Ik hoop voor u ook dat je dat bewijs ergens in de cloud of een back-up verstopt hebt.
Maar zou belangen ook niet de eerste die de daas bij het woord neemt eh. Als je nieuws mag geloven.
Opnieuw op eigen benen na een lange relatie
- Onderwerp starter Mulan
- Startdatum
Scifo
Well-known member
Amai heftige verhalen gelezen de voorbije pagina's. Ik moet ook zeggen dat ik ooit in zo een toxische relatie gezeten heb. Continu op de tippen van uw tenen lopen, altijd bang afwachten met welk humeur ze ging thuiskomen, meestal ze rustig laten doen want je moest maar eens iets "triggeren". En dan op een gegeven moment loopt de emmer over en begin je haar uit te schelden en de deuren dicht te gooien en dan mag ze ophoepelen. En dan heb je het eigenlijk te ver laten komen. (ik kan me die familiedrama's best inbeelden die je soms hoort in het nieuws)
Zelf ben ik ook een introvert persoon. Enigste oplossing voor dat type vrouwen is iemand dominant zodat ze een toontje lager zingen.
Zelf ben ik ook een introvert persoon. Enigste oplossing voor dat type vrouwen is iemand dominant zodat ze een toontje lager zingen.
Mulan
Well-known member
want dat type vrouwen valt op dat type mannen?Therapie om respectvol te leren communiceren lijkt mij nu net ietsje waardevoller voor alle partijen (de kinderen in de eerste plaats) dan jouw voorstel.
Scifo
Well-known member
Als ge met 2 binnen een relatie niet respectvol met elkaar kunt omgaan, dan lijkt me dat er iemand misbruikt maakt van zijn positie (of dominantie)
Therapie om respectvol te leren communiceren lijkt mij nu net ietsje waardevoller voor alle partijen (de kinderen in de eerste plaats) dan jouw voorstel.
Ik geef nu een voorbeeld. Maar mijn huidige vriendin haar ex is zo een dominant persoon (zij noemt hem zelfs een narcist). Nu heeft haar ex ook een dominante nieuwe vriendin en mijn vriendin haar zoon zegt zelfs letterlijk dat ze lief moet zijn tegen de "stiefmama". De zoon moet de stiefmama niet maar houd de losse handjes van de papa wel in bedwang. (niet dat het zo erg is maar gaat over een slecht rapport of slecht op de voetbal)
Ik weet natuurlijk niet of ze veel ruzie maken. Denk het wel eerlijk gezegd maar ze houden elkaar precies wel in evenwicht
Iedereen en zijn moeder lijkt tegenwoordig wel een "narcist" volgens de ex-partner of ex-werknemer. Hoe twee mensen met elkaar omgaan in een relatie lijkt me nu wel wat complexer dan wie er nu net dominant is en of de andere partner zich voldoende kan weren.
D
Deleted member 3056
Guest
Ja of gewoon omleggen? Ik bedoel bruh...
Zoiets moeder laten zijn is toch te ziek voor woorden, holy shit hee die kinderen zijn gewoon niet veilig bij iemand zijn/haar woede niet kan controleren.
Ze hoort in therapie te gaan en zware therapie ook, iets doen met al die anger issues want als je zo te keer gaat ben je gewoon niet lekker bij hoofd en de generaal komt nochtans over als een ontzettend lieve man.
@Général Zantas
Jeez @Général Zantas maak je u geen zorgen om die kinderen daar potentieel een paar maanden te moeten achterlaten ?
Ik ben het in het verleden nu wel vaak niet eens geweest met uw manier van doen, maar dit is er wel totaal over van haar kant natuurlijk. Sterkte
Ik ben het in het verleden nu wel vaak niet eens geweest met uw manier van doen, maar dit is er wel totaal over van haar kant natuurlijk. Sterkte
Coolguy
Well-known member
Een echte alfa fles wijn.
Sterkte Zantas, amai :-(
Scifo
Well-known member
Ik had het nu wel niet over geweld maar over weerbaar opstellen en tegengas geven.
