Papa's die niet met kinderen om kunnen gaan

Maar mijn kind is gezond, want het verzorgingswerk wordt wel degelijk gedaan. Dus wat is uw punt?

Ik heb het gewoon neutraal verwoord, zonder denigrerende woorden als 'sukkelaar' te gebruiken.
Net zoals dweilen of eten maken, heb ik betere dingen te doen dan pis opkuisen. Is dat per se stoer?

Ik doe wel alles van
- administratie (zonet de aanmoedigingspremie Vlaamse overheid ontdekt, hop 2400 ballen voor het vrouwtje 🥳).
- aankopen van babymateriaal met bijhorend uitzoeken van alle veiligheidstesten
- welke vaccinaties geven en wanneer
- zwangerschapsboek en babyboek van 400p's doorlezen om te zien wat de pediaters aanraden doorheen die periodes, milestones etc.


Anderen zouden dat dan weer saai vinden en 'betere dingen te doen hebben'.
Het is maar wat je zelf leuk vindt, of wat nuttig is en niet kan ge-outsourced worden.
Sorry, maar dat klinkt als alles behalve echt tijd met het kind doorbrengen. Kan wel begrijpen dat sommigen wat neerkijken op een vader die geen luier kan/wil verversen.
(Ter info: bij geen van beide stiefkinderen de babytijd meegemaakt, maar werkte wel als babysit sinds ik 12 was, dus menig billetje schoongeveegd).
 
Ik moet nu zeggen dat, toen we nog geen kinderen hadden, toch heel regelmatig de vraag kregen: "alle, wanneer komen de kindjes?" Dat is uiteindelijk hetzelfde he.
En sinds een kennis eens zijn verhaal over vruchtbaarheidsproblemen en de emotionele impact van die vraag heeft gedaan, stel ik eigenlijk nooit meer vragen over het al dan niet hebben van kinderen.
Zelfs ik met 1 kind. We zouden er graag 2 hebben maar vruchtbaarheid is iets tricky bij een vrouw. Collega al een vraag gesteld: "wanneer komt de volgende?"

Tja dan antwoord ik "1 en das meer als voldoende" . Gewoon om het niet te awkward te maken.

Ben wel een aanwezige papa. Durf af en toe wel eens een nagel te knippen. We zijn door de pamperfase. Nu ze binnen enkele maanden 4 wordt ist veel meer woedeuitbarstingen controleren / opvoeden eerder dan piskakwas 'problemen'. Persoonlijk vind ik deze fase zwaarder dan de eerste 2,5j
 
@Wilcao Alhoewel je vrij neutraal probeert te zijn voel ik toch wat oordeel over het kinderloos (en vrijgezel) zijn.
Iedereen heeft dat wel wat naar elkaar toe, dat oordeel of soms vooroordeel eigenlijk (en niet enkel over kinderen hebben).
Soms kan een woordje uitleg van iemand veel verhelderen, en begrip voor elkaar hebben doet al heel veel. Kinderloos of niet, getrouwd, samenwonend of niet.
Een single moeder kan het zwaarder hebben financieel en met werk omdat ze er alleen voor staat. Soms hebben mensen een kinderwens maar lukt het niet door omstandigheden, dan is het niet altijd een keuze. Maar meestel wel dus, akkoord. En positief dat je het niet als een wij zij verhaal ziet zoals sommigen.

@Tonerider haalt ook wel wat zaken aan dat voor kinderen gaan, of niet... ver van altijd een zwart wit keuze is.
Dat was zeker mijn bedoeling niet. Ik heb het over bewust vrijgezel blijven he. Ben zelf ook vrijgezel geweest tot mijn 28ste en vond dat eigenlijk prima. Uiteraard is er voor elke keuze iets te zeggen.
 
Ik denk dat dit vooral is bij mensen die wel kinderen wilden, maar waar het niet lukte. En schrik voor eenzaamheid in oudere jaren lijkt me een domme reden om kinderen te krijgen. Ook genoeg mensen die wel kinderen hebben maar ze amper zien eenmaal die hun eigen leven hebben. Dat lijkt me dan nog erger.
Ook genoeg mensen die zoveel miserie hebben met hun kinderen dat ze spijt hebben dat ze er wel hebben.
M.a.w. in beide gevallen ga je mensen hebben die achteraf spijt hebben. De ene keuze is niet beter dan de andere.
Zowel het kiezen voor kinderen of juist geen kinderen is deels gedreven door eigenbelang, ook daar zal de ene niet zoveel beter in zijn dan de andere.
Dat is zeker waar. Ligt ook eraan of je broers of zussen hebt bijvoorbeeld. Ik ken nu wel heel weinig mensen die een slechte band hebben met hun ouders. Dat lijkt me wel gelukkig iets uitzonderlijks.
 
