School shootings … Gelukkig komen we er hier in België niet mee in contact, buiten de verslaggeving die wij op de televisie en in de nieuwsartikelen zien. In de VS is dat jammer genoeg een ander verhaal. Daar geldt het recht op het bezitten van een wapen, met alle gevolgen van dien natuurlijk. Zoals wij hier brandoefeningen uitvoeren, oefenen ze daar op de noodprocedures in geval van school shootings. Dat is hier ondenkbaar, maar voor velen aan de andere kant van de wereld een bitter harde waarheid. The Singing Factory wil dan ook, ook al is dit een ver-van-mijn-bedshow, dit verhaal vertellen omdat het moet verteld worden.
Vorig speelseizoen had ik het genoegen om de premières van Magdalena en Home for Christmas, de twee voorgaande musicals van The Singing Factory, bij te wonen. The Singing Factory staat steeds garant voor aangrijpende thema’s die met het grootste respect worden gebracht. Het zijn stuk voor stuk verhalen die moeten verteld worden en waarvoor steeds de hulp ingeschakeld wordt van een cast vol talentvolle jongeren. Afgelopen vrijdag was ik aanwezig op de première van The Singing Factory’s nieuwste musical over school shootings: Vrijdag. De audities voor deze musical waren zodanig succesvol, dat het productiehuis besloot om te werken met twee casts: een groene en een blauwe, samen in totaal goed voor 52 jongeren. Vrijdag 1 november was ik aanwezig op de première van de groene cast. Vrijdag. speelt nog tot 17 november in het Zuiderpershuis Antwerpen waarbij de groene en blauw cast elkaar afwisselen. Tickets en info zijn verkrijgbaar via singingfactory.be.
Beginnen gebeurt meteen met het nummer ‘Doordeweekse Dag’. Hoewel het een prachtig nummer is, nam de premièrestress wat van diens kracht weg. Deze premièrestress was ook voelbaar bij een van de solonummers, die even de mist inging. Vanaf het tweede nummer 'De Tijd Lijkt Even Stil Te Staan', dat overigens een prachtig nummer is, herpakte de voltallige cast zich helemaal en bleef op datzelfde elan verder presteren voor de rest van de voorstelling. De nummers zijn, zoals ik van The Singing Factory verwacht, een voor een indrukwekkend. 'De Stilte Na De Schoten', 'Verlies Ik De Hoop', 'Even Weg' ... je voelt dat de muziek en tekst kloppen. Mijn complimenten gaan hiervoor dan ook naar Wanne Synnave, Helmer Kant (muziek) en Peter Favier (arrangementen). Dit was de eerste samenwerking van het trio en ze wisten de hoge kwaliteit die ik aan de muziek van The Singing Factory link, te behouden. Het spectaculairste aan deze musicals blijft, en dat is hier ook helemaal het geval, de samenzang. 26 jongeren en Vera Mann samen deze indrukwekkende liederen horen zingen kan niet anders dan kippenvel geven. Het vormen meteen ook de mooiste en ontroerendste momenten van de voorstelling, waarvoor de erkenning niet alleen naar de cast gaat, maar ook naar dirigente Tinne De Groot.
Het decor is vrij sober met enkel de muren en het lesbord van een klaslokaal, maar heeft ook niet meer nodig om het verhaal goed over te brengen. Tijdens de voorstelling wordt vermeld dat in elk klaslokaal de noodprocedure van een shooting uithangt, echter zag ik deze niet meteen hangen in het decor. Dit lijkt me een gemiste kans om de hulpeloosheid en het ellenlange wachten van de leerlingen extra te benadrukken. Het verhaal zelf zit, zoals het The Singing Factory betaamt, opnieuw goed in elkaar. Wanne Synnave weet opnieuw een moeilijk thema op een respectvolle manier te brengen. Echter lukte het me niet om volledig in de emotie op te gaan, waar ik dan bij Magdalena en Home for Christmas geen problemen mee had. Het verhaal en de uitwerking zaten goed in elkaar, maar hadden niet de sterkte die ik voorgaand speelseizoen heb mogen ervaren. Doordat er ook meer personages waren die naar de voorgrond traden, lukte het minder goed om mij volledig in te leven, wat opnieuw bijdroeg aan de mindere emotionele voeling.
