Opnieuw op eigen benen na een lange relatie
- Onderwerp starter Mulan
- Startdatum
Als je dan toch cadeaus gaat uitdelen, zet dan tenminste alles op naam van uw kinderen ipv alles aan uw ex te geven.
Vrijheid om iemand anders te leren kennen, als je alleen bent met vier kleine kinderen? Veel succes met een babysit vinden om op date te gaan. Of überhaupt al iemand tegen te komen die het zit zitten om rekening te houden met vier kinderen in een nieuwe relatie.
'Vrijheid' als in vrij zijn van huidige partner... ja, dat kan.
peppe
Active member
En ze wilt uit elkaar gaan voor vrijheid? Dit is het spel herstarten en direct op hard mode gaan spelen. Ik denk dat ze zwaar onderschat wat het is om alleen te zijn met 4 kinderen.
Zelf met beide ouders is het zwaar met 4 kinderen laat staan alleen. Die vrijheid die ze wilt zal ze nooit hebben dat kan ik u verzekeren. Met twee kan je nog eens zeggen vandaag heb ik een off dag kan je overnemen maar als je alleen bent is het 24/24 - 7/7 gij die het moet waarmaken.
edit: net ook gelezen dat 1 kind een beperking heeft. Dit is geen reden om te blijven natuurlijk maar ik zie dit gewoon niet goed komen als ze het alleen gaat doen.
Didymus
Well-known member
Daarom vind ik de de suggestie om eerst eens te birdnesten van @Tin_Cricket zo waardevol. Beste manier om eens aan den lijve te ondervinden wat het allemaal alleen doen écht betekent.
Correct!Personenbelasting is nu niet mijn specialiteit, maar domicilie bij 1 ouder en fiscaal ten laste nemen bij de andere lijkt me garantie op problemen met fiscus.
Scheiding: wie neemt kinderen fiscaal ten laste? | Gezinsbond
We raken het niet eens over wie onze twee kinderen fiscaal ten laste zal nemen na onze scheiding. Hoe lossen we dit het beste op?www.gezinsbond.be
Een van de voorwaarden om kinderen te lasten te nemen is dat ze bij jou wonen. Dus dat wil zeggen dat ze bij jou gedomicilieerd zijn.
saffronYellow
Member
In een relatie blijven waar ge uzelf kwijt zijt, met amper nog connectie en waar geroep de standaard geworden is, vreet u op termijn helemaal op en de kinderen voelen dat ook. Veel mensen vinden zichzelf na een scheiding echt terug, vaak met meer rust en zelfs een betere band met hun kinderen (zolang ge het slim aanpakt).
Vaar niet blind op mondelinge afspraken en zet alles zwart op wit, zéker rond de kinderen en financiën. "Ge moogt ze altijd zien" klinkt mooi tot jullie eens ruzie hebben. Ik zou ook aanraden om u correct te laten uitkopen als zij het huis overneemt en check juridisch echt waar ge recht op hebt, zonder schuldgevoelens. Zet alles op papier, zodat ge uzelf én uw kinderen op lange termijn het meeste stabiliteit geeft.
Ik hoef niks te hebben basicly, als dit zou betekenen dat de kinderen met haar op n apartement moeten gaan wonen.
Ik wil “rust”.. geen gezeik meer alsk n lego set koop van 50€ terwijl zij ne canon kamera koopt can 3k waar ik dan wel niks vanag zeggen want “het is voor mijn job”
saffronYellow
Member
Da's begrijpelijk, maar pas op dat ge uit schuldgevoel naar de kinderen toe niet alles zomaar weggeeft waar ge eigenlijk ook recht op hebt. Want dat gaat niet automatisch voor rust zorgen op lange termijn.
Uw kinderen hebben ook nood aan een papa die stabiel is, niet per sé iemand die zichzelf helemaal opoffert. Duidelijke, faire afspraken, zorgen later net voor minder gezeik.
Uw kinderen hebben ook nood aan een papa die stabiel is, niet per sé iemand die zichzelf helemaal opoffert. Duidelijke, faire afspraken, zorgen later net voor minder gezeik.
Green Mamba
Well-known member
Als ge dat met goed gemoed kunt doen en nu al weet dat ge het u later niet gaat verwijten van geen tijd met de kinderen te hebben doorgebracht. Helemaal mooi toch.
derp
Well-known member
Ik ga mij ook aan de rest van de mensen hier vervoegen en u vragen om de zaak op een rationele manier af te wikkelen, waarbij dingen op papier gezet worden en dingen eerlijk verdeeld worden. Eerlijk kan subjectief zijn, dat betekent niet dat het per se 50/50 moet zijn als ge u daar niet goed bij voelt, maar ik zou de zaken wel op papier zetten, eventueel met een bemiddelaar.
