De wereld die D-topia presenteert is die van een dromerige utopie. Het is er veilig, iedereen is tevreden en gezond en al het harde werk wordt verricht door robots. Mensen hebben alle tijd van de wereld om zich met absoluut niks bezig te houden en krijgen een loon uitgekeerd op basis van hun sociale status. Iedereen aan wie je het vraagt, zou beamen dat het leven in D-topia vrij perfect is. Tot je de barsten onder het oppervlak ziet.
Jij speelt als de facilitator, een soort klusjesman die de kleine barstjes moet wegwerken. Het is jouw taak om de minuscule problemen van de inwoners weg te werken en te zorgen dat ze beter passen in de perfecte harmonie van de samenleving. De perfecte puzzel werkt enkel als alle stukjes in de pas lopen. Maar wat als de puzzel vrij onkies is? Wat als er klonen gemaakt worden om hun organen te kunnen oogsten? Wat als mensen met een te lage sociale status op bepaalde plekken gewoon niet welkom zijn? Wat als het synthetische voedsel geen greintje...