Zou het misschien kunnen zijn dat uw kind tijdens de weekends en vakantieperiodes graag aandacht van haar vader wil?
Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's
- Onderwerp starter Joeri
- Startdatum
Dat ligt gewoon aan de leeftijd hé. Hoe ouder ze worden, hoe vaker en hoe beter ze zelfstandig kunnen spelen. Dat continue moeten entertainen is heel herkenbaar, maar hier zijn ze ondertussen bijna 5 en 3.5 en dat verbetert echt merkbaar. Anderzijds is het ook een beetje absurd om dat te gaan problematiseren. Het zijn kinderen, dat hoort er bij. "In mijnen tijd"-mijmeringen ten spijt. Het werkt trouwens beter om direct 5 minuten mee te spelen en ze zo op gang te zetten, dan om koppig te weigeren.
Wij zijn niet echt zo bezig met schermtijd. Voor het slapen mogen ze even tv kijken, pakt 20-30 minuten (tegenwoordig 1 Gigantosaurus voor de zoon en 2 Peppa Pigs voor de dochter). Minstens 1 van ons zit daar dan ook bij. Ondertussen doen we hun pyjama aan en poetsen we hun tanden.
Overdag kan het zijn dat YouTube op mijn pc eens op staat voor kindermuziek. Soms zet de zoon zich dan passief voor het scherm, maar meestal is dat actief dansen op de muziek. Dat tel ik dan niet echt als schermtijd.
Op vrijdag laat ik ze na school even naar Ketnet kijken om te bekomen van de week, en als ik heel de dag alleen thuis ben laat ik ze vaak ook even kijken terwijl ik het eten maak.
Spelletjes op de tablet doen ze niet. Ze weten dat er op onze tablet staan, maar ze vragen daar niet naar.
Wij zijn niet echt zo bezig met schermtijd. Voor het slapen mogen ze even tv kijken, pakt 20-30 minuten (tegenwoordig 1 Gigantosaurus voor de zoon en 2 Peppa Pigs voor de dochter). Minstens 1 van ons zit daar dan ook bij. Ondertussen doen we hun pyjama aan en poetsen we hun tanden.
Overdag kan het zijn dat YouTube op mijn pc eens op staat voor kindermuziek. Soms zet de zoon zich dan passief voor het scherm, maar meestal is dat actief dansen op de muziek. Dat tel ik dan niet echt als schermtijd.
Op vrijdag laat ik ze na school even naar Ketnet kijken om te bekomen van de week, en als ik heel de dag alleen thuis ben laat ik ze vaak ook even kijken terwijl ik het eten maak.
Spelletjes op de tablet doen ze niet. Ze weten dat er op onze tablet staan, maar ze vragen daar niet naar.
Laatst bewerkt:
Chelark007
Well-known member
En afhankelijk van de ouder.
Merk dat dat bij mij alleen makkelijker is dan bij de mama alleen.
Zeker. Mijn vrouw doet altijd heel leuke dingen met de kinderen: knutselen, ingewikkelde treinsporen maken, parcours bouwen om over te klimmen en te springen, ... maar dat zijn allemaal zaken die een grotere tijdsinvestering vragen. Gewoon meedoen met het vrij spel van de kinderen, of onnozel doen met de kinderen, da's voor haar heel moeilijk. Terwijl dat voor mij net tweede natuur is
.
Vrouwtje Theelepel
Well-known member
@mac-bc
Wat hier wel helpt wanneer ze zo voortdurend aandacht komen vragen, niet alleen kunnen spelen, aanhankelijk zijn...is gewoon even de volle aandacht geven.
Ik spreek het ook zo af met hem, even 100% aandacht en samen een spel spelen, gek doen, iets bouwen,... Een half uurtje is al genoeg en daarna speelt hij (meestal) mooi alleen verder en ik kan even op het gemak het eten maken of iets anders doen.
Wat hier wel helpt wanneer ze zo voortdurend aandacht komen vragen, niet alleen kunnen spelen, aanhankelijk zijn...is gewoon even de volle aandacht geven.
