Een tijdje terug kon je simultaan miljoenen gamerharten horen breken, toen Rockstar op voorspelbare wijze bekendmaakte dat Grand Theft Auto VI pas volgend jaar zal verschijnen. Vrees echter niet, want er zijn genoeg games die het in zich hebben om die gapende leegte op te vullen. Neem bijvoorbeeld The Precinct, een game die zichzelf presenteert als een throwback naar de top-down begindagen van GTA, maar dan met een twist. In tegenstelling tot chaos en crimineel verderf, is het namelijk jouw taak om de orde te bewaren als een heuse boy in blue. Welkom bij GTA Polies.
“k Zen zo gere polies”, de legendarische Strangers zongen het in de jaren tachtig al in hun pastiche op J'aime la vie, en er valt zeker en vast iets voor te zeggen. Als kind speelden we dolgraag politie en bandiet en droomden we haast allemaal van een carrière als flik. Uiteraard leerden we daarna al snel dankzij games als GTA dat het grote geld te verdienen is met drugs importeren uit Colombia en oma’s van hun pensioen te beroven, en besloten we onze carrièrevooruitzichten te wijzigen. Toch blijven we allemaal nog stiekem die fantasie behouden, toch? Telkens wanneer je via de pechstrook ingehaald wordt tijdens de file, of wanneer je een bezopen tv-presentator achter het stuur van zijn Porsche ziet kruipen, hoor je dat stemmetje in je achterhoofd: Mocht ik een zwaailicht op mijn dak hebben, het zou nogal stuiven! Dankzij The Precinct kan je die powerfantasie nu dus beleven. De grote vraag is echter hoe leuk een variant op het stokoude recept van Grand Theft Auto is, wanneer je aan de andere kant van de wet staat.
Het dunne verhaaltje is dat van beginnend agent Nick Cordell Jr., die de dood van zijn vader onderzoekt, terwijl hij naam voor zichzelf probeert te maken als agent in een stad die geteisterd wordt door criminele bendes. Erg veel grote plotwendingen of diepgaande emoties moet je er echter niet van verwachten. Het is ook niet eerlijk om van een kleine ontwikkelaar met een beperkt budget uitgebreide verhaalvertelling of cutscenes te verwachten. Je krijgt dus hoofdzakelijk statische pancarten, begeleid door dialogen die het plot vooruitduwen. Op zich is daar weinig mis mee, omdat het past bij de oldschool allure van het spel en de gesproken dialogen hun nut meer dan goed genoeg vervullen. Toch moet je het verhaal vooral zien als een rudimentair framing device om de openwereldgameplay mee te kaderen. Gelukkig dan ook dat op dat vlak The Precinct aanvoelt als een amusante terugkeer naar simpelere tijden, tenminste in de eerste uren.
Nou is een deel van de aantrekkingskracht van The Precinct dat de game vrij random aanvoelt. Je kan tijdens je patrouilles stevige escalaties tegenkomen, en in een stevig vuurgevecht van een uit de hand gelopen overval terechtkomen, maar het kan ook gewoon erg miniem aanvoelen en een simpele verkeerscontrole zijn die eindigt met een boete. Het kan ook gebeuren dat iets simpel lijkt, maar dat je tijdens het onderzoeken van de ID van je verdachte ontdekt dat ze heel wat meer op hun kerfstok hebben. De game verwacht in elk geval dat je bij de pinken bent, en de beste flik sinds Captain Holt bent, je wordt namelijk constant geëvalueerd. Als je de correcte procedures volgt en illegaal geld kan inboeken, dan scoor je xp. Wanneer je botsautootje speelt met de auto’s van verdachten die netjes aan de kant staan, of vergeet te detecteren dat iemand een illegaal vuurwapen op zak heeft? Ja, dat soort Peralta-nonchalance levert geen goede punten op, hè. Je wilt in elk geval die xp blijven verdienen, want op die manier stijgt je status als agent uiteraard. Goede agenten krijgen betere wagens en wapens, upgrades om hun vaardigheden als agent te verbeteren en patrouilles waar meer te beleven valt dan louter snelheidsduivels op de bon te zwieren.
Al bij al zit The Precinct dus degelijk in elkaar. Je merkt dat de ontwikkelaars moeite hebben gedaan om iets unieks te doen met hun throwback naar de top-down sandboxgames van weleer. Averno City is dan ook een sfeervolle neo-noir die een passend vuile jaren 80-vibe uitstraalt. De onvoorspelbare natuur van het werk van een straatagent komt ook goed over, wat de eerste uren van de game overduidelijk erg fun maakt. Ook de manier waarop je versterking kan inroepen en bijvoorbeeld de assistentie van een helikopter of een handige spikestrip over de weg kan inzetten om een lastige achtervolging een halt toe te roepen, verkoopt echt het idee dat je geen eenzame agent bent maar onderdeel van het korps. Kan je zelf de knuppel van een helikopter hanteren om zo boeven op te jagen? Uiteraard wel. The Precinct is dus duidelijk een game die weet hoe het amusante elementen samen kan bundelen tot een coherent geheel. Het vat kortom goed de sfeer van een ouderwetse copshow, alleen schiet het zichzelf wat in de voet door je veel van de zeven uur die het vergt om uit te spelen bezig te houden met variaties op dezelfde taken.
