Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[Wilcao]

Vanaf welke leeftijd helpt het eigenlijk om een kind te straffen (door bijvoorbeeld in de hoek te zetten)? Ik heb het gevoel dat ze het nu te leuk vindt. Telkens als ze iets doet wat niet mag, zegt ze zelf "hoek" en gaat er zelfs zelf soms naartoe. Lijkt dus nog niet als een straf aan te voelen .

 

[gamer5]

Ik ben een eeuwige piekeraar. Toen onze dochter nog een baby en peuter was, maakte ik me geregeld de bedenking dat ik niet kon wachten tot ze iets was ouder was. Dan voelde ik me direct schuldig, en dacht ik dat ik vooral moest 'genieten van het moment', want dat gaat zo snel voorbij.

Maar eerlijk? Nu, als driejarige kleuter is ons kind gewoon zó veel leuker. Spelen, lachen, onnozel doen, vragen stellen, op ontdekking gaan,... Ik heb echt het gevoel dat dit is waar we zo hard voor gewroegd en geploegd hebben.

Ik kan dus ook al weer niet wachten tot ons zoontje ook drie jaar is, en deze keer ga ik me daar niet schuldig over voelen.

Heb dat gevoel hier ook altijd gehad, hoewel ik me er niet schuldig over voel . Heb de baby periode gewoon nooit leuk gevonden, ik had ook altijd veel minder een band met de kinderen zo jong.

 

[Sylverscythe]

Ik heb hetzelfde. Mijn vrouw begint soms over het feit dat het jammer is dat de babyperiode achter ons ligt. Ikzelf ben er enorm blij om, ondanks ik ook kon genieten van de babyperiode. Het is gewoon veel leuker nu er meer interactie is en ze zich "verstaanbaar" maakt. Ook als is ze pas de 1.5 jaar voorbij.

Ook wel één van de redenen dat ik voorlopig nog twijfel over een tweede, om weer heel die babyperiode te moeten doorstaan. Maar dat zullen we nog zien vroeg of laat.

Hier hetzelfde, op de twijfel voor een 2de na. Mijn vrouw denkt nostalgisch terug aan toen de dochter als een kleine baby met haar in de zetel sliep na/tijdens borstvoeding. Ik ben blij dat die periode achter de rug is.

Vanaf welke leeftijd helpt het eigenlijk om een kind te straffen (door bijvoorbeeld in de hoek te zetten)? Ik heb het gevoel dat ze het nu te leuk vindt. Telkens als ze iets doet wat niet mag, zegt ze zelf "hoek" en gaat er zelfs zelf soms naartoe. Lijkt dus nog niet als een straf aan te voelen .

Als ik ze hier wild oppak om ze in de zetel te zetten naast me als een soort time-out vindt ze dat oppakken geweldig. Stilzitten zo niet, maar of ze dat nu als een straf ziet na iets verkeerd te doen is me ook niet duidelijk.

In de hoek staan, dan loopt ze volgens mij gewoon weg op dit moment.

 

[Holocene]

Ondertussen zijn wij al half lachend tegen elkaar bezig of we een derde kind willen waarschijnlijk niet omdat we geen terugval netwerk hebben en het toch iets té pittig maakt.

ik hou echt van de baby-fase. Enigste "nadeel" vind ik het feit dat ge opnieuw thuis zijt gebonden aan het voormiddag en namiddag dutje. Oké ze kunnen in de draagmand slapen maar ik merk toch dat ze veel onrustiger is als we dat doen.

Peuter-fase is natuurlijk ook zalig omdat je veel meer feedback krijgt en de grappige kronkels in hun hoofd begint te zien.

 

[Sylverscythe]

Ondertussen zijn wij al half lachend tegen elkaar bezig of we een derde kind willen waarschijnlijk niet omdat we geen terugval netwerk hebben en het toch iets té pittig maakt.

ik hou echt van de baby-fase. Enigste "nadeel" vind ik het feit dat ge opnieuw thuis zijt gebonden aan het voormiddag en namiddag dutje. Oké ze kunnen in de draagmand slapen maar ik merk toch dat ze veel onrustiger is als we dat doen.