Wat betreft de lengte van de voorstelling, had een pauze vroeger in de voorstelling beter geweest. De tweede helft was hierdoor net te kort qua speelduur, wat opnieuw effect had op mijn inlevingsvermogen. In het begin krijg je de tijd om de hoofdpersonages te leren kennen, wie ze zijn en je ziet de verschillende dynamieken in de klas. Dan vindt de shooting plaats en draait het verdere verloop rond het schuilen voor de schutter en hoe iedereen hiermee omgaat, zeker wanneer de klas te weten komt dat de schutter een bekende is. Door de keuze om enkel de klassetting te gebruiken, is er maar een gelimiteerde tijd waarmee je dit verhaal kan brengen. En hoewel Wanne er het maximale uithaalde qua vertelling, ging de speeltijd in de tweede helft te snel. De tweede helft was te kort in duur waardoor de ontwikkelingen te snel gingen, voornamelijk de eindscène. Dat ik minder connecteerde met de leerlingen, wat de vorige keren wel vlekkeloos gebeurde ondanks het eveneens ver-van-mijn-bedshowgehalte, maakte alles oppervlakkiger en dat had opnieuw gevolgen voor de eindscène waar ik niet de juiste emoties kon bovenhalen. Op het einde bracht de cast dan nog een prachtig gebaar door elk een naam op te schrijven van een slachtoffer waarmee zij zich identificeren. Vergeet bij het naar binnen komen of het naar buiten gaan zeker niet te kijken naar het bord in de inkomhal, en neem de verloren levens in je op.
Vorig speelseizoen had ik het genoegen om de premières van Magdalena en Home for Christmas, de twee voorgaande musicals van The Singing Factory, bij te wonen. The Singing Factory staat steeds garant voor aangrijpende thema’s die met het grootste respect worden gebracht. Het zijn stuk voor stuk verhalen die moeten verteld worden en waarvoor steeds de hulp ingeschakeld wordt van een cast vol talentvolle jongeren. Afgelopen vrijdag was ik aanwezig op de première van The Singing Factory’s nieuwste musical over school shootings: Vrijdag. De audities voor deze musical waren zodanig succesvol, dat het productiehuis besloot om te werken met twee casts: een groene en een blauwe, samen in totaal goed voor 52 jongeren. Vrijdag 1 november was ik aanwezig op de première van de groene cast. Vrijdag. speelt nog tot 17 november in het Zuiderpershuis Antwerpen waarbij de groene en blauw cast elkaar afwisselen. Tickets en info zijn verkrijgbaar via singingfactory.be.
Mocht jij weten wat er vandaag zou gebeuren, wat zou je dan anders doen?
In Vrijdag. volgen we het verhaal van 26 leerlingen en hun lerares Frances, gespeeld door Vera Mann, op hun laatste schooldag van het jaar. Het is vrijdag 2 juni en de leerlingen van Frances dienen nog een laatste dag lessen te volgen. Zoals dat gaat bij zo’n laatste dag, is de concentratie ver te zoeken en heerst er plezier alom; de energie in deze scènes voerde me meteen terug naar mijn laatste schooldagen. Wanneer Frances wil beginnen aan haar lessen, worden opeens verschillende knallen gelost. Niet veel later zal blijken dat een schutter het vuur geopend heeft op de leerlingen en leerkrachten in de school. Meteen gaat de noodprocedure in: de leerlingen barricaderen de deur en zetten zich muisstil op de grond. In afwachting van de komst van de politie volgen we de leerlingen en Frances voor wie elke seconde een minuut duurt, en elke minuut een uur. Ondertussen is het voor de klas bang afwachten of het de schutter zal zijn die hen eerst vindt, of de politie. Vluchten of vechten?26 jongeren en Vera Mann samen horen zingen kan niet anders dan kippenvel geven.
Beginnen gebeurt meteen met het nummer ‘Doordeweekse Dag’. Hoewel het een prachtig nummer is, nam de premièrestress wat van diens kracht weg. Deze premièrestress was ook voelbaar bij een van de solonummers, die even de mist inging. Vanaf het tweede nummer 'De Tijd Lijkt Even Stil Te Staan', dat overigens een prachtig nummer is, herpakte de voltallige cast zich helemaal en bleef op datzelfde elan verder presteren voor de rest van de voorstelling. De nummers zijn, zoals ik van The Singing Factory verwacht, een voor een indrukwekkend. 'De Stilte Na De Schoten', 'Verlies Ik De Hoop', 'Even Weg' ... je voelt dat de muziek en tekst kloppen. Mijn complimenten gaan hiervoor dan ook naar Wanne Synnave, Helmer Kant (muziek) en Peter Favier (arrangementen). Dit was de eerste samenwerking van het trio en ze wisten de hoge kwaliteit die ik aan de muziek van The Singing Factory link, te behouden. Het spectaculairste aan deze musicals blijft, en dat is hier ook helemaal het geval, de samenzang. 26 jongeren en Vera Mann samen deze indrukwekkende liederen horen zingen kan niet anders dan kippenvel geven. Het vormen meteen ook de mooiste en ontroerendste momenten van de voorstelling, waarvoor de erkenning niet alleen naar de cast gaat, maar ook naar dirigente Tinne De Groot.