Ik zou dat alleszins vervelend vinden om meerdere dagen op rij de hele dag pampers te verversen, nagels te knippen, etc.
Ik ben vader, geen babyverzorger.
In die extreme gevallen wordt er inderdaad afgewisseld met grootouders of kinderoppas, want ik heb betere dingen te doen.
Niet dat ik het niet doe, maar liefst zo weinig mogelijk.
Wat een arrogante uitspraak tov alle mensen die in de zorg werken
 
Wat een arrogante uitspraak tov alle mensen die in de zorg werken

Goh, ik herinner mij een discussie van een trainer en zijn voetballer. (Ik denk dat het over een speler van een eerste klassevoetbalploeg was die pas vader was geworden.)

Speler klaagde dat hij te weinig geslapen heeft door zijn baby. Repliek van de trainer: Je verdient genoeg geld om ervoor te zorgen dat er iemand voor die kleine zorgt 's nachts zodat jij hier fit op het veld staat.
 
Goh, ik herinner mij een discussie van een trainer en zijn voetballer. (Ik denk dat het over een speler van een eerste klassevoetbalploeg was die pas vader was geworden.)

Speler klaagde dat hij te weinig geslapen heeft door zijn baby. Repliek van de trainer: Je verdient genoeg geld om ervoor te zorgen dat er iemand voor die kleine zorgt 's nachts zodat jij hier fit op het veld staat.
Die trainer geeft natuurlijk enkel om de prestaties op het veld, omdat die ook zijn jobzekerheid bepalen. Een van de uitdagingen als ouder is dan ook veelal om het ouderschap een plaats te geven tussen de andere verplichtingen.
 
Sorry, maar dat klinkt als alles behalve echt tijd met het kind doorbrengen.
Maar ik doe veel leuke of opvoedkundige dingen wel mee hoor, zoals spelen.

De opsomming was louter ter illustratie van nuttige dingen zoals kots opkuisen of administratie.
 
Pas daar mee op. Helaas zijn beide grootouders in mijn vriendengroep op korte tijd gestorven waardoor dat plan helemaal in duigen viel. Het leven blijft zoals altijd onvoorspelbaar!
 
Als ik zovelen in mijn nabije omgeving zie, denk ik ook van had er dan geen genomen.

Nog een recent vb.
Ene, super sportief. Nooit thuis.
Die heeft zijn oud leven gewoon verder gezet.
Dus zij zit thuis met die kleine, of anders zitten de grootouders er mee opgescheept.

Je kan zijn leven quasi volgen op fb.
Maar die kleine staat alvast niet centraal.
De meesten zullen wel denken: "moet gij er niet voor uw kleine zijn?"

Nu, hoeveel ukkies zullen uiteindelijk een ongelukje zijn geweest?

Ook velen na een echtscheiding.
Hij verliest het contact met de kinderen.
Maar lijkt het dan niet eens erg te vinden.
Als hij ze eens 1 keer in de maand ziet is het goed zekers. Voor de rest de fiets pakken en carpe diem.
Best of both worlds. Afwisselen, maar die ene wereld is toch net iets beter.

Ik heb ooit ene met maar liefst 4 kinderen horen zeggen: "van hij ziet ze graag , maar liefst dat ze niet bij hem komen inwonen, want te veel gehecht aan zijn vrijheid."

---
Ik heb er zelf geen.
Ik mis het ook niet.
En zelfs zo heb ik nog tijd tekort.
 
Laatst bewerkt:
Als ik zovelen in mijn nabije omgeving zie, denk ik ook van had er dan geen genomen.

Nog een recent vb.
Ene, super sportief. Nooit thuis.
Die heeft zijn oud leven gewoon verder gezet.
Dus zij zit thuis met die kleine, of anders zitten de grootouders er mee opgescheept.

Je kan zijn leven quasi volgen op fb.
Maar die kleine staat alvast niet centraal.
De meesten zullen wel denken: "moet gij er niet voor uw kleine zijn?"
Je weet natuurlijk niet wat de afspraken binnen dat gezin zijn. Misschien was de afspraak dat er kinderen mochten komen zolang hij zijn sportief leven kon voortzetten he. Het wilt niet zeggen dat ge kinderen hebt, dat daarom uw leven ophoudt. Wij doen ook praktisch alles wat we ervoor ook deden. Dan bedoel ik als koppel, niet toen ik wekelijks op stap ging als vrijgezel, maar daar heb ik ook geen nood meer aan.
 