Zelf was ik ook altijd diegene die water bij de wijn deed om een “happy” situatie proberen te “onderhouden”.
Ter info: Ik was eigenlijk een post van 2022 van Phoenix aan het lezen en dat herkenbaar leek.
Over General Zantas zijn situatie kan ik alleen maar zeggen dat hij de juiste personen/instanties vind om dit op te lossen.
D
Deleted member 3056
Guest
Was net ook al duidelijk hoor.
Als zo'n gedrag wilt stoppen/veranderen dmv geweld dan ben je even fout bezig
Général Zantas
Well-known member
We hebben het over iemand die een mentale stoornis heeft waarvan impulsief, agressief gedrag een van de kenmerken is.
Succes met dat tegengas geven en haar op haar plaats zetten.
Succes met dat tegengas geven en haar op haar plaats zetten.
Avondland
Well-known member
Hoe staat het er nu voor?
Général Zantas
Well-known member
Om eerlijk te zijn, heb ik nog geen stappen ondernomen. De stappen zetten in het echt zijn toch een stuk gecompliceerder, ondanks wat ik hier reeds geschreven heb. De vulkaan is weer gedoofd en gaan slapen, ze is ondertussen reeds naar een psychiater gegaan en heeft medicatie gekregen waarmee ze afgelopen weekend van start is gegaan. Morgen heeft ze weer een sessie met een psychiater. Er worden van haar kant uit eindelijk stappen ondernomen om te werken aan haar mentale gezondheid.
Voorts zijn er ook volgende omstandigheden die mij tot geduld nopen in plaats van snelle stappen te ondernemen:
- Ik heb zelf het probleem dat ik nooit deftig Pools geleerd heb, iets wat ik momenteel aan het bijwerken ben op dagelijkse basis. Het heeft geen zin weg te gaan en hoederecht te vergaren over de kinderen als ik niet op school, verenigingen, gemeentehuis, dokter, etc kan communiceren over de noden van de kinderen. Ik heb een A2-niveau en dat is voldoende om te gaan winkelen ofzo, maar niet om officiele zaken te regelen.
- Mijn jongste dochter is 2 jaar, ondanks de vulkaanuitbarstingen af en toe betwijfel ik dat ik de kinderen meekrijg tot aan een eventuele rechtszaak, zeker nu mijn vrouw medische hulp heeft gezocht (wat enerzijds een voordeel maar anderzijds ook een nadeel is). En ondanks alles weet ik 100% zeker dat mijn vrouw het in zo'n geval vuil zou spelen door het mij onmogelijk te maken de kinderen te zien, mij tegenover hun zwart te maken, eventueel naar familie in Duitsland te gaan voor langere tijd, etc.
- En het laatste argument zal bij sommigen misschien de wenkbrauwen doen fronsen, maar het financiele aspect speelt ook mee. Ik heb van de laatste 9 jaar quasi altijd de zwaarste financiele lasten gedragen in het gezin omdat ik serieus meer verdiende dan mijn vrouw. Helaas is mijn salaris de laatste 2 jaar gestagneerd terwijl de inflatie maandenlang in de dubbele cijfers stond, waardoor het vandaag de dag echt niet meer speciaal is (en een recent rapport van Deloitte dat in P&A gepost werd, gaf bv aan dat de huurprijzen hier in de Poolse steden hoger liggen dan in Antwerpen bv), terwijl mijn vrouw sinds 4 maanden een waanzinnige opportuniteit verkregen heeft om als consultant bij een Duits bedrijf te gaan werken waardoor haar loon van 1400 euro per maand naar (afh van de werkuren die vrij hard varieren) 6.000-10.000 euro per maand is gegaan (ze factureert 100 euro netto per uur). De financiele weelde die we sinds een paar maanden hebben, heb ik nog nooit in mijn bijna 40 jaar meegemaakt.