Peuter-fase is natuurlijk ook zalig omdat je veel meer feedback krijgt en de grappige kronkels in hun hoofd begint te zien.

Dat gebrek aan een netwerk was voor ons de eerste reden om het bij één te houden. Ik heb geen ouders meer, die van mijn vrouw wonen over de plas. Eigenlijk is de enige persoon hier die geen betalende babysit is mijn tante. Die is er wel zot van, en gaat binnenkort op pensioen

Tweede reden was dat de zwangerschap, geboorte, en post-partum voor mijn vrouw gewoon een vrij negatieve ervaring waren: slecht slapen, moe, continue honger, zangerschapsdiabetes, niet zo'n leuke ervaring in het ziekenhuis, groot ijzertekort maar niet genoeg voor transfusie, etc.

Ook: we ain't no spring chickens, nu 36 en 37, dus dat begint te tellen. Allezja mijn vrouw is me al even aan het vragen wanneer ik een afspraak maak voor een vasectomie. Toevallig zei ik daarstraks dus tegen haar dat ik dat eens ging doen, en werd ze nogal emotioneel dat ze echt bang is voor een 2de kind maar het ook zo spijtig vindt voor de dochter moest ze enig kind blijven. Dit omdat volgens mijn vrouw (het 5de van 6 kinderen) er niemand zo hard voor haar klaar staat als haar zussen. Dus euh, geen idee hoe serieus ze dat nu meent

 

[Holocene]

Dat gebrek aan een netwerk was voor ons de eerste reden om het bij één te houden. Ik heb geen ouders meer, die van mijn vrouw wonen over de plas. Eigenlijk is de enige persoon hier die geen betalende babysit is mijn tante. Die is er wel zot van, en gaat binnenkort op pensioen

Tweede reden was dat de zwangerschap, geboorte, en post-partum voor mijn vrouw gewoon een vrij negatieve ervaring was: slecht slapen, moe, continue honger, zangerschapsdiabetes, niet zo'n leuke ervaring in het ziekenhuis, groot ijzertekort maar niet genoeg voor transfusie, etc.

Ook: we ain't no spring chickens, nu 36 en 37, dus dat begint te tellen. Allezja mijn vrouw is me al even aan het vragen wanneer ik een afspraak maak voor een vasectomie. Toevallig zei ik daarstraks dus tegen haar dat ik dat eens ging doen, en werd ze nogal emotioneel dat ze echt bang is voor een 2de kind maar het ook zo spijtig vind voor de dochter moest ze enig kind blijven. Dit omdat volgens mijn vrouw (het 5de van 6 kinderen) er niemand zo hard voor haar klaar staat als haar zussen. Dus euh, geen idee hoe serieus ze dat nu meent

Hier hadden we het geluk dat de twee zwangerschappen echt zeer "makkelijk" waren voor mijn vriendin, weinig tot geen klachten. Bij de tweede bevalling was het wel even spannend (zeer veel bloedverlies en er stond plots 7-8 man in de kamer allerlei baxters etc te plaatsen)

Maar inderdaad, het terugval netwerk is zó belangrijk. Hier hebben we in principe enkel mijn zus die af en toe kan bijspringen en dan spreken we over een halve dag in de week. De rest is allemaal voor onszelf. Ik heb geen andere familie en mijn schoonouders werken beide nog/zijn zelf constant op reis, weekend etc. Dus vooral tijdens de week is het zeer stressvol als ze ziek zijn. De vakantiedagen waren vorig jaar tegen juli/augustus op.

Ik ging ook kijken om vasectomie afspraak vast te leggen maar ligt bij deze dus nog niet vast. Bon, als we echt realistisch zijn zal het wel bij 2 blijven tbh.

