Papa's die niet met kinderen om kunnen gaan

Het leuke aan de kleuterleeftijd vind ik de complete zorgeloosheid waarmee die in het leven staan.
Dat is het leuke aan kleuters en jonge kinderen. Ongeremd, enthousiasme, geen vooroordelen, zorgeloosheid, enz. Ik denk toch vaak, waar gaat het fout bij volwassenen met alle haat in de wereld.
100% gelijk, maar ik hoor die verhalen nooit van hun vrouwen snap je
Mijn ervaring is toch dat vrouwen daar véél meer gesloten over zijn. Pas wanneer ze in hun dichte (vrouwelijke) vriendenkring zitten dit pas vaak naar boven komt.
Bijna iedere ouder die ik ken, of simpelweg iedere ouder die ik ken, gebruikt hun smartphone om hun kind af te leiden zodat ze zélf eens op hun gemak zijn. "Hier, kijk een beetje Youtube" gevolgd door een van de duizenden online animatiefilmpjes. Waardoor ze effectief kalm & rustig zijn omdat ze op dat scherm zitten te staren.
Sterk oordeel. Ik ken toch net heel veel ouders waar dit niet van toepassing is.
 
Dat is het leuke aan kleuters en jonge kinderen. Ongeremd, enthousiasme, geen vooroordelen, zorgeloosheid, enz. Ik denk toch vaak, waar gaat het fout bij volwassenen met alle haat in de wereld.
Je moet studeren, je moet werken, je moet kinderen hebben, je moet een kast van een villa hebben, je moet werken tot je 70ste of zelfs nog langer want je moet, je moet, je moet ..

En doe je dat allemaal niet: Dan praat of lacht men achter je rug en ben je ne paria OF die indruk krijg je toch. De maatschappelijk druk is groot.

Als peuter heb je daar allemaal gene last van. Niks moet. Alles mag.
 
Je moet studeren, je moet werken, je moet kinderen hebben, je moet een kast van een villa hebben, je moet werken tot je 70ste of zelfs nog langer want je moet ..

En doe je dat allemaal niet: Dan praat of lacht men achter je rug OF die indruk krijg je toch. De maatschappelijk druk is groot.

Als peuter heb je daar allemaal gene last van. Niks moet. Alles mag.
Dan is nog iets anders. Ik heb het eerder over zaken als grote onverdraagzaamheid die bestaat, racisme, etc.
 
Wij zijn ondertussen meer dan 20 jaar tezamen en hebben beide beslist om geen kinderen te hebben. Dat wil niet zeggen dat wij kinderen haten, integendeel. Al onze vrienden hebben kinderen en wij zijn altijd enorm tevreden als de kindjes er bij zijn als we samen komen.

Echter, het lijkt alsof de papa's er niet zo goed over nagedacht hebben. Of toch enorm verschieten nu er kids zijn. Het is alsof ze dit nieuwe leven niet accepteren. De combinatie van werk en kinderen lijkt hun te nekken.

De ene papa kan het niet aan en vlucht zoveel mogelijk weg van huis. Hij doet er werkelijk alles aan om niet thuis te zijn. Tijdens de week is zaalvoetbal, darts + nog een beetje blijven tot 23u doodnormaal. In het weekend gaat hij nog graag naar de Lokerse Feesten en god wat weet ik nog allemaal. De vrouw zit steeds alleen thuis en dat begint serieus op haar systeem te werken. Kids zijn 3 en 6 jaar.


Allereerst, ik herken wat je zegt (mijn man en ik hebben 2 kinderen) uit mijn omgeving en ook bij ons, vanaf baby aan, al. Ik heb daarover ooit mijn verwondering uit gesproken bij mijn arts (hij mopperde waarom ik zo laat pas aan de bel trok (tja kleine kinderen en heel weinig tijd)) die toen zei (en ik weet niet of dit klopt of niet, ik vertel alleen wat mij verteld is) dat vrouwen niet alleen hormonen aanmaken tijdens de zwangerchap en na de bevalling maar de vaders ook. Wel andere hormonen dan vrouwen en dat zouden dan hormonen zijn om juist langer van huis te kunnen zijn (zonder schuldgevoel of heimwee). Of dat ook zo is..? het zou zomaar kunnen.