Gezien wij getrouwd zijn met 50-50 verdeling, is het voor mij heel, heel voordelig om haar nog een laatste kans te geven gezien ze toch naar verscheidene psychiaters gaat en medicatie slikt. Moest het uiteindelijk op niets uitdraaien, hou ik er tenminste een leuke rugzak met geld aan over. En ja, dat is misschien cynisch of zelfs zwak maar dat zijn bedragen waar ik bijna een half jaar voor moet gaan werken dat zij per maand soms opstrijkt. Voor dat geld kan ik nog wel een paar maanden op eierschalen rond lopen en het nog wat aanzien.
Mulan
Well-known member
@Général Zantas ik denk dat het enorm herkenbaar is voor mensen met kinderen dat je er soms op terug komt, al dan niet om verschillende redenen... niemand weet wat de toekomst brengt, maar ik weet wel dat je enorm sterk in je schoenen moet staan om eruit te stappen en jij zit met de mogelijke voogdijproblemen met een heel zwaar extra element dat we in Vlaanderen minder kennen.
Veel sterkte!
Veel sterkte!
Avondland
Well-known member
Dat ze stappen onderneemt om naar de psychiater te gaan zegt wel iets over haar schuldgevoel en dat ze er iets aan wil doen. Ik hoop dat het allemaal ten goede keert en dat jullie weer een positieve band kunnen opbouwen. Dat financiële aspect speelt zeer zeker een belangrijke rol, want dat schept ook een hoop gemoedsrust. Wel zot dat ze van een loon van 1400 euro naar 6-10k gaat, dat is een gigantische sprong.
Général Zantas
Well-known member
Ja die salaris sprong begrijp ik ook niet zo goed want ze blijft hetzelfde soort werk doen in dezelfde branche (HR), maar dat bedrijf heeft er dus geen problemen mee om een consultant in te huren voor een zot bedrag.
Achja, des te beter voor ons.
Achja, des te beter voor ons.
MisterV
Well-known member
Hier intussen een jaar gescheiden. Ik weet al veel langer dat mijn ex problemen heeft met omgaan met de negatieve kanten van de keuzes die ze in haar leven maakt, wat betreft de scheiding is dat niet anders. Naar mijn gevoel doet ze veel te familiair terwijl ik daar veel radicaler in ben en leef met het idee "als we uit elkaar gaan dan leiden we ook elk ons eigen leven." Constant die grens bewaken vraagt mentaal wel wat. We hebben twee kinderen en geraken dus nooit volledig van elkaar verlost, maar behalve regelingen rond de kinderen probeer ik toch een zekere afstand te houden.
Het ding is wel, zij is afkomstig van de andere kant van het land en geen topper in het leggen van contacten. Het gros van haar kennissen hier is dus mijn familie. Ik heb er weinig mee te winnen van aan mijn familie te vragen alle contact met haar te verbreken, dan zit ze hier geïsoleerd en dat gaat zijn impact hebben op haar welzijn en dus ook op dat van mijn kinderen. Maar het is wel met een heel dubbel gevoel. Alleen al omwille van hoe mijn ex in de jaren voor de scheiding met mij is omgegaan. (van mijn psycholoog te horen krijgen dat er sprake was van emotioneel misbruik van haar naar mij toe hakte er ook wel even in)
Met de ex-schoonfamilie heb ik zo goed als geen contact meer. Dat is in zekere zin wel een gemis want ik kwam daar goed mee overeen maar daar gezellig op de koffie gaan voelt voor mij nu ook niet ok. Die mensen wonen aan de andere kant van het land dus het is niet dat ik daar even spontaan naartoe ga rijden. Recent een bericht van de ex-schoonvader gehad (eerste in een klein jaar) dat ik daar gerust nog eens mag passeren maar dat is het ook, van de ex-schoonzus in dat jaar ook een paar berichten gehad. Van de ex-schoonbroer hoor ik dan weer niks maar dat verwondert mij niet, ik had al langer het gevoel dat die mij niet moest en dat is ergens ook bevestigd zo.