Ik spreek het ook zo af met hem, even 100% aandacht en samen een spel spelen, gek doen, iets bouwen,... Een half uurtje is al genoeg en daarna speelt hij (meestal) mooi alleen verder en ik kan even op het gemak het eten maken of iets anders doen.
Mulan
Well-known member
Vraag ik mij toch ook af. "Als ik op de computer zit komt mijn 2-jarige altijd mij storen".
Je hebt toch echt een heel verkeerd beeld als je dacht dat dat anders ging zijn.
Kinderen onder 3 jaar zijn gewoon intensief. Je kan niet verwachten dat die een hele namiddag braafjes u gaan gerust laten en zitten spelen in stilte. Dat is ook gewoon logisch. Kinderen hebben graag aandacht, zeker van hun ouders. Alsof we zelf als 2-jarige onze plan moesten trekken, ik denk niet dat we dat nog herinneren zelfs 
.
Als het een troost kan zijn, na 3 jaar komt die zelfstandigheid wel heel snel. Je kan het dan ook stilletjes aan beter beginnen aanmoedigen. Enfin hier toch, er zullen hier wel weer zijn waar het anders is - maar soit. Hier zijn ze eigenlijk heel zelfstandig allebei qua spelen. De oudste moet ik eigenlijk, bij wijze van spreken, niet meer naar omzien. Die weet meestal wel wat gedaan. Soms mogen ze zich wel eens vervelen, dat is iets wat erbij hoort en ze ook moeten leren.
Hier zijn deze vakantie onze bijna 3-jarige en 5-jarige enorm aan mekaar gehecht, ze kunnen elkaar geen 5minuten missen. Hele dagen met elkaar spelen
(ook met de nodige ruzies natuurlijk, heb ze net nog in de hoek gezet 
).
.Als het een troost kan zijn, na 3 jaar komt die zelfstandigheid wel heel snel. Je kan het dan ook stilletjes aan beter beginnen aanmoedigen. Enfin hier toch, er zullen hier wel weer zijn waar het anders is - maar soit. Hier zijn ze eigenlijk heel zelfstandig allebei qua spelen. De oudste moet ik eigenlijk, bij wijze van spreken, niet meer naar omzien. Die weet meestal wel wat gedaan. Soms mogen ze zich wel eens vervelen, dat is iets wat erbij hoort en ze ook moeten leren.
Hier zijn deze vakantie onze bijna 3-jarige en 5-jarige enorm aan mekaar gehecht, ze kunnen elkaar geen 5minuten missen. Hele dagen met elkaar spelen
(ook met de nodige ruzies natuurlijk, heb ze net nog in de hoek gezet ).
Laatst bewerkt:
Hier kan hij ook al weer een hele tijd niet alleen spelen (4,5j).
Heel de dag zagen om samen te spelen
Probleem is als we dan ff spelen daarna stopt hij gewoon, hij doet nie verder en gaat dan weer hangen, zagen of tablet kijken
Heel de dag zagen om samen te spelen
Probleem is als we dan ff spelen daarna stopt hij gewoon, hij doet nie verder en gaat dan weer hangen, zagen of tablet kijken
Green Mamba
Well-known member
Weekendje in de tuin werken. Dat ging goed met een kleuter van 5 die zich moest bezighouden Oh well. We nemen dat er dan maar bij. Om het nu echt storen te noemen? Dat gaat wel een brug te ver.
Oh well. We nemen dat er dan maar bij. Om het nu echt storen te noemen? Dat gaat wel een brug te ver.
Mijn eerste herinnering die ik kan plaatsen is van mijn 4 jaar, toen mijn bomma mij een bepaald stuk speelgoed gaf. Later dan gehoord dat het voor mijn verjaardag was en zo de link gelegd. Maar ik zou niet weten of ik me op die leeftijd en ervoor alleen heb beziggehouden, ik zou precies denken van niet.
Een vraag hier voor degene met meerdere kinderen (of degene met bewust maar één kind).
Onze dochter is nu 11 maand, en mijn vrouw wil graag langzaam denken aan een tweede. Ik heb niet persé iets tegen een tweede, maar toch kan ik er momenteel geen ja op zeggen. Mijn dochter is een zalig kind op vlak van doorslapen, heel goedlachs en vrolijk, dus echt wel chance daarmee.
