingen meemaakten, maar dat mag dan niet duidelijk zijn "naar de buitenwereld toe".

Ik zou het persoonlijk ook niet persé afraden nu Maar mensen beseffen best wel dat er eerst een jaar is waarin uw baby weinig interactie geeft, en ge er puur op trial/error door moet.

 

[Sylverscythe]

Onderling onder vrienden wel. Maar "in groep" is het dan toch vaak hoe leuk het ouderschap is etc. Wij hebben bvb ook een bevriend koppel die voordat onze dochter geboren was, enkel maar positieve dingen over hun zoontje konden zeggen. Hij sliep supergoed, eten ging zonder probleem, hij ging graag in bad, ...
Eens onze dochter geboren was, en mijn vrouw af en toe al eens zei "had jullie x dat ook?" bleek dat ze evengoed al die dingen meemaakten, maar dat mag dan niet duidelijk zijn "naar de buitenwereld toe".

Ik zou het persoonlijk ook niet persé afraden nu Maar mensen beseffen best wel dat er eerst een jaar is waarin uw baby weinig interactie geeft, en ge er puur op trial/error door moet.

Op dat vlak is mijn vrouw ook gewoon redelijk realistisch, ze heeft destijds na de tienerzwangerschap (oops) van een oudere zus die nog thuis woonde alles bewust meegemaakt en vaak ingesprongen zodat die zus wat kon recupereren. Haar boodschap was dan ook altijd (in een soort Spaans naar Engels letterlijk vertaald): "It tastes like shit".

 

[Avondland]

Als ik naar mezelf kijk vind ik het opgeven van vrije "me-time" soms wel moeilijk, want ik compenseer dat na de "baby-uurtjes" en daar is mijn vrouw niet mee akkoord als ik het huishouden daarom even links wil laten liggen en in een boek wil duiken. Ik kan daar nogal koppig en blind in zijn en dat zorgt regelmatig voor ambras. Als je voltijds werkt is die vrije tijd gewoon schaars.

Toch kijk ik héél positief terug op dat eerste jaar. Soms is het zwaar en héél vaak heb je het raden: is mijn dochter nu gewoon aan het zeuren of heeft die echt last van iets? Als die een paar jaar ouder is kan die gewoon zeggen wat er scheelt. We hebben wel het geluk dat ze goed doorslaapt en niet zo vaak ziek is of geen medische complicaties heeft. Als ik bij andere mensen hoor dat ze slaapgebrek hebben of regelmatig naar de kinderarts moeten gaan (of erger: spoed), weet ik dat ik weinig mag klagen. Ik bevind me om die reden nog altijd op een roze wolk, maar ik besef wel dat het regelmatig kan donderen op die roze wolk. Ik kan dat dus wel nuanceren. Niet iedereen is daartoe in staat. Als ik dan zie hoe fel de backlash was tegen Linde Merckpoel toen ze zei dat de zwangerschap geen roze wolk is denk ik: "Arm Vlaanderen".

 

[Lint]

Onderling onder vrienden wel. Maar "in groep" is het dan toch vaak hoe leuk het ouderschap is etc. Wij hebben bvb ook een bevriend koppel die voordat onze dochter geboren was, enkel maar positieve dingen over hun zoontje konden zeggen. Hij sliep supergoed, eten ging zonder probleem, hij ging graag in bad, ...
Eens onze dochter geboren was, en mijn vrouw af en toe al eens zei "had jullie x dat ook?" bleek dat ze evengoed al die dingen meemaakten, maar dat mag dan niet duidelijk zijn "naar de buitenwereld toe".

Helemaal akkoord met wat je zegt hoor, te weinig mensen spreken daarover. De situatie van hierboven ook al (meermaals) voor gehad. Aan de andere kant denk ik dat dat vooral een zelf opgelegde censuur is. Ik sprak daar met Jan en alleman over, nooit negatief op gereageerd geweest.

Iets waar wel NIEMAND mij voor gewaarschuwd had, is dat gij zelf, als ouder, meer ziek zult zijn in het eerste jaar crèche dan (letterlijk) de rest van uw leven samen .

 

[Mulan]

Persoonlijk vind ik dat het voordeel van "oudere ouder" te zijn, ik voel minder de nood om schone schijn te spelen en kan beter relativeren. (en neen, dit zal absoluut niet voor iedereen zo zijn)
Dus ik zei gewoon "neen" op afspreken met vrienden omdat ik te moe was en dat gewoon 24u een overprikkelde baby én moeder zou betekenen, vertrok op familiefeestjes om 17u "want de kleine staat op haar uur", en op iedereen die jaloers reageerde op het feit dat ik "maar deeltijds werkte en zij die luxe niet hadden" reageerde ik gewoon met: "weinig gevoel van luxe als je in een rijhuis woont en om de 5 botten een week in het ziekenhuis ligt met de klein. Ruilen?"

Ik vind het ouderschap gewoon loodzwaar, de eerste 2j waren slopend en ik hoop nu op 10 goede jaren vooraleer de hel der puberteit aanbreekt.
Maar het is tevens het meest zingevende wat ik al heb gedaan in mijn leven en 3.5j verder kan ik soms nog niet geloven dat dat prachtige, geweldige kind helemaal door mij gecreëerd is!