Ik merk dat ik het wel lastiger begin te krijgen met het afspreken van mijn zussen met de ex, en nog meer wanneer mijn zus(sen) eens sporadisch afspreken met de ex-schoonzus. Ergens voelt dat aan als een vorm van "verraad". Rationeel weet ik ook wel dat dat niet de achterliggende bedoeling is maar daarmee is mijn irritatie ook niet weg. Langs de andere kant heb ik ook weinig zin om spelbederver te spelen en daar een hele polemiek rond te starten. Het voelt een beetje alsof ik heel die scheiding niet kan/mag afsluiten omdat de ex en de ex-schoonfamilie er niet in slaagt van hun kant af te sluiten, en in zekere zin mijn eigen familie ook niet.
Geen idee hoe dit aan te pakken. Dat er in mijn kennisenkring geen gescheiden mensen zitten op een enkeling na helpt natuurlijk ook niet. Het leven na een scheiding heeft zo zijn eigen problemen die je ook maar echt snapt als je er zelf in zit of hebt gezeten.
Het ding is wel, zij is afkomstig van de andere kant van het land en geen topper in het leggen van contacten. Het gros van haar kennissen hier is dus mijn familie. Ik heb er weinig mee te winnen van aan mijn familie te vragen alle contact met haar te verbreken, dan zit ze hier geïsoleerd en dat gaat zijn impact hebben op haar welzijn en dus ook op dat van mijn kinderen. Maar het is wel met een heel dubbel gevoel. Alleen al omwille van hoe mijn ex in de jaren voor de scheiding met mij is omgegaan. (van mijn psycholoog te horen krijgen dat er sprake was van emotioneel misbruik van haar naar mij toe hakte er ook wel even in)
Met de ex-schoonfamilie heb ik zo goed als geen contact meer. Dat is in zekere zin wel een gemis want ik kwam daar goed mee overeen maar daar gezellig op de koffie gaan voelt voor mij nu ook niet ok. Die mensen wonen aan de andere kant van het land dus het is niet dat ik daar even spontaan naartoe ga rijden. Recent een bericht van de ex-schoonvader gehad (eerste in een klein jaar) dat ik daar gerust nog eens mag passeren maar dat is het ook, van de ex-schoonzus in dat jaar ook een paar berichten gehad. Van de ex-schoonbroer hoor ik dan weer niks maar dat verwondert mij niet, ik had al langer het gevoel dat die mij niet moest en dat is ergens ook bevestigd zo.
Ik merk dat ik het wel lastiger begin te krijgen met het afspreken van mijn zussen met de ex, en nog meer wanneer mijn zus(sen) eens sporadisch afspreken met de ex-schoonzus. Ergens voelt dat aan als een vorm van "verraad". Rationeel weet ik ook wel dat dat niet de achterliggende bedoeling is maar daarmee is mijn irritatie ook niet weg. Langs de andere kant heb ik ook weinig zin om spelbederver te spelen en daar een hele polemiek rond te starten. Het voelt een beetje alsof ik heel die scheiding niet kan/mag afsluiten omdat de ex en de ex-schoonfamilie er niet in slaagt van hun kant af te sluiten, en in zekere zin mijn eigen familie ook niet.
Geen idee hoe dit aan te pakken. Dat er in mijn kennisenkring geen gescheiden mensen zitten op een enkeling na helpt natuurlijk ook niet. Het leven na een scheiding heeft zo zijn eigen problemen die je ook maar echt snapt als je er zelf in zit of hebt gezeten.
Tonerider
Well-known member
Goh, ik kan niet honderd percent meeleven, want ikzelf heb totaal niets meer van contact met mijn ex of haar ouders. Af en toe kreeg ik nog wel een berichtje van mijn ex-schoonbroer, maar dat is ook al verwaterd (mijn fout, ik ben echt slecht in het onderhouden van contact met mensen en weet ook gewoon geen bal te zeggen.).
Mijn ex heeft ook nul contact meer met mijn moeder dus dat is ook geen probleem.
