Vrouwtje Theelepel
Well-known member
Twee vriendinnen?
Sowieso een moeilijke combinatie lijkt me.
Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's
- Onderwerp starter Joeri
- Startdatum
Sowieso een moeilijke combinatie lijkt me.
sluysen
Well-known member
1 zwangere vriendin en 1 zieke vriendin?
Dan is die hittegolf ook geen verrassing...
Ze leren gewoon veel sneller. Die van ons stuurde mij al een bericht toen ze nog in buik zat. Wel nooit een bedankje gekregen voor dat geld wat ik haar heb overgemaakt
Hier even zetten aangezien het niet echt in het ergernissen thuishoort vind ik.
Bevriend koppel is bevallen met een spoedkeizersnede (twee dagen voor de geplande keizersnede) omdat het kind in nood zat. Blijkbaar onherstelbare hersenschade opgelopen waardoor ze nu al weten dat het mentaal/fysiek gehandicapt gaat zijn. Doordat het echter sterk genoeg is kunnen ze niet kiezen voor euthanasie, ondanks dat dit hun voorkeur heeft (en de neuroloog ook aangeeft dat dit het beste zou zijn). Ik kan me niet voorstellen hoe ze zich nu voelen. Je kan/wil je kind niet doodwensen, maar het moet ook vreselijk zijn om die keuze niet te mógen maken in dit geval.
Nu proberen ze de knop om te draaien, maar je merkt dat het heel geforceerd is.
Tegelijkertijd heb ik het enorm moeilijk met het feit dat ze telkens spreken over "we willen dit niet voor ons gezin", terwijl het uiteindelijk wel een kind is waarover je spreekt. Ook al besef ik dat ik hier totaal ni over kan/wil oordelen, toch wringt het nogal dat ze de "egoïstische" keuze willen maken terwijl ik waarschijnlijk hetzelfde zou denken.
Fucked up situatie gewoon, twee weken geleden nog gezellig mee samengezeten tijdens een bbq op hun roze wolk, en nu is iedereen daar keihard afgedonderd.
Ik wou het gewoon even neerschrijven, discussie hoeft niet echt (al mogen meningen/ervaringen uiteraard altijd). Morgen delete ik het wss, moest er even uit.
Bevriend koppel is bevallen met een spoedkeizersnede (twee dagen voor de geplande keizersnede) omdat het kind in nood zat. Blijkbaar onherstelbare hersenschade opgelopen waardoor ze nu al weten dat het mentaal/fysiek gehandicapt gaat zijn. Doordat het echter sterk genoeg is kunnen ze niet kiezen voor euthanasie, ondanks dat dit hun voorkeur heeft (en de neuroloog ook aangeeft dat dit het beste zou zijn). Ik kan me niet voorstellen hoe ze zich nu voelen. Je kan/wil je kind niet doodwensen, maar het moet ook vreselijk zijn om die keuze niet te mógen maken in dit geval.
Nu proberen ze de knop om te draaien, maar je merkt dat het heel geforceerd is.
Tegelijkertijd heb ik het enorm moeilijk met het feit dat ze telkens spreken over "we willen dit niet voor ons gezin", terwijl het uiteindelijk wel een kind is waarover je spreekt. Ook al besef ik dat ik hier totaal ni over kan/wil oordelen, toch wringt het nogal dat ze de "egoïstische" keuze willen maken terwijl ik waarschijnlijk hetzelfde zou denken.
Fucked up situatie gewoon, twee weken geleden nog gezellig mee samengezeten tijdens een bbq op hun roze wolk, en nu is iedereen daar keihard afgedonderd.
Ik wou het gewoon even neerschrijven, discussie hoeft niet echt (al mogen meningen/ervaringen uiteraard altijd). Morgen delete ik het wss, moest er even uit.
yode92
Well-known member
Zoiets is toch een van mijn grootste angsten bij een zwangerschap/bevalling...
Pfff heftig, de hel van iedere (toekomstige) ouder. Zoiets wil je echt niet meemaken. Dat is zo'n situatie waarin ik respect zou hebben voor iedere keuze die de ouders zouden maken. Allebei zeer moeilijk en alles behalve evident.
taste like summer
Active member
Gelukkig geen 5kg maar toch macrosomie. Uiteindelijk keizersnede gehad met 40+4.
We stellen het goed.
We stellen het goed.
