The Last Caretaker is de debuuttitel van het Finse Channel37, opgericht in 2021 door enkele veteranen uit de industrie. Hoewel het een kleinschalige studio is, zijn de ambities voor hun eerste titel wel groot. Het spel is namelijk een futuristische survivalgame die zich afspeelt op zee en waarbij het lot van de mensheid in handen ligt van een robot. Op gamescom mocht ik voor het eerst kennismaken met het spel in aanwezigheid van Creative Director Antti Ilvessuo en Community Manager Jack Pattillo, waarbij we ook al even aan de slag mochten gaan met deze opvallende titel.
Het verhaal van een eenzame robot met een missie op een 'verwoeste' aarde, waarbij de mensen de ruimte introkken ... Het doet je waarschijnlijk meteen aan Wall-E denken. In The Last Caretaker gaat het er echter net iets anders aan toe. Het 'hoe' en 'wat' achter de staat van de wereld is nog een groot raadsel, maar feit is dat ze wel onder water staat. Intussen leeft de mensheid in de ruimte, maar omdat het hier niet mogelijk is om een zwangerschap succesvol te laten verlopen, werden er heuse babyfabrieken opgezet. Hierbij zorgden robots voor de pods waarin deze baby's zich ontwikkelen en eens de kinderen voldoende groot waren, werden ze de ruimte in geschoten. Het klinkt niet meteen als een toekomstbeeld waarvan ik blij word, maar het zorgt wel voor een fascinerend uitgangspunt voor deze game.
Om de boot te herstellen, had ik naast mijn moersleutel ook metaal en plastic als grondstof nodig, dus raapte ik allerhande afval op die ik via Recycles kon omvormen tot de nodige resources. Tanken en stroom voorzien diende ook te gebeuren via kabels te verbinden. Als je kabel niet lang genoeg is, dan zal je kabelstukken moeten zoeken en soms zal je de verbonden batterij ook weer moeten verbinden met een andere batterij omdat de eerste bijna leeg is. Omdat dit ook een survivalgame is en jij een robot bent, zal je zelf ook elektriciteit moeten bijtanken en dit doe je door jezelf aan te sluiten op zo'n batterij. Het spel zet met andere woorden veel in op hoe je met objecten in de wereld omgaat. Met veel objecten kan je interageren en ze hebben hun eigen physics. Blokkeren dozen je deur? Verplaats ze dan gewoon. Moet je hogerop geraken? stapel wat dozen en gebruik ze als trap. Die computer die je kan raadplegen? Pak die gewoon op en gooi hem in de Recycler voor extra resources.
Het schieten zelf miste echter nog wat soepelheid in deze build van het spel en ook de aim down sights werkte nog niet vlekkeloos, waardoor deze actievolle sequentie minder vlot speelde dan de proloog. Maar gezien het spel eerst in Early Access zal verschijnen, lijken de makers nog tijd genoeg te hebben om dit recht te trekken. En ik weet niet of het lag aan de pc waarop ik speelde of de upscaler die werd gebruikt, maar af en toe was er ook een dipje merkbaar in de resolutie van het spel, waardoor het beeld eventjes korrelig werd. Maar uiteindelijk is dit vooral een kwestie van optimalisatie, dus als de studio voldoende tijd neemt om het spel te optimaliseren, dan zie ik dit wel goedkomen. Dit hoop ik toch alleszins, want de gameplay was alvast interessant en de wereld die ze ons voorschotelen prikkelde ook mijn zintuigen. Deze wereld werd trouwens volledig opgebouwd door de makers zelf en is dus niet procedureel, waarbij aangehaald werd dat alles in de wereld daar werd geplaatst met een reden. Bovendien beloofden ze ook een hele schat aan achtergrondinformatie voor zij die zich graag willen verdiepen in het verhaal achter het spel. Achter de oranje sjaal van de robot zit bijvoorbeeld ook een belangrijke betekenis, maar die laat ik aan jou om zelf te ontdekken, eens het spel beschikbaar is later dit jaar.
Het verhaal van een eenzame robot met een missie op een 'verwoeste' aarde, waarbij de mensen de ruimte introkken ... Het doet je waarschijnlijk meteen aan Wall-E denken. In The Last Caretaker gaat het er echter net iets anders aan toe. Het 'hoe' en 'wat' achter de staat van de wereld is nog een groot raadsel, maar feit is dat ze wel onder water staat. Intussen leeft de mensheid in de ruimte, maar omdat het hier niet mogelijk is om een zwangerschap succesvol te laten verlopen, werden er heuse babyfabrieken opgezet. Hierbij zorgden robots voor de pods waarin deze baby's zich ontwikkelen en eens de kinderen voldoende groot waren, werden ze de ruimte in geschoten. Het klinkt niet meteen als een toekomstbeeld waarvan ik blij word, maar het zorgt wel voor een fascinerend uitgangspunt voor deze game.
Dirrrr-ect-tivvve?