 

[Wilcao]

Ik kan me haast niet voorstellen hoe je een baby/kind kunt opvoeden zonder af en toe op een netwerk te kunnen terugvallen. Zowel financieel als het "gemak".

 

[Holocene]

Ik kan me haast niet voorstellen hoe je een baby/kind kunt opvoeden zonder af en toe op een netwerk te kunnen terugvallen. Zowel financieel als het "gemak".

Momenteel valt het al bij al mee. Enigste waar ik mij wel kan aan ergeren is dat we heel vaak (90%) van de keren dingen apart moeten doen. Ik heb het dan over iets gaan eten met vrienden, iets gaan drinken etc.

Zo gaan we ieder jaar in oktober met gans onze vriendenkring op weekend. Het was nu al een immense puzzel om de twee kindjes weg te krijgen. We zijn maart maar bon, we hebben 2x opvang gevonden. Mijn zus/schoonouders

 

[exCite]

Ik snap de fase waar jullie inzitten, hier toch ook wel lang over gebabbeld om voor een derde te gaan maar uiteindelijk gekozen om het niet te doen. Veel hangt denk ik af van hoe "makkelijk" je kinderen zijn en hoe je je eigen leven daarrond invult.

 

[Sir.Killalot]

Ik heb oprecht van alle fases tot nu toe genoten, maar ook oprecht van alle fases tot nu toe zwaar afgezien

Ik kon toch ook intens genieten van zo'n klein baby'tje die naar je lacht, in je armen ligt te slapen, ... als ik daaraan terug denk, dan wil ik direct weer zo'n kleintje. Maar als ik denk aan de slapeloze nachten, de zorgen, de stress, de pampers, de reflux, de ziektes, het uren aan hun bed zitten in de hoop dat ze eindelijk in slaap gaan vallen om dan nog eens 5 keer 's nachts te moeten opstaan of ze mee in bed te moeten nemen, ... ja, dan pas ik wel

En nu ook, ze zijn 5 en 4, en ja, dat is een superleuke leeftijd. Ze beginnen echt hun eigen persoontjes te worden, beginnen zelfstandiger te worden, kunnen vertellen, lachen, spelen, je kan meer dingen gaan doen met hen, je hoeft hen ook niet altijd elke seconde van de dag te animeren, ... maar tegelijkertijd hebben we hopen stress, ruzie en frustratie omdat die snotapen hun eigen wil beginnen te krijgen en niet luisteren.

Ik denk gewoon, proberen te genieten van elke fase en de mindere zaken proberen te vergeten, want er is maar 1 zekerheid, 't gaat allemaal veel te snel voorbij.


Ik wou vroeger overigens altijd drie kinderen, en soms kriebelt dat wel nog een beetje, maar dat kunnen wij beiden mentaal en fysiek niet aan, en onze relatie gaat dat helemaal niet overleven. Het heeft een dikke vijf jaar geduurd eer we eindelijk een beetje onze nachtrust teruggekregen hebben, en ik denk niet dat we dat slaaptekort ooit nog weggewerkt krijgen. Dus twee is goed .

 

[anders.]

Alle, terug van NKO, waarschijnlijk heeft ze al maanden aan een stuk een oorontsteking. We zijn de voorbije maanden bijna wekelijks bij huisarts geweest, onbegrijpelijk dat je dan zelf moet vragen voor doorverwijzing...

 

[anonymousMF]

Ik vind ook niet zoveel aan de baby fase maar die is zoiezo ook super kort.
Dat jaar is direct voorbij, en nog een jaar later heb ik er maar weinig herinneringen aan.

Ben zoiezo niet de beste in herinneringen. Alles wat meer als 3 jaar geleden is is echt bijna volledig weg. De 'context' (we zijn X jaar geleden verhuist of ik heb X gestudeerd en kende toen vrienden X) heb ik nog, maar individuele gebeurtenissen gaan grotendeels weg en al zeker de gevoelens/emoties erbij. Ik weet nog bepaalde feiten van 5 jaar geleden maar heb daar geen emotionele voeling meer mee.

