Review: D-topia

De wereld die D-topia presenteert is die van een dromerige utopie. Het is er veilig, iedereen is tevreden en gezond en al het harde werk wordt verricht door robots. Mensen hebben alle tijd van de wereld om zich met absoluut niks bezig te houden en krijgen een loon uitgekeerd op basis van hun sociale status. Iedereen aan wie je het vraagt, zou beamen dat het leven in D-topia vrij perfect is. Tot je de barsten onder het oppervlak ziet.

Jij speelt als de facilitator, een soort klusjesman die de kleine barstjes moet wegwerken. Het is jouw taak om de minuscule problemen van de inwoners weg te werken en te zorgen dat ze beter passen in de perfecte harmonie van de samenleving. De perfecte puzzel werkt enkel als alle stukjes in de pas lopen. Maar wat als de puzzel vrij onkies is? Wat als er klonen gemaakt worden om hun organen te kunnen oogsten? Wat als mensen met een te lage sociale status op bepaalde plekken gewoon niet welkom zijn? Wat als het synthetische voedsel geen greintje smaak bevat? Ja, wat dan? Je bent wel op de hoogte van al die problemen en meer, maar kun je er wat aan doen? Het is niet jouw taak om het systeem te veranderen, maar om te zorgen dat de mensen er oppervlakkig en blij in blijven functioneren. Alles voor de utopische droom.

De productieve werkbij​

Dus wat is jouw rol in D-topia als facilitator? Elke dag word je wakker in je woonst, doe je wat simpele klusjes en voldoe je aan een cognitieve test die je welzijn monitort voor je aan je werkdag begint. Daarna trek je via een korte wandeling, waar je de tijd hebt om praatjes te maken met andere bewoners, naar je werk. Je maakt vrij veel praatjes in de game en ontdekt ontzettend veel over de drijfveren en kleine problemen waar de bewoners van de perfecte samenleving mee te kampen krijgen. Je werk komt neer op simpele, elegante puzzels. Er is een puzzel waarbij je blokjes met nummers moet matchen met genummerde drukpads, en er is een puzzel die verdacht veel op een gepimpte versie van mijnenveger lijkt. Het zijn inzichtspuzzels die vrij basic gepresenteerd worden en voorzien zijn van een timer.

Het werk dat je uitvoert in D-topia is ironisch genoeg het meest amusante onderdeel van de game.

Hoe sneller je taken tot een goed einde zijn gebracht, hoe meer geld je verdient. Wil je extra geld? Doe dan gewoon wat overuren, zodat je mooiere meubels en eten kan kopen. De puzzels zitten goed in elkaar, dus het is niet bepaald alsof je tegen je zin aan het werk bent. Wanneer je werktijd er echter op zit, is het tijd voor een vrije avond. Hier is het vooral zaak om vrienden te maken en sociale banden te versterken. Dat doe je door gesprekjes te voeren, fetch quests uit te voeren en specifieke opdrachten voor bepaalde vrienden uit te voeren die het relatiemetertje sterk bevorderen. Geld en sociale status zijn dan ook alles in D-topia.

Het simpele monotone bestaan​

Maar uiteindelijk is het ook niet meer dan dat. Je leidt je leventje, doet je job en werkt aan een sociaal leven, elke dag opnieuw. Er is geen groots avontuur of een revelatie, de utopie zakt niet als een kaartenhuisje in elkaar omdat jij eraan hebt geprutst. Je ziet de scheuren in de perfectie weliswaar, maar je doet er niks aan. Het is simpelweg je plaats niet. Dat levert een game op die twee gedachten oproept. Aan de ene kant is het een laagdrempelige cosy game met geinige puzzels en best wel sterk geschreven verhaalvertelling, maar aan de andere kant voelt het volkomen nutteloos. En ja, ik ben me ervan bewust dat het feit dat je gewoon een klein radertje in de grote machine bent net het hele punt is, maar dat levert nou niet exact de meest boeiende game op. D-topia jongleert met complexe thema's, maar doet er niks meer mee dan dat oppervlakkige kunstje. Ja, slavernij is niet echt leuk, hè... maar ja, wat kunnen we eraan doen, hè? Dat is de vibe van D-topia. Het bouwt een interessante wereld op, maar behandelt alles met zoveel desinteresse dat het moeilijk is om je als speler geëngageerd te voelen.

Conclusie

D-topia is een raar beestje omdat het duidelijk een vrij uniek idee heeft en met boeiende thema's werkt. Alleen doet het er te weinig mee. De hybride tussen cosy narratief en puzzels werkt op zich best aardig, alleen verloopt het geheel te monotoon en apathisch om je als speler geboeid te houden.

Pro

• Leuke puzzels
• Voelt laagdrempelig en cosy
• Goochelt met sterke thema's

Con

• Maar doet met die thema's niks substantieel
• Verloopt vrij monotoon

6.5

Over

Beschikbaar vanaf

14 juli 2026

Gespeeld op

1. PlayStation 5

Beschikbaar op

1. Nintendo Switch 2
2. PC
3. PlayStation 5
4. Xbox Series X|S

Genre

1. Puzzle

Ontwikkelaar

1. Marimittu Games

Uitgever

1. Annapurna Interactive

Website

Officiële website