Verder is mijn stellige indruk vanuit mijn eigen situatie en familie, vrienden, kennissen, ouders van vriendjes etc (en ik praat ook echt alleen vanuit mijn eigen observatie) dat een aantal vaders minder goed kunnen invoelen wat hun kind nodig heeft. Waar ik kon horen of het een huiltje was vanwege de honger, pijn, volle luier, of verveling, stond mijn man erbij met zjin handen in het haar. Verder vond ik het frappant dat ik de dag kon plannen rondom eten en een schone luier etc en de vader deed maar wat hem goed dunkte. Daarmee voelden mijn oma, moeder, tantes en oudere nichten een verbondenheid (wij doen dit zó). Mijn neven, ooms en opa deden wat anders met kinderen: gekkigheid uithalen, lol om niets zeg maar: contact maken en met elkaar lachen.. gekke acrobatische trucs uithalen, daar waar ik bijvoorbeeld al dacht als dat maar goed gaat (en vaak ging het heel goed). Dat deed mijn vader ook met ons en ik denk dat dit soort dingen mij een soort lichamelijke zelfverzekerdheid gaven en een soort lichtheid (dat je om jezelf en elkaar kan lachen). Beide kanten zijn mi onmisbaar voor opgroeiende kinderen.
 
Dan is nog iets anders. Ik heb het eerder over zaken als grote onverdraagzaamheid die bestaat, racisme, etc.
Dat van alles moeten en moeten maken sommige mensen haatdragend (wegens stress en de druk en in een hoekje gedrumd te worden). Allé ja ik kan mij vergissen want zelf ben ik niet zo maar ik probeer in het hoofd van bepaalde mensen te kruipen.
 
In een wereld waar vergrijzing en achteruitgaande kwaliteit van onze ouderenzorg een probleem dreigt te worden, en de vruchtbaarheidscijfers zelfs een existentiële maatschappelijke crisis aankondigen is het modieus om te zeggen dat je geen kinderen wil omdat je de financiële vrijheid en tijd wil houden 'en je bovendien geen goeie ouder zou zijn'. Tegelijk maken die mensen wel volop profijt van het feit dat er in hun latere jaren een nieuw cohort mensen klaar gaat staan om in al hun zorgen als oudere te voorzien. Dat kunnen ze dan makkelijk betalen met al het geld dat ze nooit in kinderen hebben moeten steken.
Dat vind ik nogal kort door de bocht en bijna nodeloos verwijtend. Kinderloze mensen betalen toch belastingen? En een deel daarvan gaat toch naar de kinderen van anderen (en scholen en onderwijs etc.)? En als later dat nieuw cohort voor de ouderen zorgt, dan worden die hun lonen toch ook betaald?

Ik weet trouwens niet of het echt een "modefenomeen" is, dat minder en minder mensen kinderen willen. Het is gewoon, zoals je zelf zegt, heel wat moeilijker om tegenwoordig kinderen groot te brengen. Ik ken alvast een aantal koppels voor wie het praktische (geld, tijdsgebrek, ...) meer de overhand neemt dan het emotionele of "de mode".
 
Dan is nog iets anders. Ik heb het eerder over zaken als grote onverdraagzaamheid die bestaat, racisme, etc.
Een "nieuw kind" is een blanco blad. Geen enkel kind wordt als racist geboren. De omgeving (en sociale media etc.) en de ouders vullen dat dan mee in. Dus verder moet je het niet zoeken, denk ik. Racisme en onverdraagzaamheid zijn er bijna altijd al geweest. Als je als kind opgroeit in een extreemrechts gezin waar men nog in de jaren '60 leeft op vlak van racisme, dan is de kans groot dat je ook zo eindigt.
 