Dus leef meer in het nu. Vraag me soms af of dat een teken is dat ik ooit dement ga worden zoals mijn opa, maar we zullen we zien.

 

[Holocene]

Dat jaar is direct voorbij, en nog een jaar later heb ik er maar weinig herinneringen aan.

Ik denk dat je ook immens veel zaken gewoon gaat verdringen echt halve trauma's aan de krampjesperiode en slapeloze nachten die ik helemaal was vergeten. Tot het zich opnieuw gaat voordoen "juist ja"

 

[Sylverscythe]

Ik denk dat je ook immens veel zaken gewoon gaat verdringen echt halve trauma's aan de krampjesperiode en slapeloze nachten die ik helemaal was vergeten. Tot het zich opnieuw gaat voordoen "juist ja"

Stress en slaaptekort zorgen er IIRC ook gewoon voor dat je je zaken niet zo goed herinnert.

 

[Avondland]

Ik kijk soms wel uit naar de fase waar mijn dochter zelf haar kleren aandoet, ontbijt neemt en haar fiets neemt om naar school te gaan. Dat gaat nog lang duren. Ik heb niet altijd zin om daar continu mee bezig te zijn, maar dat is nu eenmaal de opoffering die je moet maken als je met kinderen begint. Momenteel is ze 3,5 en dat is tot hiertoe wel de leukste fase: ze babbelt goed, je ziet ze telkens reuzestappen nemen dankzij wat ze op school leert, stapt al een flink eindje mee, is superlief, ... Dus ik kijk wel uit naar de toekomstige fases, zelfs als ze niet zo leuk zijn.

 

[Mr.Anderson]

Ik denk dat je ook immens veel zaken gewoon gaat verdringen echt halve trauma's aan de krampjesperiode en slapeloze nachten die ik helemaal was vergeten. Tot het zich opnieuw gaat voordoen "juist ja"

Als we in 't volk zitten en men vraagt naar de babyfase durf ik weleens de horror van de slapeloze nachten beschrijven. M'n dochter heeft 2 jaar niet geslapen en wanneer nr. 2 verscheen losten die elkaar af. Van 2017 tot 2022 hebben wij helse nachten gehad.

Maar dat is mijn vrouw plotseling vergeten en zegt dan altijd: maar alé, van de kleinste heeft dat misschien 6 maanden geduurd.

Ik moet dan letterlijk voorbeelden gaan aanhalen waardoor ze plots allerlei zaken begint te herinneren. Precies of ze heeft dat allemaal verdrongen.

 

[Sir.Killalot]

Ja, je vergeet dat allemaal heel snel. En nog veel meer bij de tweede. Van mijn oudste kan ik me veel meer herinneren dan van mijn jongste. De jongste is dan ook nog eens geboren 2 maanden voor de pandemie, en heel die periode van lockdowns is sowieso een volledige blur in mijn geheugen.

 

[coldvinc]

Roodvonk

Die gaat toevallig niet naar Sint-Gorik?
In onze dochter haar klas (1ste peuter/kleuter) zit er ene met roodvonk.

 

[TitaTovenaar]

Hier ligt de verwijsbrief voor een vasectomie al klaar. Net voor covid uitbrak.
Sinds toen ook mijn huidige vriendin, dus dat is wat op de achtergrond beland.
Ze zegt soms nog wel eens dat ik afspraak moet maken. En hoe mooi het zou zijn als ik in 1x ook ff een circumcisie liet doen

 

[Tomski]

Die gaat toevallig niet naar Sint-Gorik?
In onze dochter haar klas (1ste peuter/kleuter) zit er ene met roodvonk.

Nee, gaat daar niet. De onze zitten op de Zilverberk. Ik vermoed dat het via de Pagadder rondgaat, daar zitten alle scholen op woensdagnamiddag samen voor opvang. Onze huisarts vroeg ook meteen welke school ie ging. Er zijn dus meerdere brandhaardjes.