Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's
- Onderwerp starter Joeri
- Startdatum
Goed, mijn woorden over alle medische zorgen enkele post terug zijn nog niet koud en onze kleinste heeft zijn dinsdag zijn arm gebroken. Van 1m hoog vanop de schuifaf waar hij al 100 keer is opgeklommen in het gras gevallen, terwijl ik 5m verderop zat. Was dan nog alleen thuis met hem terwijl mama en dochterlief was gaan kamperen, dus het was een leuk avontuur in de spoed 's avonds. Bovenarm ter hoogte van elleboog gebroken. Enfin, we gaan binnen een aantal dagen meer weten over de ernst en de verdere gevolgen. Mannekes, nog geen twee jaar en al zoiets voor. Echt verschrikkelijk schuldig voel ik me. Enkele weken met zo'n man in een dikke gipspleister... Ik heb nog geen idee hoe we dat gaan doen qua opvang. Hij is vanzelfsprekend de rest van deze week thuisgebleven. Onze onthaalmoeder had het nog nooit voor met één van haar kindjes (leuk om me extra shit te voelen), dus geen idee of dat zelfs een haalbare kaart is.
Afgelopen dinsdag papa geworden van een gezonde zoon 
364 dagen ervoor stortte onze wereld in toen we te horen kregen dat de foetus van 3 maand oud niet levensvatbaar was.
Net geen jaar later kan ik niet zeggen hoe gelukkig ik ben om onze zoon vast te houden, ook al is het om 2:30 ‘‘s nachts omdat hij last heeft van krampen!
364 dagen ervoor stortte onze wereld in toen we te horen kregen dat de foetus van 3 maand oud niet levensvatbaar was.
Net geen jaar later kan ik niet zeggen hoe gelukkig ik ben om onze zoon vast te houden, ook al is het om 2:30 ‘‘s nachts omdat hij last heeft van krampen!
Omdat ik geen broer of zus heb en het onduidelijk is of er kinderen komen bij mijn schoonzus, wou mijn vrouw een tweede kind, zodat onze dochter niet helemaal alleen gaat zijn. Ikzelf wou ook wel een tweede, maar had/heb totaal geen zin in opnieuw de babytijd. Ik had haar beloofd vorige zomer in ons verlof de knoop door te hakken.
Door dezelfde motivatie en veel vrienden die me overtuigde dat een tweede, na de wel zwaardere babytijd, makkelijker gaat zijn omdat ze elkaar hebben, heb ik uiteindelijk besloten om voor een tweede te gaan.
We wisten dat het niet makkelijk ging zijn, want bij onze dochter was het eigenlijk een beetje een geluk. Dus vorige zomer begonnen met proberen, maar zonder succes. Omdat mijn vrouw wel wat medische achtergrond heeft, dacht ze dat ze richting de menopauze aan het gaan was. Na een bezoek bij de gynaecoloog werd dat eigenlijk bevestigd. Ik geloof dat het geen 5 jaar gaat duren, dus een zware opdoffer. Onze afspraak was dat we het gewoon gingen proberen, maar niet gaan beginnen met IVF of andere behandelingen. Als het dit jaar niet zou lukken, dan was het zo en ging ons gezin met 3 blijven en was het hoofdstuk afgesloten. Uiteindelijk wou de vrouw toch eens in Jette gaan horen, maar daar kregen we niet al te bemoedigend nieuws. IVF zou weggegooid geld zijn, want de situatie was te slecht. Ze kon alleen haar eierstokken laten uitspuiten en dan veel oefenen op de goede momenten en maar hopen. Mijn vrouw was nog steeds in twijfel of ze dit pijnlijk proces wou doen en was eigenlijk al volledig afgeschakeld dat er nog een tweede ging komen. We probeerden eigenlijk zelfs niet meer echt.
Op 21 mei is mijn vrouw jarig en mijn pa was op bezoek. Toen hij wegging vroeg mijn vrouw of ik neer zat. Toen wist ik al hoelaat het was. Ze had namelijk 2 positieve zwangerschapstesten getest. Op dat moment kreeg ik het behoorlijk benauwd moet ik eerlijk zeggen, maar een dag later was ik al namen aan het zoeken. We konden een paar weken later pas terecht bij de gynaecoloog, dus moesten nog afwachten. Voor we het eerste onderzoek hadden, kreeg mijn vrouw een bloeding. Omdat we in een fase zaten waarin we veel slecht nieuws hadden gekregen (mijn ma is momenteel in behandeling voor slokdarmkanker), was dit toch weer een slag waar we eigenlijk van het slechtste uitgingen. Uiteindelijk het eerste onderzoek en alles was in orde. Mijn vrouw had al snel een "dikke" buik, dus we waren even bang voor een tweeling
. Ondertussen is mijn vrouw 17 weken ver en hebben we de NIPtest succesvol doorstaan en weten we wat het geslacht gaat zijn.