Een "nieuw kind" is een blanco blad. Geen enkel kind wordt als racist geboren. De omgeving (en sociale media etc.) en de ouders vullen dat dan mee in. Dus verder moet je het niet zoeken, denk ik. Racisme en onverdraagzaamheid zijn er bijna altijd al geweest. Als je als kind opgroeit in een extreemrechts gezin waar men nog in de jaren '60 leeft op vlak van racisme, dan is de kans groot dat je ook zo eindigt.
Ik weet best hoe en van waar het komt 😋. Mijn zin was eerder hypothetisch bedoeld, kleine kinderen doen mij soms mijmeren hoeveel beter de wereld zou kunnen zijn.

Ik ga het in ieder geval missen als ik geen kleuter/jonge kinderen meer in huis heb. De jongste gaat nu naar het 3e kleuterklas, dus ik probeer er nog eens zo hard van te genieten.
 
Voor iemand die geen kinderen heeft, heb je wel stevige meningen over hoe andere mensen hun kinderen moeten opvoeden...

Dat mag toch? Het is toch niet verboden om een mening te hebben. Heel veel mensen hebben een mening over geweld, oorlog, verkrachting, moord zonder ooit zelf geweld te hebben gebezigd of ondergaan, oorlog te hebben meegemaakt, verkracht te hebben of te zijn aangedaan, zonder gemoord te hebben of … (ohnee, die geldt niet 😂).

Hoe mooi zou het zijn als zo’n discussie of gesprek als deze mensen zonder (of met, zelfs) kinderen meer inzicht zou verschaffen in (andere) mensen met kinderen.
 
Ik heb geen kinderen. De reden is een gevolg van iets waarvoor de BG moraalriddertjes (De heilige pausen onder ons) mij nog steeds voor bekritiseren.

Maar ik neem tenminste mijn verantwoordelijkheid op.
Wel dat klinkt als een contradictie in twee zinnen.

On topic, denk dat het allemaal samen hangt met verwachtingen. Ik ging er altijd vanuit dat vanaf de kinderen er zijn dat prioriteit 1 is en vaak ook de enige prioriteit. Dat is ook hoe mijn ouders waren. Als je er natuurlijk instapt met het idee van "dit is een leuke toevoeging aan wat ik/we al hebben". dan kan het deksel wel eens lelijk op de neus terecht komen.
 
Ik heb zelf 2 dochters van 5 en 7. Dat is niet gemakkelijk e :)
Maar ik zie ze wel heel graag en ik denk dat ik een goede papa ben..
Dat heeft wel wat tijd gekost in het begin, het leven voor en na is gewoon volledig anders.. Het heeft bij mij toch een jaar geduurt eer ik de klik gemaakt had, dat ik nu papa ben en dat het mijn taak is om zo goed mogelijk voor dat kind te zorgen. Ge moet u aanpassen of ge wordt ongelukkig denk ik.

Ik bekijk alles in fasen, alles in een fase, is er een moeilijk periode dan weet ik dat die periode ook wel eindig is.
De relatie met de mama tijdens die periode is ook met ups en downs geweest, want kinderen zuigen u energie en dat gecombineerd met een carrière is heel moeilijk te balanceren. Ik heb wel het gevoel dat de balans steeds makkelijker te vinden is en de moeilijkste momenten achter de rug zijn.

Ik ken ook wel wat voorbeelden van anderen.. Dat ziet ge dan ook aan het gedrag van die kinderen. De mama moet altijd voor hun zorgen tijdens de week, in het weekend moet de papa het dan doen en dan wilt hij niet moeilijk doen want hij ziet ze maar 2 dagen. Gevolg die kinderen mogen in heet weekend alles en tijdens de week zagen ze op hun mama want van papa mogen ze meer.. Dus de mama heeft het dan ook opgegeven tijdens de week en nu zijn dat 2 kutkinderen..

