Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

[Avondland]

Het is waar dat vrouwen anders communiceren dan mannen, maar dat kan evengoed gelden bij koppels van hetzelfde geslacht. Mijn vrouw en ik hebben ook discussies gehad over onze manier van communiceren die heel anders is en dan is het kwestie om daar iets mee te doen zodat je elkaar wel tegemoet kan komen. Ik snap wel dat Voidski lastig is op het feit dat het probleem misschien opgelost was geweest als er eerder een open gesprek was geweest. Maar we horen uiteraard ook alleen maar zijn kant en ik denk dat het voor hem ook nog niet helemaal duidelijk is wat er nu juist is foutgelopen.

Ik vind het wel al sterk dat hij niet aan het vingerwijzen is en dat we waarheid ergens in het midden ligt.

En ja, soms zou het handig zijn als mijn vrouw een handleiding zou hebben, maar dat zou de dynamiek wel helemaal uit een relatie halen.

 

[poeperman]

Als (halve) buitenstaander in dit topic: ik ben wel oprecht verbaasd hoe vaak hier aan bod komt dat het compleet onverwacht is.

In een relatie van een paar maanden, ok, maar in een langdurige relatie met kinderen? Daar kan ik echt niet bij eigenlijk.

 

[Biljart]

De vraag is ook steeds; is er al een ander in het spel?

 

[Archaos]

Het is waar dat vrouwen anders communiceren dan mannen, maar dat kan evengoed gelden bij koppels van hetzelfde geslacht. Mijn vrouw en ik hebben ook discussies gehad over onze manier van communiceren die heel anders is en dan is het kwestie om daar iets mee te doen zodat je elkaar wel tegemoet kan komen. Ik snap wel dat Voidski lastig is op het feit dat het probleem misschien opgelost was geweest als er eerder een open gesprek was geweest. Maar we horen uiteraard ook alleen maar zijn kant en ik denk dat het voor hem ook nog niet helemaal duidelijk is wat er nu juist is foutgelopen.

Ik vind het wel al sterk dat hij niet aan het vingerwijzen is en dat we waarheid ergens in het midden ligt.

En ja, soms zou het handig zijn als mijn vrouw een handleiding zou hebben, maar dat zou de dynamiek wel helemaal uit een relatie halen.

Goh, ik zou er zelfs geen man vs vrouw discussie van maken. Ik denk dat heel veel mensen (of koppels dus) er vaak toch niet in slagen om deftig te communiceren. Simpelweg omdat er ook te weinig of geen tijd voor gemaakt wordt.

Als ik dan lees over 'signalen' en 'het is wel eens aangehaald', dan lijkt het alsof er nooit eens deftig de tijd is genomen om te praten. Maar verder ga ik daar niet op in, want we kennen het verhaal niet.


En op zich niet onlogisch: je werkt allebei, je hebt de handen vol met de kinderen, het huishouden, bezigheden, ... als je dan nog eens momenten van rust hebt, plof je al snel in de zetel en zet je de TV aan. Als je dan eens een avond weg bent met 2 dan probeer je het ook meestal luchtig en ontspannen te houden. Op restaurant ga ik ook geen diepgaand gesprek aan over eventuele issues binnen de relatie bijvoorbeeld.

Er zijn periodes dat ons dat wel lukt, maar andere periodes dan weer niet. Ik denk dat je er als koppel toch goed aan doet om af en toe eens een moment te pakken dat je gewoon met 2 in bed/zetel zit en gewoon eens deftig praat met elkaar. Of ga eens wandelen met 2 in een bos. Of ...

Maar ik denk dat dat voor veel mensen/koppels toch niet zo eenvoudig is.

 

[Voidski]

Is er een mogelijkheid dat er iemand anders is opgedoken, waardoor ze de vage problemen in jullie relatie nu als onoverkomelijk rationaliseert en er plots kordaat een streep onder trekt?

