De voorbije weekends waren we telkens de ganse tijd op weekend met de kinderen. Druk en vermoeiend (alles regelen, valiezenkoers, zondagavond thuis, nog de was doen, ...) maar tenminste weinig tot geen conflicten.
Echter, daardoor lieten we het afweten op alle andere vlakken. Administratie die bleef liggen, facturen die bleven liggen, zaken die we nog moesten bespreken die bleven liggen, enzovoort. We wilden dus nog eens een weekendje gewoon thuis zitten "op het gemak" zonder al teveel plannen om thuis alles wat op orde te krijgen.
Maar ik voelde het al van kilometers aankomen: een weekend thuis (zonder al teveel plannen) is garantie op ruzie en miserie. En ja hoor. Het zat er weer bovenarms op gisteravond en vanmorgen. Geroep en getier met de kinderen erbij. Onze 3yo doet ook echt extreem irritant tegen onze 1yo, maar dan alleen als we onder ons 4 zijn. Jaloers, slaan, kloppen, trekken, bijten, … Hij kan vanuit het niets als een bezetene in haar haren vliegen. Met alle drama tot gevolg, en ik die daar anders (lees: kordater) op reageer dan mijn vrouw. Met escalatie tot gevolg.
Ik heb mij momenteel teruggetrokken om te deëscaleren. Maar ik zal vast straks weer naar mijn kop krijgen omdat ik de zorg voor de kinderen aan haar heb gelaten, en dan kan het spelletje weer herbeginnen.
Ik heb een absolute strontjob die ik zo snel mogelijk wil stoppen, en toch "kijk" ik alweer "uit" naar morgen. Ook miserie, maar dan van een andere orde. Als het mij daar even te hoog zit, zet ik gewoon tijdelijk mijn gsm uit en sluit ik mijn mailbox. Thuis daarentegen, is er geen ontsnappen aan.