Ik heb schrik dat de tweede volledig tegenovergesteld gaat zijn.
Ook zit ik ergens met de vrees dat bij een tweede de (beperkte) vrije tijd helemaal weg gaat zijn. Nu krijgen we het nog wel geregeld dat elk zijn hobby's heeft en dat er iemand eens een dag weg is in het weekend, maar dat zie ik met twee kinderen toch minder vlot gebeuren. Ik heb echt wel nood aan dat stukje "ik-tijd", maar wil mijn vrouw ook niet opzadelen met alle lasten.
En als laatste, hoe kan je in godsnaam al je kinderen even graag zien? Ik weet wel dat ze dat zeggen, maar ik kan me oprecht niet voorstellen dat ik even stapelzot ga lopen van een mogelijke tweede als dat ik nu zot ben van mijn dochter da's ook een gevoel waar ik me moeilijk over kan zetten.
Nog mensen die dit hadden en hoe hebben jullie die knop omgedraaid (of niet omgedraaid) en wat heeft de doorslag gegeven?
Onze dochter is nu 11 maand, en mijn vrouw wil graag langzaam denken aan een tweede. Ik heb niet persé iets tegen een tweede, maar toch kan ik er momenteel geen ja op zeggen. Mijn dochter is een zalig kind op vlak van doorslapen, heel goedlachs en vrolijk, dus echt wel chance daarmee.
Ik heb schrik dat de tweede volledig tegenovergesteld gaat zijn.
Ook zit ik ergens met de vrees dat bij een tweede de (beperkte) vrije tijd helemaal weg gaat zijn. Nu krijgen we het nog wel geregeld dat elk zijn hobby's heeft en dat er iemand eens een dag weg is in het weekend, maar dat zie ik met twee kinderen toch minder vlot gebeuren. Ik heb echt wel nood aan dat stukje "ik-tijd", maar wil mijn vrouw ook niet opzadelen met alle lasten.
En als laatste, hoe kan je in godsnaam al je kinderen even graag zien? Ik weet wel dat ze dat zeggen, maar ik kan me oprecht niet voorstellen dat ik even stapelzot ga lopen van een mogelijke tweede als dat ik nu zot ben van mijn dochter
da's ook een gevoel waar ik me moeilijk over kan zetten.Nog mensen die dit hadden en hoe hebben jullie die knop omgedraaid (of niet omgedraaid) en wat heeft de doorslag gegeven?
Een vraag hier voor degene met meerdere kinderen (of degene met bewust maar één kind).
Onze dochter is nu 11 maand, en mijn vrouw wil graag langzaam denken aan een tweede. Ik heb niet persé iets tegen een tweede, maar toch kan ik er momenteel geen ja op zeggen. Mijn dochter is een zalig kind op vlak van doorslapen, heel goedlachs en vrolijk, dus echt wel chance daarmee.
Ik heb schrik dat de tweede volledig tegenovergesteld gaat zijn.
Ook zit ik ergens met de vrees dat bij een tweede de (beperkte) vrije tijd helemaal weg gaat zijn. Nu krijgen we het nog wel geregeld dat elk zijn hobby's heeft en dat er iemand eens een dag weg is in het weekend, maar dat zie ik met twee kinderen toch minder vlot gebeuren. Ik heb echt wel nood aan dat stukje "ik-tijd", maar wil mijn vrouw ook niet opzadelen met alle lasten.
En als laatste, hoe kan je in godsnaam al je kinderen even graag zien? Ik weet wel dat ze dat zeggen, maar ik kan me oprecht niet voorstellen dat ik even stapelzot ga lopen van een mogelijke tweede als dat ik nu zot ben van mijn dochter
Nog mensen die dit hadden en hoe hebben jullie die knop omgedraaid (of niet omgedraaid) en wat heeft de doorslag gegeven?
Hier was er geen discussie voor die tweede, dat was altijd al het plan, en we zijn ook heel snel voor die tweede gegaan. Mijn dochter was dus zeer welkom, maar in de weken voor de geboorte had ik ook wel schrik. Het begon eigenlijk net op zijn plooi te vallen met z'n drietjes, ik had ook zo enorm veel liefde voor mijn zoon, en mijn dochter voelde daarin een beetje een "indringer" in.