Nee, want ik ken ze goed genoeg om te weten dat ze dat dan als reden zou gebruiken. Alsook, dan zou het afhandelen op een andere manier zijn.

Ik merk goed genoeg aan haar dat ze nog van mij houdt, maar dat ze gewoon niets meer om te geven heeft en dat het op is. Waarom daar niet aan gewerkt kan worden is een vraag waar ik mee blijf zitten, maar om te werken moet je met twee zijn en als zij niet wil kan ik dat alleen maar respecteren.

 

[Avondland]

Goh, ik zou er zelfs geen man vs vrouw discussie van maken. Ik denk dat heel veel mensen (of koppels dus) er vaak toch niet in slagen om deftig te communiceren. Simpelweg omdat er ook te weinig of geen tijd voor gemaakt wordt.

Als ik dan lees over 'signalen' en 'het is wel eens aangehaald', dan lijkt het alsof er nooit eens deftig de tijd is genomen om te praten. Maar verder ga ik daar niet op in, want we kennen het verhaal niet.


En op zich niet onlogisch: je werkt allebei, je hebt de handen vol met de kinderen, het huishouden, bezigheden, ... als je dan nog eens momenten van rust hebt, plof je al snel in de zetel en zet je de TV aan. Als je dan eens een avond weg bent met 2 dan probeer je het ook meestal luchtig en ontspannen te houden. Op restaurant ga ik ook geen diepgaand gesprek aan over eventuele issues binnen de relatie bijvoorbeeld.

Er zijn periodes dat ons dat wel lukt, maar andere periodes dan weer niet. Ik denk dat je er als koppel toch goed aan doet om af en toe eens een moment te pakken dat je gewoon met 2 in bed/zetel zit en gewoon eens deftig praat met elkaar. Of ga eens wandelen met 2 in een bos. Of ...

Maar ik denk dat dat voor veel mensen/koppels toch niet zo eenvoudig is.

Als ik een drukke werkdag heb gehad en ik kom thuis kijk ik ook soms uit naar het moment wanneer ik even in een boek kan verdwijnen en heb ik weinig zin om aan verbinding te doen. We proberen de laatste tijd wel na het eten nog snel een wandeling te maken in de wijk en dan kan de dochter wat steppen en dan praten we met elkaar. Dat doet wel deugd. Al wandelend kan je veel dingen gezegd krijgen, véél meer dan je aan de eettafel doet of in de zetel. Bij mij is dat toch zeker het geval.

Als tweeverdieners met een kind is het kwestie van tijd maken voor elkaar maar dat klinkt gemakkelijker dan het in de praktijk is. Je zou bijvoorbeeld kunnen denken aan "pauzemomenten": af en toe eens samen een snipperdagje nemen als dat gaat. Een koppel dat ik ken maakt elke maand werk van een dateavond.

 

[Tonerider]

als het op is, dan is er ook geen kracht meer om er nog aan te werken he. De momenten waarop zij signalen gaf, waren de momenten dat ze aangaf dat er aan gewerkt moest worden. Eenmaal zij het opgegeven heeft omdat je niet reageerde, kan je niet meer zeggen 'en nu gaan we er aan werken'.
Blijft het punt of haar signalen duidelijk genoeg waren, maar blijkbaar waren ze in haar leefwereld wel duidelijk genoeg.

 

[Avondland]

als het op is, dan is er ook geen kracht meer om er nog aan te werken he. De momenten waarop zij signalen gaf, waren de momenten dat ze aangaf dat er aan gewerkt moest worden. Eenmaal zij het opgegeven heeft omdat je niet reageerde, kan je niet meer zeggen 'en nu gaan we er aan werken'.
Blijft het punt of haar signalen duidelijk genoeg waren, maar blijkbaar waren ze in haar leefwereld wel duidelijk genoeg.

