Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

Vraag uit interesse. Wat deed jij als vader? Wie draagt alle organisatie rond de dochter?
Ik snap inderdaad niet dat ze zoveel werkt en dat boven haar dochter plaatst. Maar wat ik zelf als mama ervaar, is dat uw hoofd mentaal non-stop ‘aan’ staat. Ik ben continu lijstjes aan het afvinken qua organisatie/huishouden voor de dochter. En dat gaat van de meest onnozele dingen zoals het klaarzetten van haar rugzakje van de creche, zorgen dat er steeds voldoende pampers klaarliggen, alle mogelijke afspraken rond de dochter beheren, continu waken over haar kledingmaten etc. De papa, die doet veel operationeel zoals op haar letten/een pamper verversen/afzetten op de creche/ operationele hulp in het huishouden (boodschappen/koken) maar vraag hem niet wat er in haar rugzakje moet of wat er op de boodschappenlijst voor de dochter moet of zelf maar welke kledingmaat ze vandaag heeft want hij is daar mentaal allemaal niet mee bezig. Mijn vriend die ploft na het opruimen van de keuken in de zetel en dan begint zijn ontspanning, mijn hoofd ratelt verder om te zorgen dat alles klaar ligt voor de komende dag en eventueel zelf al verder dan dat (nog vlug bestellingen plaatsen). Ik vind nooit echt ‘rust’.
Ik hoor dat wel bij meerdere mama’s. En denk dat dat iets natuurlijk/instinctief is ingebakken bij de meeste mama’s.

Misschien vond zij daarbij een vlucht in haar werk? En was ze te ‘op’ om energie te vinden om met de dochter buiten te komen?
Ik schakel de knop ‘werk’ net bewust meer af ter compensatie van de dochter. Maar iedereen vangt dat op zijn eigen manier op 🤷🏻‍♀️.
Qua organisatie naar onze dochter toe zal dat toch grotendeels bij mij liggen.
Op dagelijkse basis maakt mijn vrouw onze dochter klaar voor het school. Ik daarentegen zorg meestal dat ze de avond ervoor gewassen is, haar boterhammen klaar zijn voor het school, eten maken, haar huiswerk doen, alles afruimen,.. Ook gewoon omdat ik vaak alleen thuis ben en het dus ook niet anders kan. Maar op de dagen dat we beide thuis zijn na het school, is dat niet zoveel verschillend als hierboven.

De dingen die ik doe zijn wel dingen die zij ook doet, maar dan moet ik het wel vragen. Uit zichzelf zal ze dat niet snel doen.
Ik moet wel zeggen dat zij diegene is die op wekelijkse basis het huis volledig kuist en alles strijkt.

Ik denk dat ze nu sinds ze in de horeca werkt, vooral vlucht van de situatie en door het gebrek aan gevoelens liever niet teveel bij mij wilt/wou omgaan. En dan door hard te werken, snap ik ergens wel dat ze dan de dagen dat ze thuis is, niet teveel wil doen (al doet ze op die dagen meestal ook wel de kuis). Maar dat gaat soms ten koste van onze dochter.

Maar ik wil haar absoluut niet bestempelen als een slechte moeder, want ze ziet onze dochter doodgraag en het feit dat ze zo hard werkt doet ze ook voor een groot stuk om onze dochter te kunnen geven wat nodig is. Gewoon niet wat mijn idee is van een moeder.
 
