Nog een update, nog een dieptepunt.
Afgelopen weekend was het nog eens crisis. Onze baby had alweer een volledige dag niet geslapen en was onophoudelijk aan het krijsen, waarbij onze 3yo ook horendol werd en onophoudelijk begon te roepen en tieren op de baby. Niets hielp. Totale chaos. Onuitstaanbaar lawaai. Barstende koppijn. Machteloosheid. Aan de avondtafel ben ik uit mijn krammen geschoten. De 3yo buiten gezet in de tuin. Bleef krijsen. Onder druk van mijn vrouw weer binnengehaald. Toen heb ik het nog 2 minuten volgehouden.
Toen ben ik zelf beginnen roepen. Op de eettafel geklopt om iedereen stil te krijgen, uiteraard met tegenstrijdig effect. Zelf dan maar pisnijdig naar buiten gegaan. Intussen tegen een object gesjot (voet doet nog steeds pijn) en buiten, luidop vloekend, met mijn vuist een plank uit de tuintafel kapot geklopt. En dan stoom aflaten.
Na afkoelen rustig maar kordaat de kinderen in bed gestopt. Zonder ritueeltje.
En toen ze beiden eindelijk sliepen, nog een stevig gesprek gehad met mijn vrouw. Tijdens het gesprek knakte er plots iets. Van het ene moment op het andere was ik volledig gebroken. Minuten gehuild als een klein kind...

Heftig.
Ik ijver al weken, misschien zelfs maanden om externe hulp te zoeken. In eerste instantie om medisch te checken of er niets scheelt met onze baby bij de pediater. In tweede instantie "externe hulp" in de vorm van vroedvrouw, slaapcoach, etc. om nieuwe methodes te zoeken om onze baby rustig te krijgen, in slaap te krijgen, etc. En in derde instantie eventueel externe psychologische hulp voor ons, als ouders en als koppel om ermee om te gaan. Maar zonder een steen te willen werpen, mijn vrouw zag dat nooit volledig zitten. Precies alsof ze dat als een persoonlijk falen ervaarde. Over de vraag of de baby wel voldoende eten binnen kreeg met de borstvoeding mocht ik al helemaal niet praten. Borstvoeding is heilig en niets of niemand zal daar tussenkomen.
Maar die avond waarop ik gecrasht ben, drong het precies toch door dat er iets moest veranderen. De afspraak met de pediater staat intussen vast. Beetje op hoop van zegen dat het niet weggelachen wordt maar bon, je moet ergens beginnen. Hopelijk is dit het begin van het einde van deze ellendige periode.