Kinderen kosten heel veel tijd en energie, maar ik geef dat met plezier aan hun, zodat zij een goeie liefdevolle start krijgen in hun leven. Door niet te ver in de toekomst te kijken en niet stil te staan bij het verleden kunt ge genieten van het moment.
Ge krijgt een veelvoud terug van wat ge geeft.

Onze kinderen kijken ook wel is netflix maar youtube is verboden. Ze hebben geen tablet.
 
Te zien aan de leeftijd van de kinderen zitten ze vollen bak in de tropenjaren. Dat zijn gewoon echt pittige jaren, ook voor de verhoudingen binnen koppels. Pubers ook trouwens, maar op een andere manier.
Spijt van kinderen krijgen, het is een taboe maar het bestaat echt wel en meer dan we denken. Niet alleen bij vaders trouwens.
Tja die hele puberteit….
Mijn zoon had eens verkeersles op school en toen merkte een vader op hoe onzinnig dit was bij kinderen die nog niet in de puberteit zijn.. Pas in de puberteit gaat je blik omhoog, naar de horizon, speurend naar een (geschikte) partner. Dat vond ik wel een grappige manier van de puberteit opvatten…

Mijn eigen opvatting van de puberteit: tijdens de zwangerschap ben je 1 en na de bevalling zoekt een kind steeds meer zijn eigen gang met als hoogtepunt de puberteit… en dan begin je over en weer wat vaker van elkaar te balen zodanig dat als je kind het huis verlaat, jij er als ouder zelf ook enigszins aan toe bent. Stel je voor dat er geen puberteit zou zijn, dan waren er nauwelijks kinderen geweest die op kamer gingen.
Die puberteit dient ergens voor, naar mijn idee ook om over en weer los(ser) van elkaar te komen.

Overigens is die puberteit geen fase van de kinderen 🫣. Een vriendin zag dit ooit op een gevel staan: Pubertät ist, wenn die Eltern schwierig werden. Dat is nu voorlopig haar lijfspreuk. 😂.

 
Wij hebben één dochter, intussen 12 jaar en zijn zelf richting de 40 aan het hoppen. Ik merk in onze omgeving dat wij ook wel zo'n papa's rondlopen hebben. Alle hobby's van voorheen moeten blijven en ik moet nog altijd evenveel tijd voor mezelf hebben als ervoor. Er zijn ook een aantal mama's zo ingesteld maar naar mijn mening toch ook meer het mannelijke geslacht dat zich eraan bezondigt. Heeft volgens mij weinig specifiek met dat kind te maken want die personen waren bij nader inzicht al vrij egocentrisch opgesteld voor de kinderen er waren. Kids lijken hun idee van "man" zijn te versterken of toch de aloude rol van hoe en wie er moet voor zorgen.

Wij deden voor onze dochter alles samen (concept van apart reizen heb ik bv. nooit gesnapt) en sinds de komst van onze dochter is dat nog altijd zo. Ik heb altijd zo veel mogelijk tijd vrij gemaakt om leuke dingen te gaan doen en zeker op de sowieso vrije weekends is dat de normaalste zaak van de wereld. Ik ga ook heel vaak alleen met onze dochter ergens naartoe als het bv. iets omtrent dokters of medisch is want mijn vrouw staat in het onderwijs. Ik kan mij dan makkelijker vrijmaken voor dagafspraken enzo dus lijkt mij dat ook logisch?