Sorry voor de wall of text, maar wou het even van mij afschrijven.
Tldr: +/- 23 januari wordt onze dochter groter zus.
Door dezelfde motivatie en veel vrienden die me overtuigde dat een tweede, na de wel zwaardere babytijd, makkelijker gaat zijn omdat ze elkaar hebben, heb ik uiteindelijk besloten om voor een tweede te gaan.
We wisten dat het niet makkelijk ging zijn, want bij onze dochter was het eigenlijk een beetje een geluk. Dus vorige zomer begonnen met proberen, maar zonder succes. Omdat mijn vrouw wel wat medische achtergrond heeft, dacht ze dat ze richting de menopauze aan het gaan was. Na een bezoek bij de gynaecoloog werd dat eigenlijk bevestigd. Ik geloof dat het geen 5 jaar gaat duren, dus een zware opdoffer. Onze afspraak was dat we het gewoon gingen proberen, maar niet gaan beginnen met IVF of andere behandelingen. Als het dit jaar niet zou lukken, dan was het zo en ging ons gezin met 3 blijven en was het hoofdstuk afgesloten. Uiteindelijk wou de vrouw toch eens in Jette gaan horen, maar daar kregen we niet al te bemoedigend nieuws. IVF zou weggegooid geld zijn, want de situatie was te slecht. Ze kon alleen haar eierstokken laten uitspuiten en dan veel oefenen op de goede momenten en maar hopen. Mijn vrouw was nog steeds in twijfel of ze dit pijnlijk proces wou doen en was eigenlijk al volledig afgeschakeld dat er nog een tweede ging komen. We probeerden eigenlijk zelfs niet meer echt.
Op 21 mei is mijn vrouw jarig en mijn pa was op bezoek. Toen hij wegging vroeg mijn vrouw of ik neer zat. Toen wist ik al hoelaat het was. Ze had namelijk 2 positieve zwangerschapstesten getest. Op dat moment kreeg ik het behoorlijk benauwd moet ik eerlijk zeggen, maar een dag later was ik al namen aan het zoeken. We konden een paar weken later pas terecht bij de gynaecoloog, dus moesten nog afwachten. Voor we het eerste onderzoek hadden, kreeg mijn vrouw een bloeding. Omdat we in een fase zaten waarin we veel slecht nieuws hadden gekregen (mijn ma is momenteel in behandeling voor slokdarmkanker), was dit toch weer een slag waar we eigenlijk van het slechtste uitgingen. Uiteindelijk het eerste onderzoek en alles was in orde. Mijn vrouw had al snel een "dikke" buik, dus we waren even bang voor een tweeling
. Ondertussen is mijn vrouw 17 weken ver en hebben we de NIPtest succesvol doorstaan en weten we wat het geslacht gaat zijn.Sorry voor de wall of text, maar wou het even van mij afschrijven.
Tldr: +/- 23 januari wordt onze dochter groter zus.
Visenya
Well-known member
Lieve zoon is vandaag al vier maanden oud en kan het niet beter doen en de dochter van bijna vier, fietst, ondanks al de zorgen die we voor haar hebben, vrolijk en enthousiast door het leven. We weten sinds vorige maand dat een implantaat voor haar gehoor niet voor meteen zal zijn. Het contrast met de zorgen voor de dochter, laten de eerste maanden van de zoon als easy mode lijken.
Net een rustig gezinsdagje thuis gehad met bordspelletjes, een ijsje in de lekdreef en Mario spelen op de Switch met drie terwijl de jongste vrolijk toekijkt vanuit de wipper en de aandacht van z'n grote zus probeert te trekken.
Net een rustig gezinsdagje thuis gehad met bordspelletjes, een ijsje in de lekdreef en Mario spelen op de Switch met drie terwijl de jongste vrolijk toekijkt vanuit de wipper en de aandacht van z'n grote zus probeert te trekken.