Je moet er inderdaad met twee voor willen werken en als de ene het niet meer wil, heeft het geen zin meer. Maar het is wel frustrerend dat er achteraf "signalen" aanwezig zijn geweest die hij niet heeft opgemerkt of niet goed genoeg. Dan heb ik veel liever de kille melding van "we moeten eens praten" (als ik zie woorden hoor of lees krijg ik koude rillingen) waarbij de zaken tijdig op tafel worden gelegd dan zogenaamde "signalen" die je maar moet zien op te oppikken.

En dat is ook een discussie die ik soms met mijn vrouw ook aan ga. Als zij met iets zit dat (voor mij "plots", voor haar "ge had het maar moeten zien aankomen") tot uitbarsting komt komt ze ook af met "signalen" die ze blijkbaar zou gegeven hebben. Zeg het dan gewoon effe klaar en duidelijk in plaats van te verwachten dat ik signalen moet gaan decoderen. Ik wil niet niet herleiden tot vrouwen en mannen, maar dit is echt een klassiek voorbeeld van twee verschillende communicatiestijlen.

 

[Voidski]

Je moet er inderdaad met twee voor willen werken en als de ene het niet meer wil, heeft het geen zin meer. Maar het is wel frustrerend dat er achteraf "signalen" aanwezig zijn geweest die hij niet heeft opgemerkt of niet goed genoeg. Dan heb ik veel liever de kille melding van "we moeten eens praten" (als ik zie woorden hoor of lees krijg ik koude rillingen) waarbij de zaken tijdig op tafel worden gelegd dan zogenaamde "signalen" die je maar moet zien op te oppikken.

Dit is voor mij een goede samenvatting. Ik kan haar niks verwijten, als zij het gevoel heeft dat ze alles heeft gedaan wat er te doen valt dan is het zo. Op het einde van de rit blijft ze de mama van mijn kinderen en zullen we nog héél lang door één deur moeten voor diezelfde kinderen.

 

[Avondland]

Dit is voor mij een goede samenvatting. Ik kan haar niks verwijten, als zij het gevoel heeft dat ze alles heeft gedaan wat er te doen valt dan is het zo. Op het einde van de rit blijft ze de mama van mijn kinderen en zullen we nog héél lang door één deur moeten voor diezelfde kinderen.

Als je kinderen hebt moet je in het geval van een scheiding er alles aan doen dat de kinderen daar niet van afzien, want ik heb helaas voorbeelden gezien waarbij kinderen worden ingezet om de andere te koeioneren of zwart te maken. Je kloot daar niet alleen de ex-partner mee maar dat is ook voor die kinderen een trauma.

Maar je kan uit elkaar gaan omdat het "op" is en dat is zelden een vechtscheiding. Als er bedrog in het spel zit en de ene is er op uit om de andere financieel te pluimen is het niet zo gemakkelijk om je emoties onder controle te houden.

 

[Wilcao]

Dit is voor mij een goede samenvatting. Ik kan haar niks verwijten, als zij het gevoel heeft dat ze alles heeft gedaan wat er te doen valt dan is het zo. Op het einde van de rit blijft ze de mama van mijn kinderen en zullen we nog héél lang door één deur moeten voor diezelfde kinderen.

Hoewel een klote situatie is voor jou/jullie, toch alle respect hoe je ermee omgaat. Er zijn veel koppels waar dat helaas geen evidentie is.

 

[Voidski]

Hoewel een klote situatie is voor jou/jullie, toch alle respect hoe je ermee omgaat. Er zijn veel koppels waar dat helaas geen evidentie is.

We hebben één keer ruzie gehad waar de kinderen bij waren en daar praat mijn zoontje nog altijd over. Dat heeft zodanig veel indruk op mij gemaakt dat ik er alles voor wil doen dat ze zo'n dingen niet meer moeten zien.

Ik besef ook wel dat je in een relatie altijd met twee bent. Ook al begrijp ik bepaalde dingen op dit moment niet, verandert dat niets aan de zaak dat ik mee in de reden zit dat we uit elkaar zijn en dat zal ik gewoon moeten accepteren.