Dus het is verre van 1 of ander horrorbeeld van een "trad wife" die in het huishouden in de steek gelaten wordt door de redneck vader.

Het is eerder dat dit

Ik ben vader, geen babyverzorger.

Maar ik doe veel leuke of opvoedkundige dingen wel mee hoor, zoals spelen.

nogal de indruk geeft dat je het vaderschap invult met wat je zelf leuk vindt. En de rest outsourced naar je vrouw of anderen, al dan niet tegen betaling.

Maar er zijn nu eenmaal aspecten van kinderen, zoals de peuters die op alles nee zeggen, kinderen die nog jaren ‘ongelukjes’ hebben in bed snachts, tieners die in de knoop liggen met zichzelf, etc,…waar niemand voor staat te springen. Maar ga je alles aan het vaderschap wat niet zo leuk is afwimpelen? Dat komt zelden de band met je vrouw of kind ten goede.
 
Ik had dit topic gisteren al gezien, heb er nu vandaag eens op gelet tussen mensen mét kinderen en mensen zónder kinderen.

Het komt erop neer dat eigenlijk iedereen gewoon zeikt en zaagt. Is het niet over de kinderen die het hebben uitgehangen, dan is het wel over hun partner, een of andere zot op de baan, over het werk, etc... Mensen zagen gewoon graag en als mensen zonder kinderen iemand dan horen klagen over die kinderen, dan is vaak de reactie "alé, waarom neemt ge dan kinderen", zonder te beseffen dat die net hetzelfde doen maar dan niet specifiek over kinderen (frustraties op de baan => Alé, waarom ga je dan met de wagen; frustraties over de partner => Alé, waarom zijn jullie dan samen; frustraties over het werk => Alé, waarom verander je dan niet van job; etc...).

Feit is gewoon dat kinderen een pak extra werk met zich meebrengen en vaak ook frustraties. Dit betekent niet dat de ouders (mama's/papa's) slechte ouders zijn of opeens beter geen kinderen hadden genomen... Wilt gewoon zeggen dat het vaak om frustraties kan zorgen, niet meer, niet minder. Zijn er mensen bij die liever de klok hadden teruggedraaid en liever geen kinderen hadden genomen? Tuurlijk. Zijn er mensen die er ongelukkig uitzien maar gewoon door een zeer lastige periode gaan doordat het mentaal zwaar is om kinderen op te voeden? Tuurlijk.
 
Laatst bewerkt:
Je weet natuurlijk niet wat de afspraken binnen dat gezin zijn. Misschien was de afspraak dat er kinderen mochten komen zolang hij zijn sportief leven kon voortzetten he. Het wilt niet zeggen dat ge kinderen hebt, dat daarom uw leven ophoudt. Wij doen ook praktisch alles wat we ervoor ook deden. Dan bedoel ik als koppel, niet toen ik wekelijks op stap ging als vrijgezel, maar daar heb ik ook geen nood meer aan.
Mja, het zit hem in de gradaties.
Als je 2 uur buiten om de hoek iets gaat doen, dan is er nog marge voor de rest.

Maar die is steevast weg van 's morgens tot 's avonds, quasi elke vrije dag, en nooit dichtbij huis.
En dan zit hij in Duitsland, dan in Frankrijk, dan...
 
Maar er zijn nu eenmaal aspecten van kinderen, zoals de peuters die op alles nee zeggen, kinderen die nog jaren ‘ongelukjes’ hebben in bed snachts, tieners die in de knoop liggen met zichzelf, etc,…waar niemand voor staat te springen.
Je stelt die zaken blijkbaar als vergelijkbaar met pis-kak-pamper en het zal je dus misschien verrassen, die dingen zijn net waar ik wél sta voor te springen.
Dat zijn voor mij fundamentele verantwoordelijkheden in hoe ik mijn vaderschap zie.
 
Laatst bewerkt:
Je stelt die zaken blijkbaar als vergelijkbaar met pis-kak-pamper en het zal je dus misschien verrassen, die dingen zijn net waar ik wél sta voor te springen.
Dat zijn voor mij fundamentele verantwoordelijkheden in hoe ik mijn vaderschap zie.

Des te beter. Weet echter dat de indruk die je geeft in je oorspronkelijke posts, en zeker uitspraken als ‘ik ben vader geen babyverzorger’, anders is.
 
Terug
Bovenaan