“k Zen zo gere polies”, de legendarische Strangers zongen het in de jaren tachtig al in hun pastiche op J'aime la vie, en er valt zeker en vast iets voor te zeggen. Als kind speelden we dolgraag politie en bandiet en droomden we haast allemaal van een carrière als flik. Uiteraard leerden we daarna al snel dankzij games als GTA dat het grote geld te verdienen is met drugs importeren uit Colombia en oma’s van hun pensioen te beroven, en besloten we onze carrièrevooruitzichten te wijzigen. Toch blijven we allemaal nog stiekem die fantasie behouden, toch? Telkens wanneer je via de pechstrook ingehaald wordt tijdens de file, of wanneer je een bezopen tv-presentator achter het stuur van zijn Porsche ziet kruipen, hoor je dat stemmetje in je achterhoofd: Mocht ik een zwaailicht op mijn dak hebben, het zou nogal stuiven! Dankzij The Precinct kan je die powerfantasie nu dus beleven. De grote vraag is echter hoe leuk een variant op het stokoude recept van Grand Theft Auto is, wanneer je aan de andere kant van de wet staat.
Blauw bloed stroomt voor de wet
In de eerste uren van je carrière bij de politie van Averno City is The Precinct in elk geval oprecht lollig. Een grote reden daarvoor is dat de game zichzelf niet al te serieus neemt, en op amusante wijze stoeit met de clichés van ouderwetse copshows. De game speelt zich af in het jaar 1983, en die sfeer van ouderwetse politieseries als Hill Street Blues zit er dus aardig in verweven. Averno is ook echt een shithole die een stevige gooi naar de kroon van Baltimore doet als meest grimmige stad aan de Amerikaanse oostkust. De stad heeft een vuil, gritty sfeertje, en voelt als een open riool waar jij als politieagent de functie van dweil hebt die alle criminele drek van de baan moet ruimen. Je kan de geur van goedkope filterkoffie en benzine haast ruiken wanneer je door de straten van Averno City patrouilleert, een plek die zo uit een neo-noir crime thriller van weleer lijkt geplukt.Het dunne verhaaltje is dat van beginnend agent Nick Cordell Jr., die de dood van zijn vader onderzoekt, terwijl hij naam voor zichzelf probeert te maken als agent in een stad die geteisterd wordt door criminele bendes. Erg veel grote plotwendingen of diepgaande emoties moet je er echter niet van verwachten. Het is ook niet eerlijk om van een kleine ontwikkelaar met een beperkt budget uitgebreide verhaalvertelling of cutscenes te verwachten. Je krijgt dus hoofdzakelijk statische pancarten, begeleid door dialogen die het plot vooruitduwen. Op zich is daar weinig mis mee, omdat het past bij de oldschool allure van het spel en de gesproken dialogen hun nut meer dan goed genoeg vervullen. Toch moet je het verhaal vooral zien als een rudimentair framing device om de openwereldgameplay mee te kaderen. Gelukkig dan ook dat op dat vlak The Precinct aanvoelt als een amusante terugkeer naar simpelere tijden, tenminste in de eerste uren.
Mijn wil is wet
Alles draait hoofdzakelijk om de patrouille. Je kan te voet op pad zijn en opstootjes tegenkomen die je met de arm der wet (die toevallig een matrak heeft) moet stilleggen, of spannender dingen zoals een inbraak die je een halt moet toeroepen. Of je zit natuurlijk achter het stuur van je cruiser met als taak om het verkeer ordelijk te laten verlopen. Foutparkeerders op de bon zwieren of snelheidsduivels aan de kant zetten behoort dan tot je takenpakket. Jij ondervraagt je crimineel sujet, fouilleert hen op zoek naar illegaal spul en bepaalt of je hen iets ten laste legt en naar het cachot stuurt. Je innerlijke Godcomplex bevredigen is dus een pleziertje tijdens het spelen van The Precinct. Ik betrapte me er tijdens het spelen van de game dan ook meermaals op dat ik als een soort Cartman met mijn politiewagen door de straten reed, constant nummerplaten aan het scannen op zoek naar signalen van criminele ambetantigheid. Kijk eens aan, die wagen is opgegeven als gestolen? Tijd om de zwaailichten aan te zetten en de achtervolging in te zetten, me dunkt. Wanneer je het voortvluchtige sujet uiteindelijk tot stilstand kan dwingen en na het uitwisselen van wat formaliteiten zoals kogels dan drugs in de kofferbak aantreft, dan voel je jezelf uiteraard het mannetje. Ik ben de wet, retteketet! Oké, ik moet misschien nog wat werken aan mijn catchphrase.The Precinct overkomt grotendeels de limieten van een beperkt budget, door ouderwets amusant te zijn.