 

[maccie]

2 dochters hier, zit maar 15 maanden tussen hun 2. De jongste had daarnaast ook nog een zware koemelk allergie dat toch wel een paar maanden geduurd heeft tot die diagnose er was. Het eerste jaar na de geboorte van ons 2e dochter waren slopend ... meer kan ik er niet echt over zeggen. Kameraden/familie deden alsof wij overdreven maar we trokken ons daar niets van aan, wij zijn altijd open en eerlijk en sommigen zijn toch veranderd van mening toen ze zelf ouder zijn geworden. De schone schijn ophouden vind ik echt belachelijk, kunt beter eens open en eerlijk praten over alles ... dan kan je elkaar tenminste nog wat helpen met zaakjes waar je mee worstelt als ouder.

Ookal is het zo zwaar geweest, ik zou het zo weer doen. Nu ze wat ouder beginnen te worden is het ook allemaal weer wat makkelijker. Heb toch ook weer een traantje gelaten toen ik de oudste aan de schoolpoort afzette voor haar start in het eerste leerjaar ... de tijd vliegt veels te snel
Gisteren geholpen met haar eerste huiswerkje, ze glunderde helemaal

 

[Avondland]

Persoonlijk vind ik dat het voordeel van "oudere ouder" te zijn, ik voel minder de nood om schone schijn te spelen en kan beter relativeren. (en neen, dit zal absoluut niet voor iedereen zo zijn)
Dus ik zei gewoon "neen" op afspreken met vrienden omdat ik te moe was en dat gewoon 24u een overprikkelde baby én moeder zou betekenen, vertrok op familiefeestjes om 17u "want de kleine staat op haar uur", en op iedereen die jaloers reageerde op het feit dat ik "maar deeltijds werkte en zij die luxe niet hadden" reageerde ik gewoon met: "weinig gevoel van luxe als je in een rijhuis woont en om de 5 botten een week in het ziekenhuis ligt met de klein. Ruilen?"

Ik vind het ouderschap gewoon loodzwaar, de eerste 2j waren slopend en ik hoop nu op 10 goede jaren vooraleer de hel der puberteit aanbreekt.
Maar het is tevens het meest zingevende wat ik al heb gedaan in mijn leven en 3.5j verder kan ik soms nog niet geloven dat dat prachtige, geweldige kind helemaal door mij gecreëerd is!

En 50% door uw ex, niet vergeten.

 

[Ararauna]

Ik was ook niet zo van die platte baby's. Maar nu is mijn bijna 2-jarige wel een echte terroriste aan het worden eigenlijk. Een hele aanpassing, want die van 4 is echt een braveke.
De militaire kleuterscholen eens aanschrijven nu.

 

[Tha_nOn]

En 50% door uw ex, niet vergeten.

Goh, het bronmateriaal is 50/50 (en dan laten we het mitochondriaal dna nog buiten beschouwing), maar laat ons wel wezen dat Mulan er toch minstens 9 maand extra heeft ingestoken


Van zodra baby's kunnen zitten vind ik het trouwens allemaal al wat interessanter, dan komt de interactie ook wat meer (al zijn die eerste lachjes ook fantastisch). Maar het schattigste zijn ze toch rond de 2 jaar vind ik.

 

[Green Mamba]

Daarstraks met de bijna 3-jarige dochter in de auto Rood/Groen tegen mekaar aan het roepen over het stoplicht. Dat lachje op haar gezicht is onbetaalbaar. Bleef het maar heel de ochtend rood.

 

[Lint]

laat ons wel wezen dat Mulan er toch minstens 9 maand extra heeft ingestoken

De kleine heeft minstens 9 maand extra in @Mulan gestoken bedoel je?

 

[Avondland]

Goh, het bronmateriaal is 50/50 (en dan laten we het mitochondriaal dna nog buiten beschouwing), maar laat ons wel wezen dat Mulan er toch minstens 9 maand extra heeft ingestoken


Van zodra baby's kunnen zitten vind ik het trouwens allemaal al wat interessanter, dan komt de interactie ook wat meer (al zijn die eerste lachjes ook fantastisch). Maar het schattigste zijn ze toch rond de 2 jaar vind ik.

Niet alleen 9 maanden extra, ze heeft het kind er ook moeten uitduwen. De man staat er bij en kijkt er naar (en is stiekem heel blij dat hij dat niet hoeft te doen). De band tussen moeder en kind is om die reden toch vrij uniek.

 

[Tha_nOn]

Niet alleen 9 maanden extra, ze heeft het kind er ook moeten uitduwen. De man staat er bij en kijkt er naar (en is stiekem heel blij dat hij dat niet hoeft te doen). De band tussen moeder en kind is om die reden toch vrij uniek.

Alleen heeft Mulan, net zoals ik, een keizersnede gehad. Ik hoop maar dat het er niet zelf uitduwen van het kind die band dan ook niet bepaalt

 

[Likes]

daarnet kinderen gaan ophalen van school, maar ik was vergeten het fietszitje terug te zetten. Oudste kan al fietsen dus de jongste op de bagagedrager gezet en stappen maar.

Maar dan na een tijdje wat 'gestept' omdat dat sneller ging. Dat vind hij natuurlijk leuk dus paar keer afwisselend gestapt en gestept... Tot natuurlijk zijn voet in het wiel draaide.

Vrouw is nu met hem naar de dokter, hopelijk is het niets ernstigs. Hij heeft de rest can de wandeling naar huis geweend en kon niet meer stappen.

schuldgevoel x1000