Talentvolle jongeren en Vera Mann
De cast bestaat uit twee roulementen van 26 jongeren en Vera Mann als lerares Frances. Ook dit is typerend voor The Singing Factory: elke voorstelling bestaat uit een jongerencast én een doorgewinterde musicalartiest. Op die manier maken de jongeren niet enkel deel uit van een grote productie, maar kunnen ze ook van deze gevorderde artiesten leren. Vera Mann maakt haar reputatie waar; haar zien zingen en acteren is een waar genot doorheen de hele voorstelling. Ze vormt ongetwijfeld een meerwaarde voor deze jongeren. Ook de jongerencast barts opnieuw van het talent. Gezien ik enkel de groene cast aan het werk zag, dien ik mij te beperken tot deze cast wat betreft performances die mij bijbleven. Dan denk ik onder andere aan Sebe Buermans (als Quin), Helena De Reu (als Robin), Zuri Bukuru (als Olivia), Maartje Vaarhorst (als Maya), en Dusty Heijnen (als Arthur) bij. Het talent van Sebe en Maartje staat als een paal boven water. School shootings zijn allesbehalve een gemakkelijk onderwerp om over te schrijven, laat staan dit te brengen, maar het inlevingsvermogen van de jongerencast is bewonderenswaardig hierin.Het decor is vrij sober met enkel de muren en het lesbord van een klaslokaal, maar heeft ook niet meer nodig om het verhaal goed over te brengen. Tijdens de voorstelling wordt vermeld dat in elk klaslokaal de noodprocedure van een shooting uithangt, echter zag ik deze niet meteen hangen in het decor. Dit lijkt me een gemiste kans om de hulpeloosheid en het ellenlange wachten van de leerlingen extra te benadrukken. Het verhaal zelf zit, zoals het The Singing Factory betaamt, opnieuw goed in elkaar. Wanne Synnave weet opnieuw een moeilijk thema op een respectvolle manier te brengen. Echter lukte het me niet om volledig in de emotie op te gaan, waar ik dan bij Magdalena en Home for Christmas geen problemen mee had. Het verhaal en de uitwerking zaten goed in elkaar, maar hadden niet de sterkte die ik voorgaand speelseizoen heb mogen ervaren. Doordat er ook meer personages waren die naar de voorgrond traden, lukte het minder goed om mij volledig in te leven, wat opnieuw bijdroeg aan de mindere emotionele voeling.
Wat betreft de lengte van de voorstelling, had een pauze vroeger in de voorstelling beter geweest. De tweede helft was hierdoor net te kort qua speelduur, wat opnieuw effect had op mijn inlevingsvermogen. In het begin krijg je de tijd om de hoofdpersonages te leren kennen, wie ze zijn en je ziet de verschillende dynamieken in de klas. Dan vindt de shooting plaats en draait het verdere verloop rond het schuilen voor de schutter en hoe iedereen hiermee omgaat, zeker wanneer de klas te weten komt dat de schutter een bekende is. Door de keuze om enkel de klassetting te gebruiken, is er maar een gelimiteerde tijd waarmee je dit verhaal kan brengen. En hoewel Wanne er het maximale uithaalde qua vertelling, ging de speeltijd in de tweede helft te snel. De tweede helft was te kort in duur waardoor de ontwikkelingen te snel gingen, voornamelijk de eindscène. Dat ik minder connecteerde met de leerlingen, wat de vorige keren wel vlekkeloos gebeurde ondanks het eveneens ver-van-mijn-bedshowgehalte, maakte alles oppervlakkiger en dat had opnieuw gevolgen voor de eindscène waar ik niet de juiste emoties kon bovenhalen. Op het einde bracht de cast dan nog een prachtig gebaar door elk een naam op te schrijven van een slachtoffer waarmee zij zich identificeren. Vergeet bij het naar binnen komen of het naar buiten gaan zeker niet te kijken naar het bord in de inkomhal, en neem de verloren levens in je op.
Conclusie
Vrijdag. is een waardige opvolger, maar kan zich niet meten met het vorige speelseizoen. In Magdalena en Home for Christmas zijn we zodanig verwend geweest met perfectie op vele vlakken dat de lat natuurlijk ook hoog ligt voor alle nakomelingen. En begrijp me niet verkeerd, ook dit is een heel sterke voorstelling geworden, maar niet zo ijzersterk als diens voorgangers.
Pro
- Prachtig geschreven muziek
- Talentvolle cast, met als uitschieters Sebe en Maartje
- Verhaal met grootste respect gebracht
- Samenzang
Con
- Emotioneel kon ik niet voldoende verbinden met het verhaal
- Tweede deel is tekort/pauze ligt te laat
7.5
Over deze voorstelling
Beschikbaar vanaf
1 november 2024
Genre
- Musical
Speelduur
85 minuten
Regie
Wanne Synnave
Script
Wanne Synnave
Muziek
Helmer Kant
Cast
Vera Mann, Sebe Buermans, Lucas Geldof, Helena De Reu, Chaya Van Mol, Kasper Vervoort, Jasper Cardinaels ...
Productiehuis
- The Singing Factory