Vraag uit interesse. Wat deed jij als vader? Wie draagt alle organisatie rond de dochter?
Ik snap inderdaad niet dat ze zoveel werkt en dat boven haar dochter plaatst. Maar wat ik zelf als mama ervaar, is dat uw hoofd mentaal non-stop ‘aan’ staat. Ik ben continu lijstjes aan het afvinken qua organisatie/huishouden voor de dochter. En dat gaat van de meest onnozele dingen zoals het klaarzetten van haar rugzakje van de creche, zorgen dat er steeds voldoende pampers klaarliggen, alle mogelijke afspraken rond de dochter beheren, continu waken over haar kledingmaten etc. De papa, die doet veel operationeel zoals op haar letten/een pamper verversen/afzetten op de creche/ operationele hulp in het huishouden (boodschappen/koken) maar vraag hem niet wat er in haar rugzakje moet of wat er op de boodschappenlijst voor de dochter moet of zelf maar welke kledingmaat ze vandaag heeft want hij is daar mentaal allemaal niet mee bezig. Mijn vriend die ploft na het opruimen van de keuken in de zetel en dan begint zijn ontspanning, mijn hoofd ratelt verder om te zorgen dat alles klaar ligt voor de komende dag en eventueel zelf al verder dan dat (nog vlug bestellingen plaatsen). Ik vind nooit echt ‘rust’.
Ik hoor dat wel bij meerdere mama’s. En denk dat dat iets natuurlijk/instinctief is ingebakken bij de meeste mama’s.

Misschien vond zij daarbij een vlucht in haar werk? En was ze te ‘op’ om energie te vinden om met de dochter buiten te komen?
Ik schakel de knop ‘werk’ net bewust meer af ter compensatie van de dochter. Maar iedereen vangt dat op zijn eigen manier op 🤷🏻‍♀️.
Misschien eens stoppen met uw eigen situaties op anderen projecteren en wat met stereotypen rondstrooien. For fuck sake, hier wat doen alsof het nog de schuld zal zijn van de man terwijl er helemaal geen enkele stenen geworpen worden, il faut le faire.
 
Misschien eens stoppen met uw eigen situaties op anderen projecteren en wat met stereotypen rondstrooien. For fuck sake, hier wat doen alsof het nog de schuld zal zijn van de man terwijl er helemaal geen enkele stenen geworpen worden, il faut le faire.
Het was een oprechte vraag :/. Omdat zovelen na de komst van kinderen uit elkaar gaan zonder diepgaand proberen uit te zoeken waarom een bepaald gedrag gesteld wordt. Ik vond het vreemd dat hij aangaf dat het niet de moeder is die hij verwacht had. Dan is het imo net belangrijk om tegen elkaar duidelijk verwachtingen uit te spreken en te onderzoeken waarom die niet konden ingevuld worden of niet matchen. Het is net daar dat relaties vandaag vaak mislopen, door een verschillend verwachtingspatroon dat niet wordt uitgesproken en de frustraties zich opstapelen.
Als er effectief geen gevoelens meer zijn zoals hij toelichtte en ze daarom bewust van huis weg blijft is het inderdaad best er een streep onder de trekken. Gevoelens komen niet gemakkelijk terug.

En ik projecteer mijn eigen situatie niet op anderen. Ik hoor gewoon van zoveel mama’s dat zij continu ‘aan’ staan, dat is eerder vanuit een moederinstinct, mannen hebben dat veel minder.
Ik heb ooit een man gedate die in een echtscheiding zat met een kind van 2 jaar. Het was pas toen hij er om de week met een klein kind alleen voor stond dat die inzag hoe fel de mama zichzelf had weggecijferd met alle bijhorende gevolgen voor hun relatie, hij had voor elk klein prul de hulp van zijn eigen moeder nodig (en dan niet om te koken/ was en de plas etc; daarvoor was die zelfstandig genoeg, maar de typische bekommernissen die een mama heeft). Uiteindelijk vormt die vandaag weer een gelukkig gezin met zijn (ex)-vrouw.
 
Laatst bewerkt:
Ik hoor gewoon van zoveel mama’s dat zij continu ‘aan’ staan, dat is eerder vanuit een moederinstinct, mannen hebben dat veel minder.
Sorry maar ik kom daar ambetant van, dat we in 2025 nog steeds met het idee rondlopen dat dit iets exclusief is voor moeders. Het slaat verder nergens op om dit door te trekken naar een random stranger hier op een forum. Ik ken er zelf eerlijk gezegd meer waar het of compleet omgekeerd is en de vader de boel rechthoudt, of wel deftig verdeeld is. (en ja, ook gezinnen waar het effectief de moeder is die heel de boel managed)
Statistisch gezien zullen er wellicht meer moeders zijn die die rol opnemen, maar het automatisme dat dit sowieso de moeder is mag anno 2025, zeker in ons deel van de wereld, wel eens gedaan zijn.
Verder, om dan in stereotiepen te denken: Vaders staan evengoed continu aan, ze neuten er gewoon minder over.
 