Avondland
Well-known member
Dat is inderdaad een angstbeeld dat je niet wil meemaken. De keuze is dan ook hartverscheurend: je kijkt beiden enorm uit naar de geboorte van je kind, maar heel dat droombeeld valt in duigen als blijkt dat het mentaal en fysiek gehandicapt zal zijn. Absoluut niet evident om voor te zorgen want het vraagt enorm veel opoffering en ze geven zelf al aan dat ze het niet willen. Geen idee waar je dan de kracht vandaan moet halen om ervoor te zorgen.
Karton
Well-known member
Wat zijn de opties dan als het de ouders niet lukt om ervoor te zorgen? Hetzij mentaal, hetzij fysiek. Diezelfde vraag geldt eigenlijk ook voor ouders met gezonde kinderen. Als je op een punt bent gekomen dat het je niet meer lukt, wat dan?
Klinkt een beetje als bij ons zoontje. Heel vaak ziek: koorts, ruis op longen, vieze hoest. Met medicatie er meestal wel snel weer bovenop, maar nooit voor heel lang. Bleek uiteindelijk allergie astma te hebben. Meteen aangepaste medicatie (puf, neusspray, pilletje) gekregen en nu er bijna geen last meer van. Paar keer geprobeerd medicatie af te bouwen, maar dan kreeg hij meteen weer last.
Hopelijk hebben jullie snel antwoorden.
Mulan
Well-known member
Plaatsing. Ofwel volledig afstaan, ofwel enkel tijdens de week, maar met kindjes die zo jong zijn lukt dat nog niet denk ik.
Ik heb in zo een instelling stage gedaan, jongste was 2.5j.
Voor "normale" kinderen is er het CKG. Toen ik daar werkte hadden we daar ook een babygroep.
Maar alles werkt met wachtlijsten...
Holocene
Well-known member
@Wilcao nachten al iets beter?
hier vannacht opnieuw mogen oplopen, precies wat last van krampen in combinatie met massas muggenbeten. Eens gekalmeerd wilt ze dan niet slapen maar met "loempia" spelen
wel een trucje gevonden en de kindjes uit de crèche opnoemen en zeggen dat ze allemaal slapen. Dan zegt ze zelf "ook slapen"
kan je moeilijk "kwaad" zijn
hier vannacht opnieuw mogen oplopen, precies wat last van krampen in combinatie met massas muggenbeten. Eens gekalmeerd wilt ze dan niet slapen maar met "loempia" spelen
wel een trucje gevonden en de kindjes uit de crèche opnoemen en zeggen dat ze allemaal slapen. Dan zegt ze zelf "ook slapen"
kan je moeilijk "kwaad" zijn
Ja, maar nog niet perfect natuurlijk. Sinds mijn bericht is het wat beginnen beteren. Ik kan niet meer exact zeggen wat welke nacht was, maar er is nog een nacht geweest waar ik van 5u tot 6u30 ben bezig geweest om haar opnieuw in slaap te krijgen. Gelukkig was dat in het weekend en hebben we nog kunnen slapen tot 8u30. Nu is ze zondag op maandag bij mijn ouders gaan slapen en in ene keer tot 7u en vannacht was ze bij de schoonouders en is ze even op 5u wakker geweest door een vuile pamper en daarna tot 8u geslapen. Vannacht weer haar eigen bed, dus hopelijk blijft het zo@Wilcao nachten al iets beter?
hier vannacht opnieuw mogen oplopen, precies wat last van krampen in combinatie met massas muggenbeten. Eens gekalmeerd wilt ze dan niet slapen maar met "loempia" spelen
wel een trucje gevonden en de kindjes uit de crèche opnoemen en zeggen dat ze allemaal slapen. Dan zegt ze zelf "ook slapen"
kan je moeilijk "kwaad" zijn
.Zondag ook nog een familiefeest gehad bij de schoonfamilie en toen was toch weer duidelijk wat een diva het is. Iedereen aan het bekijken vanuit hare stoel en mijn vrouw haar neven en nichten vonden het natuurlijk grappig. Toen zei een neef "dit is nu echt een resting bitch face" (wat ook volledig klopt
) en opeens ging dat kopje omlaag en begon ze wat "kwaad" naar onder te kijken 
. Wat ze ook doet als ze over haar "kloten" krijgt. Achteraf heeft ook iedereen een kus gekregen behalve die neef . Heerlijk kind is het 
.