Dit zijn van die verhalen die ik oprecht graag lees. De kans dat het ging lukken lijkt echt klein om basis van je uitleg, en dan een gezin dat heel bewust ervoor kiest en dat het dan toch lukt.Omdat ik geen broer of zus heb en het onduidelijk is of er kinderen komen bij mijn schoonzus, wou mijn vrouw een tweede kind, zodat onze dochter niet helemaal alleen gaat zijn. Ikzelf wou ook wel een tweede, maar had/heb totaal geen zin in opnieuw de babytijd. Ik had haar beloofd vorige zomer in ons verlof de knoop door te hakken.
Door dezelfde motivatie en veel vrienden die me overtuigde dat een tweede, na de wel zwaardere babytijd, makkelijker gaat zijn omdat ze elkaar hebben, heb ik uiteindelijk besloten om voor een tweede te gaan.
We wisten dat het niet makkelijk ging zijn, want bij onze dochter was het eigenlijk een beetje een geluk. Dus vorige zomer begonnen met proberen, maar zonder succes. Omdat mijn vrouw wel wat medische achtergrond heeft, dacht ze dat ze richting de menopauze aan het gaan was. Na een bezoek bij de gynaecoloog werd dat eigenlijk bevestigd. Ik geloof dat het geen 5 jaar gaat duren, dus een zware opdoffer. Onze afspraak was dat we het gewoon gingen proberen, maar niet gaan beginnen met IVF of andere behandelingen. Als het dit jaar niet zou lukken, dan was het zo en ging ons gezin met 3 blijven en was het hoofdstuk afgesloten. Uiteindelijk wou de vrouw toch eens in Jette gaan horen, maar daar kregen we niet al te bemoedigend nieuws. IVF zou weggegooid geld zijn, want de situatie was te slecht. Ze kon alleen haar eierstokken laten uitspuiten en dan veel oefenen op de goede momenten en maar hopen. Mijn vrouw was nog steeds in twijfel of ze dit pijnlijk proces wou doen en was eigenlijk al volledig afgeschakeld dat er nog een tweede ging komen. We probeerden eigenlijk zelfs niet meer echt.
Op 21 mei is mijn vrouw jarig en mijn pa was op bezoek. Toen hij wegging vroeg mijn vrouw of ik neer zat. Toen wist ik al hoelaat het was. Ze had namelijk 2 positieve zwangerschapstesten getest. Op dat moment kreeg ik het behoorlijk benauwd moet ik eerlijk zeggen, maar een dag later was ik al namen aan het zoeken. We konden een paar weken later pas terecht bij de gynaecoloog, dus moesten nog afwachten. Voor we het eerste onderzoek hadden, kreeg mijn vrouw een bloeding. Omdat we in een fase zaten waarin we veel slecht nieuws hadden gekregen (mijn ma is momenteel in behandeling voor slokdarmkanker), was dit toch weer een slag waar we eigenlijk van het slechtste uitgingen. Uiteindelijk het eerste onderzoek en alles was in orde. Mijn vrouw had al snel een "dikke" buik, dus we waren even bang voor een tweeling
Sorry voor de wall of text, maar wou het even van mij afschrijven.
Tldr: +/- 23 januari wordt onze dochter groter zus.
Dat zijn ook de kinderen waar je geen seconde twijfelt of die wel in een warm nest terecht komen.
Merci anders! De baby gaat sowieso goed verzorgd worden door de dochter. Als je haar al bezig ziet met haar poppen, kan het alleen maar goed komen.
Proficiat!
Al heb ik nu het mentale beeld van @Wilcao die in de zetel een krant leest en tegen de dochter zegt: “zeg, uw zus heeft een vuile pamper, verschoon die eens.” om daarna nog eens aan zijn pijp te trekken.
Als ze het zou kunnen, waarom niet heProficiat!
Al heb ik nu het mentale beeld van @Wilcao die in de zetel een krant leest en tegen de dochter zegt: “zeg, uw zus heeft een vuile pamper, verschoon die eens.” om daarna nog eens aan zijn pijp te trekken.
. Laatst was ze wel mijn petekind van 10 jaar aan het voordoen hoe ze een pamper moest aandoen bij de pop 
.
pardal
Well-known member
Waarom hebt ge anders meerdere kinderen? Toch omdat ze dan u werk kunnen doen. En als ge het wat verpakt kunt ge het verkopen als leren zelfstandig zijnProficiat!
