Hier toevallig enkele weken terug de jongste ook de diagnose gekregen. Zeker niet verrassend, er waren wel duidelijke tekenen. Is nu 6 jaar. Hij was altijd zeer traag met alles (lopen, kruipen, praten,...), alles net op het laatste moment dat ze het zouden moeten kunnen volgens K&G etc. Dus er waren nooit echt problemen voor K&G. Mocht van hen ook naar school op zijn 2,5. In de crèche hebben we nadat hij naar school ging gehoord dat zij hetzelf te vroeg vonden, maar ze hebben niets tegen ons gezegd, dus hij is naar school gegaan.
Peuterklasje mochten we al snel op gesprek gaan dat hij niet luisterde, dingen deed die niet mochten, op kasten kroop,... in 1e kleuterklas zei de juf ons dat hij niet was gelijk de andere kinderen en er iets was. Ze raadde aan om hem te laten testen bij het COS. CLB zelf zei op die moment: niets doen tot 3e kleuterklas. Wij wouden dat niet want zeker dat spreken (nouja eerder mompelen op die moment) wouden we wel al verder staan tegen dat hij naar het 1e leerjaar ging. Ook tekenen en behendigheid was een ramp, dus ja als hij nog niet eens beetje deftig tekent tegen einde 3e kleuterklas zou 1e leerjaar echt wel zwaar worden.
Hij heeft dan wel het geluk gehad in 2e en 3d kleuterklas een juf te hebben waar hij een ongelofelijke klik mee had en daar heeft hij echt een stap kunnen zetten. Intussen getest bij het COS na goed jaar op de wachtlijst: verstandelijk moet hij zeker meekunnen, met serieus vermoeden van autisme. Hun aanraden: kiné en logo en inschrijven in revalidatiecentrum. Daar bij het COS ook weer ingeschreven voor een test om echt uit te maken waar op het spectrum etc maar dat zou pas rond de leeftijd van 8-9j mogelijk zijn (min 6j voor diagnose maar ook hier weer vooral door de lange wachtlijsten).
Weer op een wachtlijst ook voor revalidatiecentrum dus vorig jaar in 3e kleuter privé logo en kiné gezocht. Ook met die 2 Personen een ongelofelijke klik en weer de nodige stappen gezet voor het spreken, de handigheid naar schrijven/tekenen/knippen toe. Hij is wel op een manier klaar geraakt voor het 1e leerjaar, en waar wij als ouders zelf twijfelden over het klaar zijn voor de lagere school is er nooit iemand professioneel geweest die daar over twijfelde. In het 2e kleuterklasje al waren ze overtuigd dat hij niet zou moeten blijven zitten het jaar erop.
Nu dus binnengeraakt in het revalidatiecentrum, terug getest en daar hebben ze voor de 1e keer wel de diagnose gesteld. Weinig verrassend want inderdaad toch wel duidelijke tekenen, maar ik heb ook de indruk dat als we hem kunnen helpen met zelf een manier te vinden om daarmee om te gaan hij dat zelf wel kan maskeren en hij daar niet zo zeer last hoeft van te hebben. Hij gaat al 2 jaar naar de jeugdbeweging, deze zomer is hij mee geweest op kamp en als hij thuis kwam was het direct van 'volgend jaar zijn we weer weg'. Dus hoeft hem zeker niet te hinderen. Het uit zich vooral in het feit dat hij 1 hoopje ellende wordt als iets niet gaat zoals hij wil of hij het anders in zijn hoofd heeft. Dan is er veel overredingskracht nodig. En als het druk is, veel prikkels, dan gaat hij zich ook afzonderen. Zo kan hij perfect samen spelen met anderen maar wordt het hem te druk of zijn ze te wild dan gaat hij alleen wat verder op spelen. Ook thuis zien we dat: zijn we met het hele gezin in de living en ervaart hij te veel prikkels dan stapt hij zonder wat te zeggen op en gaat hij boven op zijn kamer wat zitten spelen. Is hij dan gekalmeerd dan komt hij weer naar beneden.
Wall of text, maar buiten thuis en een paar collega's om de nodige uren van revalidatiecentrum te regelen had ik er eigenlijk nog niet over gesproken.