Nou is een deel van de aantrekkingskracht van The Precinct dat de game vrij random aanvoelt. Je kan tijdens je patrouilles stevige escalaties tegenkomen, en in een stevig vuurgevecht van een uit de hand gelopen overval terechtkomen, maar het kan ook gewoon erg miniem aanvoelen en een simpele verkeerscontrole zijn die eindigt met een boete. Het kan ook gebeuren dat iets simpel lijkt, maar dat je tijdens het onderzoeken van de ID van je verdachte ontdekt dat ze heel wat meer op hun kerfstok hebben. De game verwacht in elk geval dat je bij de pinken bent, en de beste flik sinds Captain Holt bent, je wordt namelijk constant geëvalueerd. Als je de correcte procedures volgt en illegaal geld kan inboeken, dan scoor je xp. Wanneer je botsautootje speelt met de auto’s van verdachten die netjes aan de kant staan, of vergeet te detecteren dat iemand een illegaal vuurwapen op zak heeft? Ja, dat soort Peralta-nonchalance levert geen goede punten op, hè. Je wilt in elk geval die xp blijven verdienen, want op die manier stijgt je status als agent uiteraard. Goede agenten krijgen betere wagens en wapens, upgrades om hun vaardigheden als agent te verbeteren en patrouilles waar meer te beleven valt dan louter snelheidsduivels op de bon te zwieren.
Water is wet
Dat gezegd hebbende: het verhaal stuwt spelenderwijs verder, en de criminele activiteiten die je aanpakt worden wat uitdagender, maar de loop blijft vrij onveranderlijk. Je vindt steeds meer bewijs om de grote criminele bendes te decimeren en Averno City wat veiliger te maken, maar de gameplay in de sandbox van Averno komt vaak neer op variaties op hetzelfde. De misdaden veranderen weliswaar, maar de manier waarop je de job uitvoert neigt vaak naar repetitiviteit. De makers weten dat ook wel, en daarom zijn er op tijd en stond momenten die de monotonie wat doorbreken, door de focus even op het verhaal te leggen. Op die momenten krijg je meer lineaire sequenties waarbij het wat grootser mag en je heuse shoot-outs en achtervolgingen krijgt en coole dingen doet als maffiabazen uitschakelen. Het verhaal van de strijd van de politie tegen de misdaadbendes mag dan wel dun en cliché zijn, het zorgt er in elk geval voor dat je van tijd tot tijd wakker wordt gesleurd wanneer de verveling toeslaat. De momenten van actie zijn ook meer dan welkom om de game even te laten zien dat het echt wel competent in elkaar zit. De besturing van je auto’s is arcade, maar solide genoeg om je voertuig gewichtig te doen voelen en het schieten in third-person is verrassend amusant.Al bij al zit The Precinct dus degelijk in elkaar. Je merkt dat de ontwikkelaars moeite hebben gedaan om iets unieks te doen met hun throwback naar de top-down sandboxgames van weleer. Averno City is dan ook een sfeervolle neo-noir die een passend vuile jaren 80-vibe uitstraalt. De onvoorspelbare natuur van het werk van een straatagent komt ook goed over, wat de eerste uren van de game overduidelijk erg fun maakt. Ook de manier waarop je versterking kan inroepen en bijvoorbeeld de assistentie van een helikopter of een handige spikestrip over de weg kan inzetten om een lastige achtervolging een halt toe te roepen, verkoopt echt het idee dat je geen eenzame agent bent maar onderdeel van het korps. Kan je zelf de knuppel van een helikopter hanteren om zo boeven op te jagen? Uiteraard wel. The Precinct is dus duidelijk een game die weet hoe het amusante elementen samen kan bundelen tot een coherent geheel. Het vat kortom goed de sfeer van een ouderwetse copshow, alleen schiet het zichzelf wat in de voet door je veel van de zeven uur die het vergt om uit te spelen bezig te houden met variaties op dezelfde taken.
Conclusie
The Precinct dompelt je onder in de vieze, door criminaliteit overspoelde straten van Averno City in een al bij al geslaagde pastiche op de ouderwetse sandboxformule die Grand Theft Auto op de kaart zette. Het verliest zichzelf gaandeweg net iets te veel in een repetitieve herhaling van misdadige zetten, maar dat er desondanks fun te beleven valt aan de goede kant is duidelijk.
Pro
- Het leven van een agent is vaak onvoorspelbaar
- De verhaalmissies breken de sleur af en toe
- Averno City is een sfeervol stort van een stad
Con
- De game begint na een paar uur vrij repetitief aan te voelen
- Af en toe maakt de A.I. gekke bokkesprongen
7
Over
Beschikbaar vanaf
13 mei 2025
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
Ontwikkelaar
- Fallen Tree Games
- Microids
Uitgever
- Kwalee