 

[schiptrekker]

Ik herinner mij nog de dag en het moment waarop mijn (ondertussen ex) vrouw zei, dat ze wilde scheiden. En ik kwam compleet uit de lucht vallen. En dat na een relatie van ... 25 jaar en twee jongvolwassen kinderen.

Ok, we hadden de avond ervoor een heel felle ruzie gehad, maar ik had het nooit zien aankomen dat het zo diep zat bij haar. Blijkbaar speelde het idee al maanden in haar hoofd, en ook zij dacht dat ze signalen gegeven had. Maar ook ik heb ze dus blijkbaar gemist. In mijn beleving zaten we wat in een mindere periode, terwijl zij in haar hoofd dus met de gedachte speelde om mij te verlaten. En ik begrijp dat iedereen het hier vanuit zijn eigen context beschouwt, maar het kan dus dat je de ernst niet voldoende inschat als partner. Los daarvan denk ik ondertussen ook dat ze het eigenlijk ook geen kans wou geven, en daarom misschien niet eerlijk durfde te zijn. Op het moment dat ze die gevoelens kreeg dat 'het op was', zat ze eigenlijk al in een tunnel waar ze niet meer uit wou of kon. Dus het had misschien allemaal geen zin gehad ook. Ik zal het nooit weten ...

En wat ik hier allemaal lees, klinkt zo herkenbaar. Ik heb me ook duizend keer de vraag gesteld: waarom hebben we hier niet vroeger over gepraat. Waarom heeft ze mij nooit gezegd wat haar dwars zat? Waarom .... heeft ze mij nooit een deftige kans gegeven om te herstellen wat gebroken is? En daarbovenop voelde ik mij zo gefaald als partner, als echtgenoot, als vriend, als papa ...

Maar het was allemaal verloren moeite. Ze is nooit meer op haar beslissing terug gekomen, heeft zelfs amper nog getwijfeld. En een goed jaar later waren we gescheiden. Op een goed jaar waren we van een gehuwd koppel, geëvolueerd naar bijna vreemden. En dat doet immens veel pijn. En dat doet nog steeds veel pijn, ook al heeft mijn leven ondertussen opnieuw een positieve wending gekregen.

 

[Sylverscythe]

En op zich niet onlogisch: je werkt allebei, je hebt de handen vol met de kinderen, het huishouden, bezigheden, ... als je dan nog eens momenten van rust hebt, plof je al snel in de zetel en zet je de TV aan. Als je dan eens een avond weg bent met 2 dan probeer je het ook meestal luchtig en ontspannen te houden. Op restaurant ga ik ook geen diepgaand gesprek aan over eventuele issues binnen de relatie bijvoorbeeld.

Er zijn periodes dat ons dat wel lukt, maar andere periodes dan weer niet. Ik denk dat je er als koppel toch goed aan doet om af en toe eens een moment te pakken dat je gewoon met 2 in bed/zetel zit en gewoon eens deftig praat met elkaar. Of ga eens wandelen met 2 in een bos. Of ...

Maar ik denk dat dat voor veel mensen/koppels toch niet zo eenvoudig is.

Dit toch eigenlijk. Het is menselijk om in je hoofd een verhaal te maken over hoe de andere niet duidelijk genoeg gecommuniceerd heeft, maar ik denk dat heel wat koppels, eenmaal ze volop in de routine terecht komen van een huishouden met kinderen, gewoon niet zoveel diepgaande gesprekken hebben over zware onderwerpen zoals hoe beide kanten de relatie zien. Daar zit ook een verschil tussen karakters, voor mij, en voor velen, is die routine net een soort van zekerheid, het idee dat alles loopt zoals het moet ondanks hier en daar misschien een discussie, terwijl voor anderen die routine een soort langzaam einde van de relatie is waarin de frustraties zich opstapelen.