Squidward
Well-known member
Alleen met uw gedachten op een flatje is niet wat je zou noemen ‘rust’. Ge zijt uzelf niet ‘kwijt’ eerder ge zijt ouder, uw situaties is anders, er zijn plannen die je ooit had die niet meer gaan gebeuren, … Uzelf is niet kwijt, uzelf is een andere persoon dan 20, 10 of zelfs 5 jaar geleden. Je kan daar samen mee aan de slag gaan, of inderdaad op jezelf opnieuw beginnen. Ik heb geen mening over uw feitelijke keuze, maar een magische oplossing is het niet. En er zijn er massa’s die nog geen twee jaar later toch weer heel hun santenboetiek samen smijten met een nieuwe partner, kan je ook gaan afvragen of ze dan plots op recordtijd zichzelf terugvonden…
ThomasMore
Well-known member
Op basis van mijn ervaring...
- Het is een emotioneel proces en splits dat af van de ratio. Scheiding betekent ook verdeling van jullie gemeenschappelijke zaken en een verblijfsregeling voor jullie kinderen. In dat proces betrek je best zo weinig mogelijk emotie.
- Zet het belang van de kinderen voorop zonder daarbij je eigenbelang compleet weg te cijferen.
- Ga niet te snel naar concrete beloftes zonder dat je je daarbij goed hebt laten adviseren. Zoek een bemiddelaar-advocaat die jullie duidelijk uitlegt wat de gevolgen zijn van jullie intenties en neem dan pas beslissingen.
- Neem tijd voor je verwerking en gun tijd aan je partner als dat nodig is.
Bij mij was het concreet:
- Bemiddelaar voor een EOT waarin de verblijfsregeling van de kinderen werd vastgelegd. Kindergeld komt op een gemeenschappelijke rekening waarop we elk nog een bijkomende maandelijkse toelage storten. Dat geld wordt gebruikt voor alle vaste kosten die met de kinderen te maken hebben (school, hobby's, tandarts, ...).
- Fiscaal co-ouderschap bleek in ons geval het meest optimale maar dat is niet per definitie het geval, dus ook hier laten adviseren voor je beslist.
- We hebben afgezien van onderhoudsgelden aangezien we een 50/50 verblijfsregeling hebben.
- De gemeenschappelijke woning hebben we uiteindelijk verkocht. Dit was het moeilijkste om over te onderhandelen. De partner die wilt uitkopen wilt uiteraard zo weinig mogelijk betalen en voor de partner die wordt uitgekocht is het natuurlijk omgekeerd. In mijn vrienden- en kennissenkring bleek dat de persoon die zich laat uitkopen er vaak een financiële opoffering voor deed. Wij hebben daarom verkocht en met de opbrengst zijn we allebei opnieuw begonnen.
- Denk na over de verdoken kosten. Mijn ex heeft de (zo goed als) volledige inboedel gerecupereerd omdat ik daar gewoon niet goed over had nagedacht. Toen ik alles opnieuw moest aankopen realiseerde ik pas dat dit een behoorlijke kost is. Ik had ook de redenering dat ik niet veel nodig had maar als je je nieuwe woning gezellig wilt maken voor je kinderen dan blijkt het wel een stevige kost.
Veel sterkte en obv wat je hier schrijft lijkt het me aangewezen om een bemiddelaar in te schakelen.
Wallfish
Member
Net daarom dat je alles goed op papier moet zetten, en je niet laten schuren door in alles toe te geven. Doe je dit niet ga je in dezelfde situatie terecht komen, want quasi al je geld zal naar je partner gaan terwijl je amper iets over houd voor jezelf. Je zal dan zelf diegene zijn die tegen jezelf moet zeggen: 'nee, geen lego kopen want er is niet genoeg geld'. Terwijl je ex precies wel veel krijgt van jou.
Straks ga jij op je eigen een huis moeten kopen terwijl de interestvoeten terug omhoog gaan, van een woonbonus zal je niet kunnen genieten, en dat huis zal nog wel groot genoeg moeten zijn voor de kinderen. En gezien je een gehandicapt kind hebt komt daar misschien nog een extra kost bij voor aanpassingen in het huis?, en je zoekradius zal beperkt zijn tot x km rond de zorginstelling vermoedelijk.
Allemaal niet evident.
Tin_Cricket
Active member
Weet niet of de vraagsteller nog meeleest maar lijkt me toch nog de moeite te trachten dit laatste over te brengen:
Het gaat niet over 50/50 verdelen, het gaat niet over haar het onnodig moeilijk/makkelijk moeten maken, het gaat niet over eventuele opofferingen die jij gerust wil brengen.
Het gaat over wat kinderen nodig hebben, en geen kind wil kiezen tussen zijn/haar ouders (indien er degelijk ouderschap is, zelfs vaak wanneer er slecht ouderschap is). . Wat kinderen meestal nodig hebben, is stabiliteit, aanwezigheid en de zekerheid dat beide ouders betrokken blijven in hun leven. Door de moeder een overgewicht in verblijf te geven, ontneem je ze dat. En hoe goedbedoeld het ook is: als jij je daardoor genoodzaakt ziet om bijvoorbeeld opnieuw op een kamer bij je ouders te gaan wonen, dan wordt het ook moeilijker om die stabiliteit en dat volwaardige tweede thuis aan je kinderen te bieden. Kinderen hebben nood aan een plek waar ze zich echt thuis kunnen voelen bij beide ouders, niet aan het gevoel dat ze “op bezoek” komen. Een veilig gevoel halen kinderen uit het dagdagelijkse leven (samen eten, huiswerk maken, ...) en routine. Laat u niet uit de routine van uw kinderen wegfilteren. Ik ben ervan overtuigd dat je ze zeker meer gunt dan wat je intenties momenteel zijn.