Al zou het natuurlijk niet interessant zijn als er ook hier niet iets zou misgelopen zijn. Je ontwaak als de laatste verzorger en het is jouw taak om de toekomst van de mensheid te verzekeren. Als pas ontwaakte robot tastte ik in de proloog natuurlijk in het duister - letterlijk en figuurlijk. Want mijn eerste taak was om ervoor te zorgen dat er elektriciteit was op de basis waarop ik me bevond. Hiervoor diende ik een batterij aan te sluiten, iets dat je manueel doet door de kabel vanaf de batterij te verbinden. Eens aangesloten, kon ik het licht aandoen en de deur openen, zodat ik verder op ontdekking kon. Ondertussen spuit een stem via een speaker constant instructies over je rol als caretaker en het belang hiervan voor de mensheid. Uiteindelijk kwam ik in een hangar terecht waar zich een boot bevond. De opdracht was simpel: krijg deze boot aan de praat. de Uitvoering was iets minder simpel, want de boot moest worden hersteld en van stroom worden voorzien, en optioneel kon je ook nog wat benzine bijtanken.Het spel zet veel in op hoe je met objecten in de wereld omgaat.
Om de boot te herstellen, had ik naast mijn moersleutel ook metaal en plastic als grondstof nodig, dus raapte ik allerhande afval op die ik via Recycles kon omvormen tot de nodige resources. Tanken en stroom voorzien diende ook te gebeuren via kabels te verbinden. Als je kabel niet lang genoeg is, dan zal je kabelstukken moeten zoeken en soms zal je de verbonden batterij ook weer moeten verbinden met een andere batterij omdat de eerste bijna leeg is. Omdat dit ook een survivalgame is en jij een robot bent, zal je zelf ook elektriciteit moeten bijtanken en dit doe je door jezelf aan te sluiten op zo'n batterij. Het spel zet met andere woorden veel in op hoe je met objecten in de wereld omgaat. Met veel objecten kan je interageren en ze hebben hun eigen physics. Blokkeren dozen je deur? Verplaats ze dan gewoon. Moet je hogerop geraken? stapel wat dozen en gebruik ze als trap. Die computer die je kan raadplegen? Pak die gewoon op en gooi hem in de Recycler voor extra resources.
Foreign contaminant!
Een ander leuk voorbeeld van hoe dit soort systemen werken in het spel kreeg ik te zien wanneer we na de proloog een level verder in het spel mochten ontdekken. Hierbij lag de nadruk meer op de actie, een ander element naast de survival- en crafting-gameplay. Een van de twee wapens die je had, was een energiewapen dat je met een kabel kon verbinden aan je eigen lichaam, om het wapen zo van energie te voorzien. Uiteraard werd dit trucje getoond tijdens deze sessie, want de kans dat ik hier zelf was opgekomen is zeer klein. Maar als je het toch ontdekt, dan geeft het des te meer voldoening en het is natuurlijk altijd fijn om te zien als een spel dit soort opvallende mogelijkheden heeft. De actie in het stukje dat ik mocht spelen speelde zich af op een platform op zee. Dit platform was geïnfesteerd door een vreemde biomassa en kleine insectachtige beestjes die je aanvielen. Al schietend baande ik me een weg doorheen het platform, om het te bevrijden van deze plaag. Men haalde aan dat naast organische vijanden, je het verder ook zal moeten opnemen tegen andere robots.Het schieten zelf miste echter nog wat soepelheid in deze build van het spel en ook de aim down sights werkte nog niet vlekkeloos, waardoor deze actievolle sequentie minder vlot speelde dan de proloog. Maar gezien het spel eerst in Early Access zal verschijnen, lijken de makers nog tijd genoeg te hebben om dit recht te trekken. En ik weet niet of het lag aan de pc waarop ik speelde of de upscaler die werd gebruikt, maar af en toe was er ook een dipje merkbaar in de resolutie van het spel, waardoor het beeld eventjes korrelig werd. Maar uiteindelijk is dit vooral een kwestie van optimalisatie, dus als de studio voldoende tijd neemt om het spel te optimaliseren, dan zie ik dit wel goedkomen. Dit hoop ik toch alleszins, want de gameplay was alvast interessant en de wereld die ze ons voorschotelen prikkelde ook mijn zintuigen. Deze wereld werd trouwens volledig opgebouwd door de makers zelf en is dus niet procedureel, waarbij aangehaald werd dat alles in de wereld daar werd geplaatst met een reden. Bovendien beloofden ze ook een hele schat aan achtergrondinformatie voor zij die zich graag willen verdiepen in het verhaal achter het spel. Achter de oranje sjaal van de robot zit bijvoorbeeld ook een belangrijke betekenis, maar die laat ik aan jou om zelf te ontdekken, eens het spel beschikbaar is later dit jaar.
Conclusie
The Last Caretaker combineert survival en crafting met klassieke FPS-actie, in een futuristische wereld bedekt met water, waarin je de taak krijgt om de mensheid te redden door baby's te kweken en de ruimte in te sturen. Dit originele uitgangspunt wordt bijgestaan door creatieve gameplay en een intrigerende wereld die je uitnodigt om te verkennen en onderzoeken. Mijn eerste kennismaking met het spel was alvast veelbelovend en als de studio juist nog de laatste plooien weet glad te strijken, dan kan The Last Caretaker wel eens een fijne verrassing zijn.
Over
Beschikbaar vanaf
TBA
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
Genre
- Action
- Building
- Survival
Ontwikkelaar
- Channel37
Uitgever
- Channel37