Aan het begin had mijn ex nog wel contact met een jeugdvriend van mij. Dat voelde wel vreemd, want dat was mijn vriend. Gevoelsdmatig natuurlijk, want ik kende die al veel langer dan haar. Maar ik wist het wel te plaatsen, zij kende hem en zijn vrouw natuurlijk ondertussen ook goed. Dus dat was ergens aan mij om dat te plaatsen. Ik had geen exclusief recht op zijn vriendschap en ik had ook niet het recht om te vragen om zijn vriendschap te beëindigen met mijn ex. Nu ja, ondertussen is die vriendschap ook down the drain door andere omstandigheden, dus daar moet ik me ook geen zorgen meer om maken
Maar ik denk dat daar wel ergens de klik in moet zitten: beseffen dat iedereen vrij is om vriendschappen te behouden. Dat heeft niets met afronden van jouw scheiding te maken want die is afgerond. Wat uw familie doet is hun zaak en als uw ex-schoonouders u nog steeds graag zien, is dat omdat ze van u als persoon zijn gaan houden en niet meer vanwege je huwelijk met hun dochter. Zij hebben u nog steeds graag als mens en het aspect schoonzoon is verleden tijd.
Je zou bijv. wel aan jouw zussen kunnen meegeven dat je het liever niet weet dat ze met haar zijn weggegaan omdat ze al genoeg nog in je leven aanwezig is en je het er psychisch toch moeilijk mee hebt. Hopelijk gaan ze dat toch wel begrijpen.
Ik kan natuurlijk ook de bal helemaal misslaan. Uiteindelijk zijn gevoelens altijd moeilijk te plaatsen en te veranderen.
Mijn ex heeft ook nul contact meer met mijn moeder dus dat is ook geen probleem.
Aan het begin had mijn ex nog wel contact met een jeugdvriend van mij. Dat voelde wel vreemd, want dat was mijn vriend. Gevoelsdmatig natuurlijk, want ik kende die al veel langer dan haar. Maar ik wist het wel te plaatsen, zij kende hem en zijn vrouw natuurlijk ondertussen ook goed. Dus dat was ergens aan mij om dat te plaatsen. Ik had geen exclusief recht op zijn vriendschap en ik had ook niet het recht om te vragen om zijn vriendschap te beëindigen met mijn ex. Nu ja, ondertussen is die vriendschap ook down the drain door andere omstandigheden, dus daar moet ik me ook geen zorgen meer om maken
Maar ik denk dat daar wel ergens de klik in moet zitten: beseffen dat iedereen vrij is om vriendschappen te behouden. Dat heeft niets met afronden van jouw scheiding te maken want die is afgerond. Wat uw familie doet is hun zaak en als uw ex-schoonouders u nog steeds graag zien, is dat omdat ze van u als persoon zijn gaan houden en niet meer vanwege je huwelijk met hun dochter. Zij hebben u nog steeds graag als mens en het aspect schoonzoon is verleden tijd.
Je zou bijv. wel aan jouw zussen kunnen meegeven dat je het liever niet weet dat ze met haar zijn weggegaan omdat ze al genoeg nog in je leven aanwezig is en je het er psychisch toch moeilijk mee hebt. Hopelijk gaan ze dat toch wel begrijpen.
Ik kan natuurlijk ook de bal helemaal misslaan. Uiteindelijk zijn gevoelens altijd moeilijk te plaatsen en te veranderen.
Ik kan dat wel snappen dat dat ergens aanvoelt als verraad, maar ik kan er zelf niet van meespreken. Ik heb zelf bv. totaal geen behoefte meer om contact te onderhouden met met ex zijn broer. Ik kwam wel goed overeen met de vriendin van zijn broer en zijn ouders. Ik had daar een zeer hechte band mee en mis die mensen op zich wel, maar hoe mijn ex-schoonvader zich gedragen heeft tijdens de scheiding heeft mij teveel pijn gedaan om bij die mensen nog over de vloer te komen. De enige en laatste keer dat ik hun zag na het nieuws dat wij uit elkaar gingen, was met Kerst 2021. Ik ben die man nog 1 keer tegengekomen en zal daar vriendelijk een goede dag tegen zeggen maar daar stopt het ook. Ik zou ook denken dat dat contact met jouw zussen wel uitdooft, maar aangezien jullie ook reeds een jaar gescheiden zijn duurt dat misschien toch wat langer dan verwacht?