Het gaat niet over 50/50 verdelen, het gaat niet over haar het onnodig moeilijk/makkelijk moeten maken, het gaat niet over eventuele opofferingen die jij gerust wil brengen.
Het gaat over wat kinderen nodig hebben, en geen kind wil kiezen tussen zijn/haar ouders (indien er degelijk ouderschap is, zelfs vaak wanneer er slecht ouderschap is). . Wat kinderen meestal nodig hebben, is stabiliteit, aanwezigheid en de zekerheid dat beide ouders betrokken blijven in hun leven. Door de moeder een overgewicht in verblijf te geven, ontneem je ze dat. En hoe goedbedoeld het ook is: als jij je daardoor genoodzaakt ziet om bijvoorbeeld opnieuw op een kamer bij je ouders te gaan wonen, dan wordt het ook moeilijker om die stabiliteit en dat volwaardige tweede thuis aan je kinderen te bieden. Kinderen hebben nood aan een plek waar ze zich echt thuis kunnen voelen bij beide ouders, niet aan het gevoel dat ze “op bezoek” komen. Een veilig gevoel halen kinderen uit het dagdagelijkse leven (samen eten, huiswerk maken, ...) en routine. Laat u niet uit de routine van uw kinderen wegfilteren. Ik ben ervan overtuigd dat je ze zeker meer gunt dan wat je intenties momenteel zijn.
Squidward
Well-known member
Zal voor een deel wel kloppen dat het leuker is (lijkt) bij de ouder die meer ‘geeft’ maar wie het originele gezin heeft opgeblazen - hoe justifiable het ook mocht lijken - doet er voor een kind ook zwaar toe. Diegen die wou blijven - hoe delulu ook - zal een ‘veiliger’ oord lijken. Het is niet echt juist om samen te blijven voor de kinderen, maar dat snappen kinderen vaak pas als ze een stuk ouder zijn. Voor die zoon is het verhaal ‘zij is vertrokken, dan nog direct naar iemand anders’ en iemand anders is achtergelaten. Hoe het was, was niet goed genoeg. Dat gevoel articuleren is moeilijk voor een kind, dat zal zich ankeren in andere dingen. Zoals, idd, bij papa meer spullen dus leuker. Als hij de oorzaak van papa’s depressies zal gaan vastleggen, in zijn kinder-logica, wordt het pas echt pittig.
Ik merk ook dat mijn zoon mij meer toevertrouwt omtrent de situatie en zijn gevoelens er rond. Hij gaat tegen mij meer zeggen dat hij het mist dat we liefjes waren en dat hij terug wil dat we liefjes worden. Tegen zijn mama (die vertrokken is) zegt hij dat zo niet heb ik de indruk.
Tjiftjaf
Member
Net terug uit Marokko en heb daar iemand leren kennen waarmee ik het best goed kan vinden. Ze stelt nu voor om over drie weken samen op trip te gaan en ik zie dat eerlijk gezegd zeker zitten. Aanvankelijk was mijn plan om eerst alle praktische zaken rond verkoop huis en verdelen inboedel etc. af te ronden alvorens te gaan daten, maar ondertussen blijkt dat dat proces heel wat langer zal duren dan ik had verwacht.
Vreemd genoeg voel ik een soort van 'schuld' dat ik niet goed kan plaatsen. Alsof ik dit voor haar verborgen moet houden. Misschien is dit nog een reflex die ik heb overgehouden aan een jaloerse ex-vriendin waarvoor ik elk vrouwelijk contact (hoe onschuldig ook) best onder mat veegde? Het is misschien vrij vlug na onze breuk, maar anderzijds was zij degene die de stekker er heeft uitgetrokken dus zie ik ook niet in waarom ik met haar nog veel rekening moet houden. Misschien boeit het haar ook helemaal niet, dat weet ik niet.
Nog iemand een gelijkaardige ervaring?
Vreemd genoeg voel ik een soort van 'schuld' dat ik niet goed kan plaatsen. Alsof ik dit voor haar verborgen moet houden. Misschien is dit nog een reflex die ik heb overgehouden aan een jaloerse ex-vriendin waarvoor ik elk vrouwelijk contact (hoe onschuldig ook) best onder mat veegde? Het is misschien vrij vlug na onze breuk, maar anderzijds was zij degene die de stekker er heeft uitgetrokken dus zie ik ook niet in waarom ik met haar nog veel rekening moet houden. Misschien boeit het haar ook helemaal niet, dat weet ik niet.
Nog iemand een gelijkaardige ervaring?
Ik herken het "schuldgevoel", heb ondertussen ook al wel eens gedate en voelde mij er ook heel vreemd bij, alsof ik ook liever had dat ze het niet zou weten. Maar denk dat dat eerder is dat ik het liever niet zou weten van haar 