Het was een oprechte vraag :/. Omdat zovelen na de komst van kinderen uit elkaar gaan zonder diepgaand proberen uit te zoeken waarom een bepaald gedrag gesteld wordt. Ik vond het vreemd dat hij aangaf dat het niet de moeder is die hij verwacht had. Dan is het imo net belangrijk om tegen elkaar duidelijk verwachtingen uit te spreken en te onderzoeken waarom die niet konden ingevuld worden of niet matchen. Het is net daar dat relaties vandaag vaak mislopen, door een verschillend verwachtingspatroon dat niet wordt uitgesproken en de frustraties zich opstapelen.
Als er effectief geen gevoelens meer zijn zoals hij toelichtte en ze daarom bewust van huis weg blijft is het inderdaad best er een streep onder de trekken. Gevoelens komen niet gemakkelijk terug.

En ik projecteer mijn eigen situatie niet op anderen. Ik hoor gewoon van zoveel mama’s dat zij continu ‘aan’ staan, dat is eerder vanuit een moederinstinct, mannen hebben dat veel minder.
Ik heb ooit een man gedate die in een echtscheiding zat met een kind van 2 jaar. Het was pas toen hij er om de week met een klein kind alleen voor stond dat die inzag hoe fel de mama zichzelf had weggecijferd met alle bijhorende gevolgen voor hun relatie, hij had voor elk klein prul de hulp van zijn eigen moeder nodig (en dan niet om te koken/ was en de plas etc; daarvoor was die zelfstandig genoeg, maar de typische bekommernissen die een mama heeft). Uiteindelijk vormt die vandaag weer een gelukkig gezin met zijn (ex)-vrouw.
Ok, maar read the room… hij zegt letterlijk dat zijn vrouw amper 2 uur per dag thuis was overdag de laatste maanden. Dan zal het niet vooral zij zijn die zich met het reilen en zeilen van het huishouden bezig hield in de eerste plaats.
 
Laatst bewerkt:
Ok, maar read the room… hij zegt letterlijk dat zijn vrouw amper 2 uur per dag thuis was overdag de laatste maanden. Dan zal het niet vooral zij zijn die zich met het reilen en zeilen van het huishouden bezig hield in de eerste plaats.
Hij zegt eveneens dat ze wekelijks heel het huis kuist, alle strijk doet, iedere ochtend de dochter klaarmaakt voor school, 1 avond per week dochter ophaalt tegelijkertijd een diploma heeft behaald en fulltime werkt. Dat ze bovendien shifts draait om de dochter alles financieel te kunnen bieden. Maar tegelijkertijd is het een luie moeder want op haar vrije dag heeft ze geen zin om nog buiten te gaan spelen naast heel het huis gekuist te hebben en de strijk gedaan te hebben.
Dan vraag ik mij af ‘wat verwacht je van een moeder en hoe kom je daar zelf in tegemoet om die verwachting mogelijk te maken?’. En vooral ben je u bewust dat er als moeder naast heel die waslijst van hierboven nog een resem mentale beslommeringen zijn. Dat het misschien ergens logisch is dat zij op een vrije dag nood heeft aan ‘een lui’ momentje.

Sorry maar dit verhaal is imo gewoon stereotiep. Verschillende verwachtingen, opbouwende frustraties en in the end gebrek aan diepere gevoelens.
Dat zij in the end niet meer thuis wou zijn is niet de oorzaak maar het resultaat. Beide partners hebben daar een aandeel in, tijd vliegt voorbij en de zaken modderen aan.
 
