Ik snap die frustratie ook, zeker na zoveel werk en investeringen. Issues zoals deze zijn enkel op te lossen indien je een enorm goede verstandhouding hebt met je buren, en dan nog. Ik heb begrepen dat die relatie al verzuurd is van tijdens de verbouwingen, en dat er al brokken gemaakt zijn die niet te lijmen zijn. Je moet vermijden dat je in een straatje zonder einde komt, want het begint nu bij die uitbouw, maar waar gaat dit stoppen ?
Die buren hebben enorm veel gezaagd tijdens onze verbouwingen, maar er was eigenlijk geen sprake van een verzuurde relatie omdat ik op elke klaagzang heel begripvol heb gereageerd en actie heb ondernomen waar het kan:
- Na vuile werken onmiddellijk de straat opkuisen
- Als er werken gepland waren die lawaai gingen maken -> berichtje sturen om te verwittigen
- Aannemers aanspreken om pas na 7u te komen om de nachtrust te respecteren
- Aannemers aanspreken om hun werfradio stiller te zetten
- Als er parkeerborden staan voor x-aantal weken waarvan er last-minute werd beslist door de aannemer dat hij (halve) dagen niet kon komen -> eerst en vooral berichtje sturen naar de buren dat ze terug konden parkeren
- Bouwdroger die dag en nacht opstond die ze blijkbaar 's nachts konden horen (ik weet nog steeds niet hoe dat mogelijk is, maar ik geloofde hen op hun woord) -> 's avonds gedurende de werkweek na een drukke werkdag nog een uur zitten terugrijden van ons huurappartement naar de werf om die machine op isolatie te zetten zodat het geluid gedempt werd en vervolgens weer een uur terugrijden
- Enzovoort.
Enfin, ik weet niet of ik nog meer kon doen eigenlijk. Eens benieuwd of ze zich aan dezelfde hoge standaarden zullen houden... Maar door hun recente houding begin ik al een slecht voorgevoel te krijgen.
Anderzijds zijn er natuurlijk ook heel wat lawaaierige en stoffige werken geweest waarover ze klaagden waar ik niets kon aan doen. Dat heb ik hen ook uitgelegd. Je kunt geen muur uitbreken met een tandenborstel en je kunt geen planken zandstralen met zuivere lucht. Jammer dat ze dat zelf niet inzien maar goed, ik heb dat gewoon rustig uitgelegd en dan was het van "Ok dan, maar we gaan toch blij zijn als die werken uiteindelijk klaar zijn hoor!". Waarop ik diplomatisch "Ja, ik ook! Gohoh, amai!".
Ik had er ook wel begrip voor, met die lockdowns en dat thuiswerken zaten ze er met hun neus bovenop en is dat allerminst aangenaam. Vandaar ook mijn inspanningen. Maar het schuldgevoel moest altijd hoog gehouden worden precies. Ik moest en zou het geweten hebben.
Zijn je buren in overtreding, dan heb je een punt en kan je ze ook het leven zuur gaan maken, zijn ze dat niet dan ben jij in je nadeel en ga je er het beste van moeten maken, opnieuw proberen te verzoenen en samen of zelf een oplossing bedenken.
Al de rest is imo verloren moeite.
Mee eens.