Leuke verhalen allemaal!
@anders. jammer dat het zo velopen is.
Mijn vriendin heeft ook zoiets meegemaakt alleen duurde het bij haar nog langer voor iemand hen kwam vertellen wat er aan de hand was. Erg traumatische ervaring voor zo'n kersverse ouders.
Na zoveel leuke reacties zal ik dan ook de mijne plaatsen.
Ik was een week over tijd toen mijn gynaecoloog besloot om 5 dagen in te leiden moest de bevalling niet spontaan beginnen. Dat wou ik dus absoluut niet en na opzoekwerk las ik dat een orgasme de bevalling weleens spontaan zou kunnen opwekken dus zogezegd, zo gedaan. In de loop van de nacht begon ik wat lichte pijn te voelen en gelijk wist ik dat dit het begin was.
Tegen 7u in de ochtend heb ik nog uitgebreid gedoucht, mijn haren gedaan, lichaam ingesmeerd want ik moest en zou in stijl bevallen. Boy was I wrong.
Anyway regen 9u kwamen we aan in het ziekenhuis, bleek ik nog maar 2cm te hebben en ik liep al een week rond met 1,5cm dus uren erover gedaan voor die zielige halve centimeter.
Ik kon kiezen ofwel naar huis want het zou nog wel effe duren of opname maar ik wou nog niet blijven. Eens terug in de wagen braken mijn vliezen (eenbm beetje, de rest volgde tegen het eind aan) dus ik met een natte broek terug naar boven. Tot zover de stijl.
Ondertussen werd de pijn wel heviger en het was nog geen middag. Ik vond het toucheren ook behoorlijk irritant worden.
Toen ik 4cm had (15u) was ik helemáál klaar met dat toucheren dus toen heb ik de verpleegkundige die net iets te ruw was omver geduwd met mijn knie en geroepen dat ze kon oprotten haha het kind was helemaal ik shock. Tegen 19u had ik nog steeds 4cm maar ondertussen was ik al in bad geweest om de pijn te verlichten, zonder effect. Douche ook zonder effect. Mijn man probeerde me wat te kalmeren dmv grapjes maar iets ging ze mis want opeens sloeg ik hem met de afstandbediening van de tv. Enigste wat hij goed kon doen op dat moment was stil zijn en mijn rug masseren. Even later stelden ze een ruggenprik voor maar dat wou ik niet.
Wat ze wel deden waren weëenopwekkers geven maar toen brak de hel los. Ik ging binnen de 2 uur van 5cm naar 10. Het ging allemaal zo snel dat er zelfs geen tijd meer was voor agressie en paniek, ik had maar één doel, die baby moest eruit want op een bepaald riep de dokter mijn man omdat de hartslag van de baby omlaag ging. Op dat moment kwam er een oerkracht naar boven dus na veel gehijg en gepuf lag daar opeens een klein glibberig mannetje die mij toen ze hem op mijn borst legden me aankeek met zo'n blik van 'woman, wtf just happend'?
Op dat moment vergeet je alles.
Ik was door het verkeerd persen beetje ingescheurd maar zelfs dat vergat ik op dat moment.
Mijn man heeft hele tijd staan janken. Was helemaal het noorden kwijt haha of hij had een lichte hersenschudding want ergens gedurende het laatste uur had ik hem vast in een wurggreep.
Het was een belevenis die ik nooit zal vergeten en ik zou het zo overnieuw doen.
Zwanger zijn en bevallen was haar ding niet.