Op zich hebben wij ook een voorbeeldige dochter; altijd beleefd, behaald goede punten en ik heb echt het gevoel dat die gewoon alles tegen ons durft te zeggen. Wat wel anders is dan de relatie zoals ik ze met mijn ouders herinner. Maar ja, dat is dan ook gewoon de opvoeding neem ik aan? Wij zijn beide bezig met haar, helpen haar met huiswerk en andere dingen wanneer nodig en moedigen ze ook aan om vanalles te proberen. Ze is er nu 12 en de puberteit is al een tijdje langs de grote voordeur binnengekomen. Dat botst soms al eens, maar eigenlijk om een "leuke" manier. Ik hou ervan om haar wat te plagen om ze ook wat mondiger te maken en dat werkt wel. Ik moet tegenwoordig al eens wat incasseren ook wat mij dan vanbinnen wel trots maakt :oi22: .
 
Op zich hebben wij ook een voorbeeldige dochter; altijd beleefd, behaald goede punten en ik heb echt het gevoel dat die gewoon alles tegen ons durft te zeggen. Wat wel anders is dan de relatie zoals ik ze met mijn ouders herinner. Maar ja, dat is dan ook gewoon de opvoeding neem ik aan?
Grotendeels ja. Maar mmm ik had ook een heel goeie opvoeding en ik mocht ook alles zeggen tegen mijn ouders. Echter zo voorbeeldig was ik niet (altijd). En ik loog ondanks alles toch wel vrij regelmatig se :tongue:

Nu ja, ik ben wel op mijn pootjes terecht gekomen en heb ik altijd een goeie relatie gehad met mijn ouders.
 
Dat is gewoon het gevolg van het taboe dat je niet mag zeggen dat kinderen veel energie vragen en niet alles rozengeur en manenschijn is.
Dat taboe leeft harder bij vrouwen, en in kleine groepen van mama's komen gewoon diezelfde klachten hoor :)

Ook moeders onderling klagen over hun kinderen/hoe moeilijk het is maar meestal is dat onderling, niet tegen de vaders.. en andersom heb ik ook weinig tot geen vaders horen klagen.. Maar die zijn er dus kennelijk wel.

Het is ook niet de bedoeling dat het hebben van kinderen en ze opvoeden (te) makkelijk gaat, imo, anders zouden we niet betrokken raken, zijn en blijven en dat zou uiteindelijk niet goed zijn voor onze kinderen. Je geeft je kinderen maatwerk, je stemt af, in het positieve maar ook in dat wat ze moeten afleren of juist bijleren, opbouwende kritiek maar zonder dat ze een functioneringsgesprek moeten aangaan met de directeur.
 
Dat vind ik nogal kort door de bocht en bijna nodeloos verwijtend. Kinderloze mensen betalen toch belastingen? En een deel daarvan gaat toch naar de kinderen van anderen (en scholen en onderwijs etc.)? En als later dat nieuw cohort voor de ouderen zorgt, dan worden die hun lonen toch ook betaald?
Dit is nu toch echt een wereldvreemd statement. Een kind kost voor een gezin gemiddeld een €150.000. En dat is tot 18. Gaan ze studeren/op kot, dan mag je er nog wat extra tienduizenden tegenaan smijten. Ik doe het allemaal met veel plezier. Maar kom tegen mij niet janken dat de vruchtbaarheidscijfers de dieperik in gaan. Als de maatschappij geconstrueerd is om ouderschap financieel te ontmoedigen, moet je aan je 80ste als kinderloze niet zaniken dat je niemand hebt om voor je te zorgen omdat er voor alle jobs in de zorg structurele tekorten zijn. Maar de ironie zal wsl zijn dat kapitaal extra geconcentreerd wordt bij kinderloze bejaarden die dan net wel goeie zorg kunnen betalen terwijl ouders die nooit iets konden opbouwen omdat ze alles in hun kinderen investeerden misschien in de kou komen te staan omdat het financieel niet haalbaar is (en in een individualistische maatschappij ook niet wenselijk) om mantelzorger te zijn.
Maar ach, ik loop weer te zaniken hierover. Doe ik al veel te veel. Moet minder getriggerd worden door mensen die hun 'kindervrijheid' willen etaleren.