 

[Chickenlal]

Tja, zo onduidelijk als ze voor mij waren, zo duidelijk waren ze misschien voor haar.
Op het einde van de rit vertrekt ze omdat ik de signalen niet gezien heb, en dat neem ik mezelf enorm kwalijk. Ik voel me gefaald als papa, gefaald als partner en gefaald als vriend. Op het einde van de rit zit ik 's avonds alleen in de zetel and there's that.

Dit gevoel gaat bij mij door merg en been. Het is exact dezelfde situatie en 3 maanden later kan ik het mezelf nogsteeds niet vergeven jammergenoeg.

Ook al waren haar signalen ook lang niet duidelijk genoeg..

Ik neem haar wel ook kwalijk dat ze niet aan de alarmbel heeft getrokken, maar het gewoon heeft laten sterven.

Zeker omdat we nu, na 3 maanden, de beste versie van onzelf geworden zijn eigenlijk zowel in het huishouden, structuur en ikzelf dan vooral in het verhaal van papa zijn… doet veel pijn dat we die 2 versies van onszelf niet weer kunnen samenbrengen.

Zeker als de kleine vraagt wanneer we terug liefjes worden dat hij ons nog eens kan samen zien

Het enige wat ik niet kan begrijpen, en waar ik mateloos mij van opvreet, is waarom ze niet eerder een "sit down" heeft gedaan en een serieus gesprek is aangegaan. Nu is ze gewoon weg terwijl in essentie, nuchter bekeken, de problemen die we hadden zo eenvoudig waren om op te lossen puur door een deftig gesprek aan te gaan. Nu is alles gewoon weg.

Het is alsof ik letterlijk in mijn eigen hoofd kijk. Ik voel heel hard met u mee. Ik kan mij ook niet van het idee ontdoen dat het heel eenvoudig kon opgelost worden

 

[Wallfish]

Het is toch opvallend hoe vaak gelijkaardige verhalen gebracht worden hier. En spijtig genoeg is het steeds te laat wanneer men in dit topic post.

Awel, laat dit een les zijn voor ons allen: ben je in een relatie, zit je met iets en vind je dat je partner niet naar jou luistert? Breng je zorgen dan eens op een andere manier over, want heel dikwijls heeft de andere gewoon niet door dat er een probleem is. En ik denk dat weinig mensen 'signalen' zouden negeren als je echt tijd eist om even samen aan tafel te zetten met een 'we moeten praten'.

En aan de andere kant: laat ons allen eens even zelf stil staan en actief vragen bij de partner of er zulke zorgen zijn waar hij/zij mee zit, en of er misschien signalen gestuurd worden die niet ontvangen worden. Dat laatste vraagt ook geen moeite uiteindelijk, af en toe even samenzitten voor een 'schat, is er iets waar je mee zit?' kan nooit kwaad. Maar het is iets dat gewoon niet bij ons opkomt spijtig genoeg.

 

[Avondland]

Het is toch opvallend hoe vaak gelijkaardige verhalen gebracht worden hier. En spijtig genoeg is het steeds te laat wanneer men in dit topic post.

Awel, laat dit een les zijn voor ons allen: ben je in een relatie, zit je met iets en vind je dat je partner niet naar jou luistert? Breng je zorgen dan eens op een andere manier over, want heel dikwijls heeft de andere gewoon niet door dat er een probleem is. En ik denk dat weinig mensen 'signalen' zouden negeren als je echt tijd eist om even samen aan tafel te zetten met een 'we moeten praten'.

En aan de andere kant: laat ons allen eens even zelf stil staan en actief vragen bij de partner of er zulke zorgen zijn waar hij/zij mee zit, en of er misschien signalen gestuurd worden die niet ontvangen worden. Dat laatste vraagt ook geen moeite uiteindelijk, af en toe even samenzitten voor een 'schat, is er iets waar je mee zit?' kan nooit kwaad. Maar het is iets dat gewoon niet bij ons opkomt spijtig genoeg.