Laatst bewerkt:
Die heeft gewoon een goeie manier uitgevonden om scheef te poepen.
De gezamenlijke nieuwbouw was verkocht. Ze zijn niet van vandaag op morgen terug samengekomen, daar zijn enkele jaren over gegaan. Denk dat ze beiden op gegeven moment hebben ingezien dat het gras niet altijd elders groener is. Je mag bepaalde verwachtingen hebben rond een moeder/vader maar er zijn er weinig die evenveel moeite gaan doen voor hun pluskind dan de bloedeigen moeder/vader.
 
Wooow, stevige reacties hier.

Ik snap beide kanten wel beetje: het is nog altijd zo dat in een "traditioneel" gezin, het organiseren van het huishouden en de dagelijkse sleur (shoppen, plannen en zoals IAH zegt "checklijstjes") heel vaak op de vrouw terecht komt. Hoe en waarom dat is, laten we even in het midden maar ik aanvaard het wel 100%. Ik heb geen kinderen en merk ook dat sommige zaken bij mijn vrouw terecht komen, eerder omdat ze het rapper gaat vastnemen.

Ik weet niet of het bovenstaande hier van toepassing is hier.

Kijk... op het einde van de rit komt het er op neer: als je samenwoont met iemand die er niet wil zijn, krijg je brokken vroeg of laat.

Dat kan zich uiten op 101 verschillende manieren: zwaar gamen, obsessie met sport, drankgebruik, workaholics, obsessief shoppen, overspel of gewoon algemeen mentaal afwezig zijn... Take your pick.

Ik lees vooral: voor welke reden dan ook wou de vrouw van Goose er niet meer zijn in haar situatie waar ze zich bevond. De rest...is symptomen opsommen naar mijn mening.

Hoe en waarom dat zo is, vind ik inderdaad een heel terechte vraag waar mogelijks meerdere antwoorden en invalshoeken op zijn. Het is zelden echt 1 iets die dit veroorzaakt.

Persoonlijk: ik vond de vraag van IAH ook niet onterecht. Want zoals gezegd: "ze was niet de moeder die ik verwacht had", is een zin vanuit heeeel veel standpunten kan benadert worden en impliceert dat er bepaalde belangrijke gesprekken en verwachtings-afspraken niet echt gebeurd zijn en er stilletjes werd van uitgegaan dat ze aan dezelfde kant van het verhaal stonden.

Maar... wie kan het zeggen, vooral aan de hand van 1 kant van het verhaal, op BG :D

Ik meen dit alleszins wel: Succes Goose, alles komt wel terecht. Maar het wordt inderdaad misschien een rot-periode. Hart onder de riem van een vreemdeling op het internet!
 
Laatst bewerkt:
Thanks guys.

Ik was dit topic aan het lezen en dan gewoon telefoon weggelegd.
Ik vraag madam om iets te checken in mijn telefoon.
Pakt telefoon vast en ziet deze topic open staan.
Schiet in paniek 'of ik iets van plan ben' :laugh:

Ja, na 10y en 3 kinderen ga ik op dergelijke manier mijn vertrek aankondigen. Vrouwen soms e. :hakkuh:
 
Thanks guys.

Ik was dit topic aan het lezen en dan gewoon telefoon weggelegd.
Ik vraag madam om iets te checken in mijn telefoon.
Pakt telefoon vast en ziet deze topic open staan.
Schiet in paniek 'of ik iets van plan ben' :laugh:

Ja, na 10y en 3 kinderen ga ik op dergelijke manier mijn vertrek aankondigen. Vrouwen soms e. :hakkuh:

Je kon evengoed openstaan op het parenclub topic :lol:
 