Mijn persoonlijk ervaring als papa met het ouderschap is dat ik jonge kinderen (0 tot 2.5) tot nu als véél zwaarder ervaar dan iets oudere kinderen. Mijn kinderen bonden me enorm vast aan het huis. Dutjes die noodzakelijk zijn en slecht slapen zodra we buitenshuis gaan. Zeer moeilijk content te houden tenzij je ze constant entertaint. Wouden nooit zelfstandig spelen. Altijd stress: is de deur op slot zodat ze straat niet oplopen, is het hek van de tuin toe, is het poortje voor de trap gesloten zodat ze zich niet te pletter storten. Heb ik bij overnachting elders alle spullen mee die nodig zijn om ze in leven te houden. Staat er iets breekbaars in hun bereik. Staat er iets eetbaars in hun bereik. Staat er iets dat er eetbaars uitziet maar het niet is in hun bereik. Staat er iets dat klein genoeg is om vast te raken in hun keel in hun bereik. Is er weer een kaka-explosie geweest. Heb ik voldoende gepland dat ze hun dutje overdag kunnen doen telkens we ergens heen gaan. Is die diarree nu veroorzaakt door een zoveelste voedselintolerantie of gewoon pech of een virus. Zijn ze voor de 15de keer ziek en moeten we weer thuisblijven of grootouders proberen regelen.

Mijn dochter van 4 vraagt misschien even veel tijd en aandacht , maar ik heb er gewoon amper stress van. Terwijl ik bij mijn zoontje van bijna 2 nog steeds constant gespannen ben om die gewoon een dag door te laten komen.

Met mijn dochter ga ik gewoon een tripje natuur of stad doen en heb ik nodig: 1 stuk fruit, een trui en een fles water, en we chillen gewoon. Met mijn zoon ergens naartoe gaan is eerst een enorme checklist afgaan en hypergestructureerd te werk gaan.

Wat daarbij niet helpt is mijn ADD. Ik kijk er zo naar uit tegen dat die man ook de 3 begint te naderen.

Het gekke is dat ik van sommige mensen hoor dat ze hun kind van 2 een pak makkelijker vonden dan hun kind van 4. Ik vond mijn dochter echt tien keer moeilijker op 2 dan op 4.
 
Laatst bewerkt:
Dit is nu toch echt een wereldvreemd statement. Een kind kost voor een gezin gemiddeld een €150.000. En dat is tot 18. Gaan ze studeren/op kot, dan mag je er nog wat extra tienduizenden tegenaan smijten. Ik doe het allemaal met veel plezier. Maar kom tegen mij niet janken dat de vruchtbaarheidscijfers de dieperik in gaan. Als de maatschappij geconstrueerd is om ouderschap financieel te ontmoedigen, moet je aan je 80ste als kinderloze niet zaniken dat je niemand hebt om voor je te zorgen omdat er voor alle jobs in de zorg structurele tekorten zijn.
Wat een gefrustreerde toon zeg. Ik wilde maar gewoon aantonen dat mensen niet per se voor "de mode" niet voor kinderen kiezen. Er zijn daar tegenwoordig (zoals je nota bene zelf aangeeft) wel degelijk een hele hoop goede redenen voor. Ik vond gewoon dat jouw stuk over "volop profijt van maken" een beetje verwijtend overkwam. Niemand is verplicht om kinderen te maken.

Een kind kost inderdaad handenvol geld en we hebben kinderen nodig, maar mijn punt dat anderen daar (deels) voor bijbetalen (ook kinderlozen) blijft wel overeind. Hoezo "wereldvreemd"? Klopt mijn stelling dan misschien niet, dat kinderlozen ook (via belastingen) meebetalen aan het opvoeden van kinderen? En als iemand later als kinderloze in een tehuis terechtkomt, dan moet die toch maandelijks betalen? Naar wie gaan die bedragen? Naar het tehuis, deels om de lonen van die werkers te betalen. Ik zie dus niet waarom dat wereldvreemd zou zijn.