Ik zag haar uiteraard meteen doodgraag, maar de klik zoals ik die met mijn zoon vanaf de eerste seconde had, die is wel degelijk maar later gekomen met mijn dochter. Maar die is er wel gekomen. En ik kan echt niet zeggen dat ik de ene liever zie dan de andere, die twee zijn een totaalpakket voor mij. Ik hou zielsveel van beiden.
Mulan
Well-known member
Hier dus bewust eentje terwijl de papa er meer wou, maar net omwile van kutzwangerschap (9m zwangerschapsslapeloosheid, 17 weken dag en nacht kotsen, vanaf week 32 platte rust door bekkeninstabiliteit en harde buiken) en de eerste 2j ziekenhuis in, ziekenhuis uit met haar en elke nacht 3-5x moeten opstaan (wij sliepen in shiften, dus de papa heeft daar zeker ook zijn deel in opgenomen).
Aangezien bijna alles op mijn schouders viel, was daar in mijn hoofd ook geen discussie over.
Ondertussen gescheiden: hij hoopt nog steeds met iemand die kinderwens verder in te kunnen vullen en ik ben nog steeds verdomd blij dat ik er maar eentje heb.
Hier was de motivatie om bij eentje te blijven dus niet "ga ik nog hobby's kunnen uitvoeren?" maar eerder "ga ik dat allemaal nog eens kunnen doen zonder gigantisch te crashen?" en geen haar op mijn hoofd dat er aan twijfelde dat het antwoord daarop "neen!" was. Maar misschien zou een 2de een droomzwangerschap geweest zijn met een super baby... Don't know, don't care!
Het is dubbel voor jou he, als jullie er nu voor gaan, heb je "alle miserie" in 1x. Dus idd enkele jaren weinig ruimte voor jezelf. Maar ze gaan ook beide op hetzelfde moment zelfstandiger worden. Dat "geen tijd voor jezelf"-ding is ook echt wel maar tijdelijk hè.
Aangezien bijna alles op mijn schouders viel, was daar in mijn hoofd ook geen discussie over.
Ondertussen gescheiden: hij hoopt nog steeds met iemand die kinderwens verder in te kunnen vullen en ik ben nog steeds verdomd blij dat ik er maar eentje heb.
Hier was de motivatie om bij eentje te blijven dus niet "ga ik nog hobby's kunnen uitvoeren?" maar eerder "ga ik dat allemaal nog eens kunnen doen zonder gigantisch te crashen?" en geen haar op mijn hoofd dat er aan twijfelde dat het antwoord daarop "neen!" was. Maar misschien zou een 2de een droomzwangerschap geweest zijn met een super baby... Don't know, don't care!
Het is dubbel voor jou he, als jullie er nu voor gaan, heb je "alle miserie" in 1x. Dus idd enkele jaren weinig ruimte voor jezelf. Maar ze gaan ook beide op hetzelfde moment zelfstandiger worden. Dat "geen tijd voor jezelf"-ding is ook echt wel maar tijdelijk hè.
Laatst bewerkt:
Put_met_keren
Active member
Wij hebben een zoontje van 2j8mnd en een baby van 2 maand en mijn man zegt wel dat hij het onderschat heeft. Ik niet, ‘t is zo zwaar als ik verwacht had
Ik geef borstvoeding dus mijn man moet niet eens ‘s nachts opstaan en de baby weent ook niet echt, hij krijgt zijn voedingen en valt nadien vrij vlot terug in slaap (regelmatig wel op mij omdat ik zelf in slaap val)
Mijn man neemt wel de ochtendshift op zich van de oudste: ontbijt, aankleden en naar de kampjes brengen. Hoewel ik in zwangerschapsverlof ben, gaat de oudste op kamp. Hij zou zich steendood vervelen, kattenkwaad uithalen en ik zou dolgedraaid zijn.
Voor de baby ging mijn man op dinsdag lopen na het eten en bleef ik thuis met ons zoontje en stak hem in bed enz. Nu is het zo geregeld dat ie pas verrekt nadat ons zoontje in bed ligt. Of ga ik naar de winkel met 1 van de 2 en blijft de ander thuis met eentje. We verdelen de “last” zoveel mogelijk.
