Probleem is dat ze ook niet kan kiezen. Als je haar een vraag stelt wat ze wil, maakt ze als eerste reactie meestal een dikke pruillip. Ze heeft in het algemeen veel problemen met antwoorden op vragen en kiest er gewoon voor om rebels te zijn en niet te antwoorden.
Dat van die appels was anders makkelijk opgelost door wat we nu doen: de appel niet als keuze aan te bieden als die de vorige dag meeging.
Ze wilt vooral de vrijheid om niet te moeten kiezen, lijkt me.
Meestal is het proces zo:
'Ok Jitte, ga maar een onderbroek kiezen'
'Nee, ik wil da nie'
'Ok, dan zal ik er eentje uitkiezen'
'Nee da mag nie'
Waarna ze rent naar de kast om er toch zelf eentje te kiezen.
Vaak is dat de enige manier om het te doen vooruitgang haar keuzes op die manier te forceren. (los van effectief zelf een onderbroek te nemen en die haar onder dwang aan te trekken, wat ik nooit doe).
Dat van de kleertjes en de mandarijn gaat ook meestal zo. Ze krijgt wel de keuze, maar ze zou dan expres nog liever naakt door het huis lopen dan een keuze te maken. Ook als ik uiteindelijk vraag 'gaan we het jurkje van gisteren weer aandoen?'
Afgelopen weekend zat ze op de wc en vroeg ik of ze klaar was. Ze vond het dan weer leuk om gewoon niets te zeggen. 'OK Jitte, dan haal ik je er wel af als je 'ja' zegt.
15 minuten heeft ze op die wc gezeten zonder geluid, met ik die elke 2 minuten langskwam om de vraag weer te stellen. Uiteindelijk moesten we vertrekken dus dan haar er weer met tranen afgehaald, want ze wou lekker blijven zitten.
Ik probeer haar dan op rustigere momenten vaak eens apart te nemen en te vertellen dat ze ook kan antwoorden op vragen en dan we er dan iets aan kunnen doen. Misschien werpt dat wel vruchten af op lange termijn, maar zoiets is al redelijk complex voor een driejarig kind.
Maar hier zijn we al zeer blij mee. Al hoor ik maar van iedereen dat ook dit maar tijdelijk is 
Daar zal ik nog wel enkele jaren op moeten wachten vrees ik, maar ik kijk er wel naar uit.
.