Dat de ouders de meeste kosten dragen, dat is uiteraard nogal duidelijk voor iedereen meen ik. Maar het is niet alsof kinderlozen 0,0 bijdragen aan de toekomstige generatie. Dat klopt simpelweg niet.

Uiteraard, als niemand nog kinderen maakt zijn er fysiek geen zorgwerkers meer. Maar dat lijkt me een andere discussie. Temeer omdat heel veel jobs in de zorgsector nu al naar mensen met een migratieachtergrond gaan, dus de kinderen die hier geboren worden hebben er blijkbaar niet veel zin in, om dat soort jobs te doen.

Afsluitend: sorry, maar als dit het niveau van de discussie is ("wereldvreemd", "janken", "zaniken", ...) dan laat ik het wel zo, ook al zijn bepaalde woorden misschien niet rechtstreeks aan mij gericht.
 
Dit is nu toch echt een wereldvreemd statement. Een kind kost voor een gezin gemiddeld een €150.000. En dat is tot 18. Gaan ze studeren/op kot, dan mag je er nog wat extra tienduizenden tegenaan smijten. Ik doe het allemaal met veel plezier. Maar kom tegen mij niet janken dat de vruchtbaarheidscijfers de dieperik in gaan. Als de maatschappij geconstrueerd is om ouderschap financieel te ontmoedigen, moet je aan je 80ste als kinderloze niet zaniken dat je niemand hebt om voor je te zorgen omdat er voor alle jobs in de zorg structurele tekorten zijn. Maar de ironie zal wsl zijn dat kapitaal extra geconcentreerd wordt bij kinderloze bejaarden die dan net wel goeie zorg kunnen betalen.
Kinderen nemen opdat je later mensen zou hebben om voor je te zorgen, lijkt mij een van de meest egoïstische gedachte en ik dacht dat we daarvan eigenlijk verlost waren sinds we een kleine eeuw geleden stopten met keuterboerkes te zijn. Ook om de vergrijzing op te vangen is het omhoogjagen van het geboortecijfer idioot omdat we daarmee het probleem blijven verleggen. Eens de babyboomers begraven zijn, komt er weer een beter evenwicht in de verhoudingen tussen werkende en gepensioneerden, al is het natuurlijk een zure appel waar we door moeten.

En nu ga ik wel ver off-topic, maar voor mij als donkergroene vraag ik mij dikwijls af waarom ik het doe? Waarom isoleren, letten op mijn energieverbruik, minder vlees eten, zwerfafval ruimen, niet meer vliegen,...? Als men tegelijkertijd gewoon de bevolking laat groeien zal de druk op onze planeet niet snel dalen. Goed, we berekenen nu dat de maximale bevolking van de planeet vroeger bereikt zal zijn dan voorzien, maar dan spreken we nog steeds over miljarden mensen die de westerse levensstijl nastreven waarvan we weten dat het onhaalbaar zal zijn. O waar, blijft de partij die pleit voor een bevolkingskrimp.
 
O waar, blijft de partij die pleit voor een bevolkingskrimp.
Hier wat off-topic om te diep op in te gaan. Maar ik zie niet in wat een partij met dit onderwerp te zoeken zou hebben in België, waar dit reeds het geval is? Er zijn reeds meer sterfgevallen dan geboortes voor 2024 bijvoorbeeld. Enige reden waarom het hier nog stijgt is migratie (en daar zijn genoeg "tegen" partijen voor te vinden.)
 
Klagen we ook niet gewoon graag? Kijk hoe zwaar mijn leven wel niet is, stoere ik..

En dan aan de andere kant heb je inderdaad papa’s die verwachten alles te blijven te doen zoals voordien, en dat opvoeden iets voor de vrouw is. En meestal is er dan nog een vrouw bij hem die daar om één of andere reden in meegaat.
 
Terug
Bovenaan