Met 1 kind was het wel makkelijker, vlotter. Nu moet je én al het gerief van de peuter meesleuren (snacks, speelgoed, reserve kleding…) én gerief voor de baby, maxicosi, koets én die sjarels nog in de auto krijgen.
We wilden wel bewust een tweede en ‘troosten’ ons met het gedacht dat het nu best wel heavy is maar dat het wel zal beteren en dat ze door het kleine leeftijdsverschil later wel veel aan elkaar gaan hebben.
Ik geef borstvoeding dus mijn man moet niet eens ‘s nachts opstaan en de baby weent ook niet echt, hij krijgt zijn voedingen en valt nadien vrij vlot terug in slaap (regelmatig wel op mij omdat ik zelf in slaap val)
Mijn man neemt wel de ochtendshift op zich van de oudste: ontbijt, aankleden en naar de kampjes brengen. Hoewel ik in zwangerschapsverlof ben, gaat de oudste op kamp. Hij zou zich steendood vervelen, kattenkwaad uithalen en ik zou dolgedraaid zijn.
Voor de baby ging mijn man op dinsdag lopen na het eten en bleef ik thuis met ons zoontje en stak hem in bed enz. Nu is het zo geregeld dat ie pas verrekt nadat ons zoontje in bed ligt. Of ga ik naar de winkel met 1 van de 2 en blijft de ander thuis met eentje. We verdelen de “last” zoveel mogelijk.
Met 1 kind was het wel makkelijker, vlotter. Nu moet je én al het gerief van de peuter meesleuren (snacks, speelgoed, reserve kleding…) én gerief voor de baby, maxicosi, koets én die sjarels nog in de auto krijgen.
We wilden wel bewust een tweede en ‘troosten’ ons met het gedacht dat het nu best wel heavy is maar dat het wel zal beteren en dat ze door het kleine leeftijdsverschil later wel veel aan elkaar gaan hebben.
Inv
Well-known member
Herkenbaar, heb net dezelfde gedachten gehad. Dochter was ongeveer twee en vrouw wou ook aan tweede beginnen. Voor mij was één wel voldoende maar geen harde limiet dus zijn uiteindelijk ook aan een tweede begonnen. Mijn rationalisatie was dat de grootste zorgen vooral nodig zijn in de eerste paar levensjaren en vanaf dan gaat het altijd maar makkelijker (in theorieEen vraag hier voor degene met meerdere kinderen (of degene met bewust maar één kind).
Onze dochter is nu 11 maand, en mijn vrouw wil graag langzaam denken aan een tweede. Ik heb niet persé iets tegen een tweede, maar toch kan ik er momenteel geen ja op zeggen. Mijn dochter is een zalig kind op vlak van doorslapen, heel goedlachs en vrolijk, dus echt wel chance daarmee.
Ik heb schrik dat de tweede volledig tegenovergesteld gaat zijn.
Ook zit ik ergens met de vrees dat bij een tweede de (beperkte) vrije tijd helemaal weg gaat zijn. Nu krijgen we het nog wel geregeld dat elk zijn hobby's heeft en dat er iemand eens een dag weg is in het weekend, maar dat zie ik met twee kinderen toch minder vlot gebeuren. Ik heb echt wel nood aan dat stukje "ik-tijd", maar wil mijn vrouw ook niet opzadelen met alle lasten.
En als laatste, hoe kan je in godsnaam al je kinderen even graag zien? Ik weet wel dat ze dat zeggen, maar ik kan me oprecht niet voorstellen dat ik even stapelzot ga lopen van een mogelijke tweede als dat ik nu zot ben van mijn dochter
Nog mensen die dit hadden en hoe hebben jullie die knop omgedraaid (of niet omgedraaid) en wat heeft de doorslag gegeven?
). Als je dan die eerste paar jaren op een heel levensverloop bekijkt is dat miniem. Mijn vrouw is ook parttime beginnen werken na geboorte van nummer twee.