Al heb ik nu het mentale beeld van @Wilcao die in de zetel een krant leest en tegen de dochter zegt: “zeg, uw zus heeft een vuile pamper, verschoon die eens.” om daarna nog eens aan zijn pijp te trekken.
Ik probeerde 3 jongens te krijgen: 1 voor het gras te maaien, 1 om de auto te onderhouden en 1 om allerhande klusjes te doen. Na 2 meisjes zijn we echter maar gestopt met nog meer kinderen te maken, want ik begon serieus in de minderheid te geraken. Het voordeel is dat mijne was altijd netjes gestreken in de kast ligt en er elke dag lekker eten op tafel staat.
pardal
Well-known member
Hier zijn het 3 jongens en 1 meisje. Maar het probleem zit em eigenlijk bij de vrouw heb ik ondervonden.
Heb al mijn taken nu uitbesteed aan de kinderen, maar nu vindt die van ons nieuw werkjes uit aangezien ik nu toch tijd over hebt.
Eerste week verlof zit er op.
Weinig speciaals gedaan: wat gaan wandelen, wat klusjes waar eindelijk tijd voor is. En heel cliché maar de kleine momenten moet je toch ook koesteren.
Samen met de zoon de oude gemetste brievenbus afgebroken en de nieuwe brievenbus geïnstalleerd. Gaan wandelen in't park, een ijsvogel spotten en de totale hype op ieders gezicht zien.
Weinig speciaals gedaan: wat gaan wandelen, wat klusjes waar eindelijk tijd voor is. En heel cliché maar de kleine momenten moet je toch ook koesteren.
Samen met de zoon de oude gemetste brievenbus afgebroken en de nieuwe brievenbus geïnstalleerd. Gaan wandelen in't park, een ijsvogel spotten en de totale hype op ieders gezicht zien.
Ons klein patat is ondertussen 5 weken en het huilen / krijsen is er alles behalve op verbeterd. Op aanraden van de vroedvrouw (destijds) en bezoeken aan de pediater al meerdere voedingen geprobeerd.Onze dochter van 2 weken oud begint echt ferm last te krijgen van krampjes door lucht in haar darmen. Al een kleine week dat ze het 's avonds echt moeilijk heeft.
Afgelopen avond/nacht dachten we dat het beter was omdat we nu extra veel aandacht schenken dat ze boert na de voeding. Niet dus, mevrouw begon er deze keer pas om 22u en ging tot 2u door met hysterisch gekrijs en totaal maar ook totaal ontroostbaar te zijn. Overdag begint ze ook al meer last te krijgen maar vallen de huilbuien vooralsnog goed mee.
Pediater zei op onze afspraak eerder deze week om nog af te wachten maar dit kan zo echt niet verder.
- ProFutura (aangevuld met borstvoeding die nog deftig op gang moest komen), deze hadden we mee gekregen vanaf het ziekenhuis.
- Omneo (aangevuld met borstvoeding die nog deftig op gang moest komen)
- Enkel borstvoeding
Sinds kort: enkel NovaRice; is gebaseerd op rijst en dus volledig vrij van koemelk en lactose.
De eerste dag met NovaRice hadden we de indruk dat het quasi direct beter was. Zij (en wij ook) was van de afgelopen dagen en nachten daarvoor dan ook gewoon doodop dus lag daar misschien ook wat aan. Gisteren dag 2 en het leek alweer richting business as usual te gaan.
Hopelijk met die nieuwe voeding toch nog wat verdere beterschap want ik zie qua voeding niet veel andere mogelijkheden meer behalve doorstaan tot ze eruit groeit.
Sinds deze week zit mijn vaderschapsverlof en bijkomend opgenomen standaard verlof erop. Erg om te zeggen maar ik ben gewoon blij om een keer een dikke 9 uur van dat gehuil / gekrijs verlost te zijn.
Er komt meermaals per week een halve dag iemand van kraamzorg ter ondersteuning zodat mijn vriendin het in tussentijd overdag hopelijk volhoudt.Onze dochter had koemelkallergie en (verborgen) reflux, na het overstappen op NovaRice en nog wat middeltjes/trucjes tegen reflux gebruiken hadden wij echt een andere baby.Ons klein patat is ondertussen 5 weken en het huilen / krijsen is er alles behalve op verbeterd. Op aanraden van de vroedvrouw (destijds) en bezoeken aan de pediater al meerdere voedingen geprobeerd.