Ja, sommige vrouwen hebben het mentaal hard te verduren als ik het zo van de mijne moet horen...
Ze moet immers (altijd) koken (ik mag haar dus niet 'helpen', noch zelf koken, 't is nooit goed of gezond genoeg, hoewel het met plezier is).
Klagen dat voeding, restaurants e.d. hier zo duur zijn tegenover haar thuisland... 't Ja wat wil je als het gemiddelde loon in haar thuisland 600€/maand is en ze daar 5x meer verdiende... Dan zou ik ook dagelijks op restaurant gaan...
En doordat ze naast haar (100% thuis)werk, een boodschappenlijstje of een of andere checklist moet maken, terwijl ik de booschappen in en uit de auto sleur, ze 1 verdieping naar boven breng, zij ze dan wegsteekt (samen met mij), terwijl ze gamed ik de 2 wagens was, de platte daken reinig, mij bezig hou met syndicustaken en andere taken zoals nu de verhuis, de verkoop van m'n woning & zaak, heeft ze het blijvend ENORM hard te verduren en is ze 's avonds mentaal moe en 'op' omdat ik niet goed genoeg voor haar zorg noch van haar hou. Zo overgevoelig dat wanneer ik geen bloemen voorzie voor internationale vrouwendag of op haar verjaardag, het een drama is tot in Tokio en terug.

Behalve om te discussieren dat ze financieel een 70/30 of 60/40 verhouding wilt, i.p.v. 50/50.
Ze voelt zich niet secuur genoeg met een 50/50 verhouding, want later zal ze immers ook moeten 'baren' en voor de kinderen zorgen éh, jawel, let op!

Er zijn dan nog niet eens geen kinderen...

Het dak boven haar hoofd en de hypotecaire lening (gelukkig m'n eigendom) vergeet ze natuurlijk, want ja, dat is jouw eigendom ééééh...

De laatste keer dat ik serieuze hoofdpijn had was op het einde van m'n vorige (kortere) relatie, wat een zagemens was me dat, maar wat een verschil met m'n huidige vriendin, het was ene die niet ging zagen dat ze het mentaal hard te verduren had, maar gewoon moedig en sterk was om naast haar dagdagelijkse leven regelmatig zelf de boodschappenlijst te maken, ze maakte dat gewoon, de boodschappen ging ze zelf halen, toen ik bij haar thuis kwam stond het eten al warm klaar, en nu moet ik soms zelf beginnen koken omdat madam het mentaal hard te verduren heeft...

Heb echt zin om ze eens mee te nemen naar een Afrikaans land en i.p.v. op hotel te gaan in een dorpje met kleien hutjes te verblijven tussen de lokale bevolking.

Die hoofdpijn begint nu weer op te komen... Misschien is dit wel weer een teken.

Oh ja, vergeet aub de smeerkaas niet op uw lijstje te zetten éh!
Waarom blijf je daar begot bij?
 
Er valt me hier wel veel vijandigheid op.

Is er geen 'gun factor' meer in relaties ? Moet alles een strijd zijn ? Gaan we ervan uit dat het altijd een gevecht tussen man en vrouw is ?

Ik ga ervan uit dat de madam moeite zal doen om te zorgen dat ik wil blijven. Omgekeerd doe ik hetzelfde.

Ik ga er ook van uit dat de madam niet met opzet de tamzak uithangt om de tamzak uit te hangen. Als er iets me stoort, zal ik het zeggen. We kunnen er ambras over hebben, maar het wordt tenminste uitgesproken en meestal komt er een oplossing.



Als het langs beide kanten zo tegensteekt, trek er dan de stekker uit, he.
 
Waarom blijf je daar begot bij?
Als het langs beide kanten zo tegensteekt, trek er dan de stekker uit, he.

Het is een beetje komen en gaan. Vandaag leek het weer goed te gaan na een discussie gisterenavond. Ze is toen zelfs nog te voet achter TooGood2Go ‘boodschappen’ gegaan (ik had haar gevraagd of ik mee moest, bijvoorbeeld met de auto) om toch maar eten in huis te halen. Ze werkt van 9 tot 5 in een volledig remote job. Om 17u is ze dus meteen vrij en heeft ze alle tijd van de wereld om te relaxen.

Maar wat zal het morgen zijn... Het voelt alsof ik bij het minste moet opletten met wat ik doe en zeg, anders is het prijs met een slecht humeur.