Hier idem dezelfde situatie. Vrouw wilt graag een tweede (niet persé nu direct), maar ik twijfel nog. Mijn vrouw is ook kiné, dus werkt 3 avonden en dan zou ik alleen zitten met 2 kinderen. En ik ga niet liegen, ook de luxe van op vakantie gaan wil ik niet opgeven omdat het mogelijks te duur wordt met 4. Anderzijds lijkt me een 2de ook wel leuk. Zeker als ze ouder worden en rationeel gezien is de echte baby periode ook snel om (in de meeste gevallen). De leeftijd (1 jaar) van onze dochter vind ik echt al zalig. Soit, we zien wel wat de toekomst brengt.
Hier had mijn vrouw van in het begin gezegd dat ze niet meer dan een kind wou, terwijl ik het wat open liet. Op zich was de zwangerschap wel ok, enkel had ze zowat constant honger, met dan naar het einde toe beginnende zwangerschapsdiabetes. Ook onze dochter zelf is eigenlijk een droombaby tot hiertoe: vrolijk, eet goed, slaapt goed. Maar zoals iedereen hier wel weet is het toch altijd een serieuze opgave, zo'n baby.Een vraag hier voor degene met meerdere kinderen (of degene met bewust maar één kind).
Onze dochter is nu 11 maand, en mijn vrouw wil graag langzaam denken aan een tweede. Ik heb niet persé iets tegen een tweede, maar toch kan ik er momenteel geen ja op zeggen. Mijn dochter is een zalig kind op vlak van doorslapen, heel goedlachs en vrolijk, dus echt wel chance daarmee.
Ik heb schrik dat de tweede volledig tegenovergesteld gaat zijn.
Ook zit ik ergens met de vrees dat bij een tweede de (beperkte) vrije tijd helemaal weg gaat zijn. Nu krijgen we het nog wel geregeld dat elk zijn hobby's heeft en dat er iemand eens een dag weg is in het weekend, maar dat zie ik met twee kinderen toch minder vlot gebeuren. Ik heb echt wel nood aan dat stukje "ik-tijd", maar wil mijn vrouw ook niet opzadelen met alle lasten.
En als laatste, hoe kan je in godsnaam al je kinderen even graag zien? Ik weet wel dat ze dat zeggen, maar ik kan me oprecht niet voorstellen dat ik even stapelzot ga lopen van een mogelijke tweede als dat ik nu zot ben van mijn dochter
Nog mensen die dit hadden en hoe hebben jullie die knop omgedraaid (of niet omgedraaid) en wat heeft de doorslag gegeven?
Mijn vrouw is minder categoriek tegen een tweede kind, maar ziet nu vooral haar leeftijd (36) als een probleem. Ik begin eigenlijk wel te denken dat een kind genoeg is, uiteindelijk als ik rondkijk bij vrienden is het toch duidelijk dat op vlak van tijd/intensiteit twee kinderen zwaarder is dan "2 keer een kind". Ook is er de praktische kant: wij hebben geen ouders in de buurt, en op een tante van mij na, is er niemand die zich spontaan aanmeldt om eens op de dochter te letten. Dat wisten we op voorhand, maar ik denk dat met twee kinderen die puzzel op een bepaald moment wel een probleem gaat worden. En dan is er nog de factor geluk: misschien is de volgende een huilbaby.
Chelark007
Well-known member
Hier bij 1 gebleven. Waren al wat ouder, 35. En madam werkt met nacht en weekend.
Plus dat de familie op een uur bollen woont en voor mij 1 genoeg is, ist daarbij gebleven. Zou ook niet meer aankunnen denk ik.
Wil geen slaaf zijn van mijn kind.
1 week in de zomer gaat zijn nichtje mee, dezelfde leeftijd. En dat is meer dan voldoende. Chapeau voor de ouders met meerdere kinderen..
Plus dat de familie op een uur bollen woont en voor mij 1 genoeg is, ist daarbij gebleven. Zou ook niet meer aankunnen denk ik.
Wil geen slaaf zijn van mijn kind.
1 week in de zomer gaat zijn nichtje mee, dezelfde leeftijd. En dat is meer dan voldoende. Chapeau voor de ouders met meerdere kinderen..
