Conform de regels van BeyondGaming een anoniem account aangevraagd en gekregen om even mijn situatie uit te leggen:
Een dikke 11 jaar samen en een dochter van 6 (bijna 7) en nu helaas richting een scheiding.
De eerste jaren waren goed, we konden het goed met elkaar vinden, hadden dezelfde humor, interesses waren niet volledig gelijkgestemd, maar voldoende om er geen spel van te maken. Dan kwam onze dochter erbij, een schat van een kind. We konden ons eigenlijk niks beters wensen.
Alleen begon mij toen wel al op te vallen dat mijn vrouw eigenlijk niet de moeder voor haar kind was als dat ik voor ogen had of wat ik gewend ben van mijn thuissituatie (dit komt waarschijnlijk deels daar haar enorm slechte relatie met haar ouders).
Pas op, zij ziet onze dochter doodgraag en doet wat moet, maar op dagen dat ze alleen thuis is met de dochter als ik moet werken gaan, dan is het vnl. binnen zitten, TV kijken en liefst een zo lui mogelijk dagje hebben. Dat staat wel in schril contrast met haar werksituatie, want het is wel een enorm harde werker, zelden klagen, zelden ziek (of als ze ziek is, toch gaan werken). Ik vind dat altijd dan jammer dat ze bij goed weer eens niet buiten zijn gaan wandelen, fietsen, spelen,.. maar zo zit mijn vrouw niet in elkaar. Daar heeft zij geen behoefte aan.
Gedurende die bijna 7 jaar dat we onze dochter hebben, viel het mij dus op dat ik in haar eigenlijk niet de moeder zag die ik voor ogen had. Haar prioriteit leek wel werken en als we dan toch eens samen thuis waren, moest ik altijd initiatief nemen om samen met ons drieën iets te gaan doen, bv. wandelen, naar een speeltuin gaan, naar een optreden van #LikeMe,...). Kortom, ik ben meer het huisje-tuintje-boompje type (maar wel nog met hobby's en genoeg vrienden). Zij is meer het werk type dat na haar werk graag nog wat blijft plakken en ruimte krijgt om nog dingen voor zichzelf te hebben. Ik voelde al die tijd al wel van "wij zijn echt niet voor elkaar gemaakt" waarbij er soms maanden konden voorbijgaan waarbij ik dacht "zie ik haar nog wel graag?". Maar ik probeerde dit te negeren, voor onze dochter en dan kwam er toch altijd wel een moment dat het dan weer wat beter ging en vergat ik al het voorafgaande. Daarnaast leven wij ook al een tijdje langs elkaar, deden eigenlijk zelden nog samen iets en communicatie was puur praktisch en nooit over hoe wij ons voelden. Mijn vrouw kan ook gewoon super moeilijk over haar gevoelens praten.
Nu een 4-tal maanden geleden is ze, i.t.t. haar diploma dat ze pas had afgerond, fulltime in de horeca gaan werken. Iets wat ze al +10 jaar als flexijob deed, maar nu dan fulltime mee begon. Ze werkte al zolang in die zaak, dus voor haar zijn dat vrienden i.p.v. collega's en is dat voor haar niet echt werken + ze doet het ook gewoon graag. Nu goed, ze moet doen wat ze graag doet, maar voor mij is/was dat allesbehalve ideaal.
Van vrijdag tot maandag bestonden onze dagen dus uit mijn vrouw die om 10/11 uur moest beginnen en dan weg was tot 1uur 's nachts. Ze zag onze dochter dus hooguit 1/2 uren per dag in de ochtend en ik zat dus altijd alleen eens de dochter in bed lag. Mijn verstand kon er niet bij dat je voldoende had om dat voldoende tijd met je dochter te vinden, maar zij deed deze job nu eenmaal graag en ze vond dat ze ook eens iets mocht hebben. Op donderdag werkte ze ook, maar dan stopte ze vroeger om de dochter van school te halen omdat ik dan altijd later werk.
Nu moet ik erbij zeggen, ik ben iemand die snel ongerust is, dus eigenlijk viel ik zelden in slaap vooraleer mijn vrouw thuis was, waarbij mijn nachtrust ook kelderde.
De laatste weken werd 1u 's nachts er 2u, 3uur of zelfs 4 uur en ook op de avonden dat ze dan niet moest werken en ik thuis kwam van mijn werk, wou ze dan afspreken met collega's van haar werk. Waardoor ik andermaal nog eens extra alleen zat.
Maandag een gesprek gehad met haar hierover en blijkt dat zij ook al een lange tijd met het gevoel zit dat ze iets mist en daardoor later van huis weg bleef om alles eigenlijk te ontlopen. Gevolg van het gesprek, we gaan scheiden. Voor mij kwam het vrij onverwacht omdat ik net in een iets betere periode zat van gevoelens toe naar haar, al ergerde ik mij wel rot aan haar werkuren. Woensdag al het gesprek gevoerd met onze dochter, denk niet dat ik ooit al zoiets moeilijks hebben moeten doen, hartverscheurend en met de nodige tranen.
Het lijkt nu plots, sinds dit gezegd is, dat we nu wel kunnen praten. We proberen dit als vrienden af te handelen, wonen voorlopig nog beide in het huis, maar het is echt verre van evident. Het lijkt momenteel alsof we gewoon verder doen zoals het was, alleen nu met de gedachte dat we effectief geen koppel meer zijn en gaan scheiden. Voor haar is het gevoel van "graag zien" weg, voor mij is dat nog niet zo, maar ik heb dat gevoel ook wel gehad. Soms denk ik dan "waarom gaan we nu plots zo snel, slaan we geen stappen over?". Maar ik denk dat op het einde van de rit het hetzelfde ging gebleven zijn. Ik romantiseer onze relatie nu af en toe in mijn hoofd, maar besef daarbij te weinig hoe vaak ik onze relatie ook vervloekt heb, er zelf de brui aan wou geven,...
Normaal ging mijn vrouw hier nog even blijven wonen, maar ik merk gewoon dat dit voor mij niet de beste oplossing is en ik mij misschien ga willen hechten terug. Ook voor onze dochter is dit natuurlijk heel verwarrend om ons nog wel samen in hetzelfde bed te zien liggen, dezelfde ochtendroutine te hebben, maar wel in het achterhoofd dat haar mama en papa geen liefjes meer zijn.
Kortom, ik zie het momenteel allesbehalve rooskleurig in en weet dat ik nog door hele zware maanden ga moeten.
Ik heb veel steun bij vrienden en familie, maar op het einde van de dag sta je wel alleen. En het zijn die momenten dat je alleen bent, die het zwaarst gaan zijn.
.
