Update.
Nadat we gelijk hebben kregen van Stad Gent, hebben ze dus hun bouwplannen moeten aanpassen en lager bouwen. Intussen is het gedrocht gebouwd en is de hoogte ergens tussen de twee geworden. We zouden hier dus verdere stappen kunnen ondernemen. Nog niet zeker of we dat effectief zullen doen of niet.
Daarnaast kregen we op een bepaalde dag ook bericht: "Dag mac-bc, we gaan op de gemeenschappelijke muur bouwen. Daardoor zullen we een stuk van jouw gevelisolatie en gevelafwerking moeten wegsnijden."

Daarvoor hebben ze uiteraard toestemming nodig. Maar "vragen" kennen ze niet, ze zullen wel eventjes zeggen hoe het zal gebeuren. Te nemen of te laten. *zucht* Dus opnieuw moeten "escaleren", weliswaar op een voorzichtige manier.
Teruggestuurd: "Kunnen jullie niet gewoon op jullie eigen perceel bouwen, dan hoeft dat allemaal niet?"
Buren: "Neen, gaat niet. Onze architect zegt dit, onze architect zegt dat".
Bleek dus allemaal bullshit te zijn. Het was omdat ze zo opnieuw een paar extra centimeter ruimte zouden kunnen claimen. Het bleek zelfs ook op technisch vlak de slechtst mogelijke oplossing. Ben dus niet akkoord gegaan, en heb hen daarmee ook behoed van een technische fout.
De reactie van hen op ons niet-akkoord was een ziedende e-mail waarin wij helemaal uitgescheten werden voor het vuil van de straat, met hun architect in CC en ook een gemeenschappelijk buur (!) van ons in CC. Met de boodschap dat ze aan iedereen in de buurt zullen vertellen wat voor slechte mensen wij wel niet zijn.
Wat een ongeleid projectiel. Wat een emotionele labiliteit. Ik was uiteraard ook woedend, maar ik heb mij kunnen inhouden. Communicatiestop.
Een paar uur na die bewust mail een nieuwe e-mail alsof er niets aan de hand was: "Hallo mac-bc, kunnen jullie dan dit formulier ondertekenen aub? Ok, bedankt, daag.". Formulier zonder plan waarin we ons akkoord moesten verklaren met isolatie over de perceelsgrens. (*) Iets waar ik niets op tegen had (tot op zekere hoogte uiteraard), maar dus: communicatiestop. Genegeerd.
Twee dagen later elkaar gezien op straat. Kwade blik van mijn kant, heb hem straal genegeerd. Hij sprak mij aan, toch tot overleg gekomen. Schoorvoetend moeten toegeven dat ik hen inderdaad behoed heb van een technische fout. Maar dat ik op andere vlakken geen gelijk heb. Blabla. Uit elkaar gegaan met de boodschap dat ik absoluut niet gediend was met zijn mail, maar dat ik naar de toekomst wil kijken met het oog op normale burenrelaties. (Te zware knieval van mijn kant? Wat moet een mens doen om niet elke dag de stress van een burenruzie te hebben?)
Nu is het grotendeels gebouwd, hebben ze technische problemen en plots komen ze nog eens terug op dat formuliertje (*) om ons akkoord op te verklaren.
1) Ik vertrouw het voor geen meter. Waarom daar nu nog mee afkomen? Die isolatie hangt er al tegen zonder ons protest. Waarom zouden we dan, nu er technische problemen opduiken, plots wel nog dat formuliertje moeten ondertekenen?!
2) Train uw escalatie-management skills. Door helemaal over de rooie te gaan bij iets waar ze onze vrijwillige toestemming voor nodig hadden, heb je nu al uw kruit verschoten. Waarom zouden wij nog goodwill tonen?
We dachten dat ze ons nu eindelijk met rust zouden laten, eindelijk begonnen we een beetje onze mentale rust terug te vinden. En dan dit opnieuw. Ze blijven dit smeulend vuur gewoon oppoken. Geen enkele goesting om nog iets vrijwillig te tekenen. Maar dan lopen we het risico op weer een periode van stress en confrontatie. Hou u nu toch gewoon aan de regels en laat iedereen met rust. Dan zul je ons ook niet horen. Is dat nu zo moeilijk?!