- ProFutura (aangevuld met borstvoeding die nog deftig op gang moest komen), deze hadden we mee gekregen vanaf het ziekenhuis.
- Omneo (aangevuld met borstvoeding die nog deftig op gang moest komen)
- Enkel borstvoeding
Sinds kort: enkel NovaRice; is gebaseerd op rijst en dus volledig vrij van koemelk en lactose.
De eerste dag met NovaRice hadden we de indruk dat het quasi direct beter was. Zij (en wij ook) was van de afgelopen dagen en nachten daarvoor dan ook gewoon doodop dus lag daar misschien ook wat aan. Gisteren dag 2 en het leek alweer richting business as usual te gaan.
Sinds deze week zit mijn vaderschapsverlof en bijkomend opgenomen standaard verlof erop. Erg om te zeggen maar ik ben gewoon blij om een keer een dikke 9 uur van dat gehuil / gekrijs verlost te zijn.
Bij verborgen reflux komt de melk er niet terug uit, maar wel terug omhoog in de slokdarm waardoor de baby daar toch last van heeft.
denikke
Member
Buren hebben iets gelijkaardigs meegemaakt (maanden lang, eerste kind), het was toen verborgen reflux (verschillende pediaters etc afgelopen voor ze die diagnose kregen). Was een echte lijdensweg. Ze zijn geland op (speciale?) voeding van de apotheek.Ons klein patat is ondertussen 5 weken en het huilen / krijsen is er alles behalve op verbeterd. Op aanraden van de vroedvrouw (destijds) en bezoeken aan de pediater al meerdere voedingen geprobeerd.
- ProFutura (aangevuld met borstvoeding die nog deftig op gang moest komen), deze hadden we mee gekregen vanaf het ziekenhuis.
- Omneo (aangevuld met borstvoeding die nog deftig op gang moest komen)
- Enkel borstvoeding
Sinds kort: enkel NovaRice; is gebaseerd op rijst en dus volledig vrij van koemelk en lactose.
De eerste dag met NovaRice hadden we de indruk dat het quasi direct beter was. Zij (en wij ook) was van de afgelopen dagen en nachten daarvoor dan ook gewoon doodop dus lag daar misschien ook wat aan. Gisteren dag 2 en het leek alweer richting business as usual te gaan.
Sinds deze week zit mijn vaderschapsverlof en bijkomend opgenomen standaard verlof erop. Erg om te zeggen maar ik ben gewoon blij om een keer een dikke 9 uur van dat gehuil / gekrijs verlost te zijn.
willydrama
Well-known member
Kind had modderige chirokleren uitgespoeld in de wasbak, alles verstopt, ik vloog uit over de kosten van een ontstopper. Paar dagen later moest ik de vrouw nog 50€ die ik cash op haar bureau had gelegd en dat briefje had ze dan weggenomen om later aan mij te gaan geven. Eerste diefstal is een feit.
Kunnen jullie een fietskar aanraden? We willen er eentje aanschaffen als de tweede er gaat zijn, maar er is behoorlijk wat keuze. Thule zal wel de topper zijn, maar zelfs daar is redelijk wat keuze. Nu we tijd genoeg hebben, is het natuurlijk de moeite om op aanbiedingen te letten.
Cupcake
Member
Wij hadden inderdaad zo'n Thule Coaster 2 en zelf zou ik in elk geval niet besparen op kwaliteit. Ze zijn vrij kwetsbaar in een fietskar toch. Zelf heb ik nu een bakfiets en ik wou dat ik dit veel eerder had gekocht, top ding.
De voorkeur gaat ook wel naar een Thule, maar zelfs daar is er keuze genoeg. Die Coaster is volgens mij de goedkoopste optie? En dan vraag ik me af of de duurdere versies de moeite waard zijn. Om dit moment gaat mijn voorkeur naar de Chariot Lite of Cross, maar die zijn aanzienlijk duurder.
Een bakfiets is geen optie. Het prijskaartje is sowieso wat te hoog en onze elektrische fietsen zijn nog vrij nieuw. Om die als derde fiets aan te schaffen is me iets te overdreven. Dan is de verhouding tussen de kosten en het gebruik een beetje overdreven. Dat zou ik vooral overwegen wanneer je 1 auto hebt en die bakfiets als dagelijks gebruik moet dienen. Dat is bij ons niet het geval. Maar kan me voorstellen dat het handig is met 2 kinderen.