Ik deel dit hier op het forum omdat ik echt mijn limieten bereikt heb, het zal wel weer overwaaien zeker?
 
Is dat dan de persoon waarmee je samen het land uit wilt en je gaan settelen?
Goeie vraag. Deze zomer zijn we vijf jaar samen, en zoals iedereen hebben we onze ups en downs gekend. Als ik het in procenten zou uitdrukken: 80% ja en 20% twijfel. Die twijfel groeit soms geleidelijk, maar kan net zo goed weer afnemen.

De stress rond de verhuis naar 'het onbekende' speelt ook mee voor ons allebei, dus probeer ik het allemaal zoveel mogelijk te relativeren.

Edit: Desnoods verhuis ik alleen, maar onze relatie is voorlopig nog sterk genoeg om niet zomaar uiteen te laten spatten. De enkele posts op een forum geven natuurlijk geen totaal beeld.
 
Laatst bewerkt:
Ja, sommige vrouwen hebben het mentaal hard te verduren als ik het zo van de mijne moet horen...
Ze moet immers (altijd) koken (ik mag haar dus niet 'helpen', noch zelf koken, 't is nooit goed of gezond genoeg, hoewel het met plezier is).
Klagen dat voeding, restaurants e.d. hier zo duur zijn tegenover haar thuisland... 't Ja wat wil je als het gemiddelde loon in haar thuisland 600€/maand is en ze daar 5x meer verdiende... Dan zou ik ook dagelijks op restaurant gaan...
En doordat ze naast haar (100% thuis)werk, een boodschappenlijstje of een of andere checklist moet maken, terwijl ik de booschappen in en uit de auto sleur, ze 1 verdieping naar boven breng, zij ze dan wegsteekt (samen met mij), terwijl ze gamed ik de 2 wagens was, de platte daken reinig, mij bezig hou met syndicustaken en andere taken zoals nu de verhuis, de verkoop van m'n woning & zaak, heeft ze het blijvend ENORM hard te verduren en is ze 's avonds mentaal moe en 'op' omdat ik niet goed genoeg voor haar zorg noch van haar hou. Zo overgevoelig dat wanneer ik geen bloemen voorzie voor internationale vrouwendag of op haar verjaardag, het een drama is tot in Tokio en terug.

Behalve om te discussieren dat ze financieel een 70/30 of 60/40 verhouding wilt, i.p.v. 50/50.
Ze voelt zich niet secuur genoeg met een 50/50 verhouding, want later zal ze immers ook moeten 'baren' en voor de kinderen zorgen éh, jawel, let op!

Er zijn dan nog niet eens geen kinderen...

Het dak boven haar hoofd en de hypotecaire lening (gelukkig m'n eigendom) vergeet ze natuurlijk, want ja, dat is jouw eigendom ééééh...

De laatste keer dat ik serieuze hoofdpijn had was op het einde van m'n vorige (kortere) relatie, wat een zagemens was me dat, maar wat een verschil met m'n huidige vriendin, het was ene die niet ging zagen dat ze het mentaal hard te verduren had, maar gewoon moedig en sterk was om naast haar dagdagelijkse leven regelmatig zelf de boodschappenlijst te maken, ze maakte dat gewoon, de boodschappen ging ze zelf halen, toen ik bij haar thuis kwam stond het eten al warm klaar, en nu moet ik soms zelf beginnen koken omdat madam het mentaal hard te verduren heeft...

Heb echt zin om ze eens mee te nemen naar een Afrikaans land en i.p.v. op hotel te gaan in een dorpje met kleien hutjes te verblijven tussen de lokale bevolking.

Die hoofdpijn begint nu weer op te komen... Misschien is dit wel weer een teken.

Oh ja, vergeet aub de smeerkaas niet op uw lijstje te zetten éh!
Errr.

Dat gat in uw huis waar een luik aan hangt (soms ook de deur genoemd), je kan daar door.

Just saying
 
Terug
Bovenaan