Het probleem is dat soms die 'we moeten praten' wel aan bod komt, maar te laat. Omdat je zelf niet goed weet hoe de vork aan de steel zit en wat je standpunt is en tegen dat je eruit bent, zit je misschien zover in het proces dat je ook geen uitweg meer ziet. Het is dus niet alleen een uitdaging om te "raden" hoe het zit met de andere, maar ook met jezelf.

Omdat een "we moeten praten" best serieus is en je dat best doet wanneer je zelf wat klaarheid hebt, want je wil niet dat bepaalde uitspraken in het verkeerde keelgat schieten omdat de gedachten waarop ze gebaseerd zijn prematuur zijn en je nog niet beseft wat ze betekenen.

 

[Wallfish]

Het probleem is dat soms die 'we moeten praten' wel aan bod komt, maar te laat. Omdat je zelf niet goed weet hoe de vork aan de steel zit en wat je standpunt is en tegen dat je eruit bent, zit je misschien zover in het proces dat je ook geen uitweg meer ziet. Het is dus niet alleen een uitdaging om te "raden" hoe het zit met de andere, maar ook met jezelf.

Omdat een "we moeten praten" best serieus is en je dat best doet wanneer je zelf wat klaarheid hebt, want je wil niet dat bepaalde uitspraken in het verkeerde keelgat schieten omdat de gedachten waarop ze gebaseerd zijn prematuur zijn en je nog niet beseft wat ze betekenen.

Akkoord. Langs de andere kant, je hoeft niet volledig intern duidelijkheid te hebben voordat je er met je partner over praat. Je partner kan net helpen om duidelijkheid te bekomen.

Misschien is dat wel een teken van een écht goede relatie: als je met elkaar over zulke dingen durft praten voordat je er zelf volledig uit bent. En dat je verkeerde uitspraken kan maken zonder dat dit meteen in het verkeerde keelgat schiet bij de andere. Beseffen dat gevoelens omzetten in woorden niet eenvoudig is, dat niet elke uitspraak kwetsend bedoelt is, dat je soms gewoon gefrustreerd bent door allerhande zaken van buitenaf, dat frustratie leid tot het uitflappen van ondoordachte uitspraken, dat je soms gewoon slecht geslapen hebt en honger hebt en daardoor kwaad bent op de andere, ...

Allemaal eenvoudiger gezegd dan gedaan natuurlijk.

 

[Avondland]

Conclusie: relaties zijn soms héél eenvoudig (als het allemaal goed gaat) en soms ingewikkelder dan kwantumfysica (als het wat minder gaat).

 

[Wallfish]

Conclusie: relaties zijn soms héél eenvoudig (als het allemaal goed gaat) en soms ingewikkelder dan kwantumfysica (als het wat minder gaat).

Klopt, maar dat is nogal een dooddoener - wat ben je er nu mee als je na een stukgelopen relatie correct kan zeggen 'relaties zijn moeilijk'?

Mijn conclusie: je moet beiden aan een relatie werken. Je moet beiden af en toe eens stilstaan om te kijken hoe het met de andere gaat en niet er zomaar vanuit gaan dat de andere wel iets zal zeggen als er iets mis is. Het is niet omdat jij denkt dat alles goed gaat dat dat voor de andere ook zo is. Misschien is je partner al weken aan het schreeuwen dat er iets mis is maar ontvang jij zijn/haar signalen niet.
Verder moet je beiden openstaan om over problemen te praten ook al zit je zelf nog wat in de war met je gedachten, en moet je beiden kritiek kunnen ontvangen zonder meteen kwaad te worden.

Ik ga alvast straks eens polsen bij de madam of ze met dingen zit. Ik vermoed niet dat er grote dingen zijn, maar wie weet ben ik mis. En ook de kleinere dingen mogen besproken worden. Als we dit rustig en respectvol kunnen doen zal dat hopelijk de drempel verlagen om in de toekomst over andere mogelijks veel grotere frustraties te praten. Misschien kunnen we zo situaties vermijden waarin frustraties opbouwen tot relatie-eindigende dingen.