Net even de wet opgezocht, degene bij wie de kinderen hun adres geregistreerd staat kan gelijk naar waar binnen Noorwegen verhuizen met 3 maanden waarschuwing naar de andere ouder. >.<
Opnieuw op eigen benen na een lange relatie
- Onderwerp starter Mulan
- Startdatum
Ik weet niet hoe de wet hier eigenlijk zit, maar Belgie is niet heel groot. Wij hebben co-ouderschap, maar mijn zoontje staat bij mij gedomicilieerd (kinderbijslag komt ook naar mij). We hebben dat gedaan omdat mijn financiële toestand veel beter en stabieler is en dat zal ook niet meer veranderen. Enige nadeel is wel dat mijn zoontje geen recht heeft op studietoelage, extra kinderbijslag etc.
De afspraak is dat de school gezamenlijk beslist wordt en dat de ouders niet verder dan 30km mogen wonen van de school (lagere en secundair). Weet niet of dat voor en rechtbank geldig blijft, maar we zijn beide niet van plan om ver te gaan wonen.
Een kind ziet van een scheiding al genoeg af zonder dat je hem wegtrekt van zijn vertrouwde omgeving.
Mijn ex woont op een kilometer van hier, de school is ook ongeveer een kilometer van hier en 500m van mijn ex. Voor mijn zoontje is dat wel ideaal.
De veerblijfdagen zijn strikt (al is mijn ex nu op reis en blijft hij tot dinsdag ipv tot gisteren), maar hij mag naar believen berichten sturen of bellen naar de ander. Nu hij 11 is en zijn eigen gsm heeft is dat allemaal wel makkelijker om vaker contact te hebben natuurlijk.
Mulan
Well-known member
Hier net het omgekeerde omdat de ex toen een VDAB-opleiding volgde en net alles makkelijker te bewijzen valt als gezinshoofd wanneer je kind op jouw adres woont, kinderopvang werd terugbetaald,... Hier dus bewust de voordelen naar de minst verdienende laten gaan.
Kindergeld komt op de kindrekening.
Als de rechtbank er bij te pas komt, kijkt men naar wat redelijk is. Een 6jarige 's morgens en 's avonds 50km moeten rondrijden is iets waar rechtbanken niet om staan te springen. In Nederland kan dat zelfs zo ver gaan dat als de andere ouder toch per se wil ver verhuizen, die het co-ouderschap kan verliezen.
Hier ook een duidelijke regeling, we wonen +-2km van elkaar en contact mogelijk. Ze vraagt aan haar papa soms om een videocall naar mij te doen, straks komt hij schoenen oppikken omdat ze een groeispurt heeft en die bij hem plots te klein zijn,...
Je moet absoluut geen vrienden blijven met je ex maar elkaar op een redelijke manier tegemoet komen is des te beter voor de kinderen. Zo doen wij samen de oudercontacten, zitten we naast elkaar op het schoolfeest zodat de dochter maar 1 kant op moet kijken,...
Het ego opzij zetten van beide kanten komt de kinderen het meest ten goede. Veelal is er 1 die daar last mee heeft (meestal "de ander" als je het aan de ouders apart vraagt.
) en als de kinderen ècht pech hebben: allebei.
MisterV
Well-known member
Hier wonen ex en ik een kleine 2 km van elkaar en ook op nog geen (ik) of enkele (ex) kilometers van de scholen. Lijkt mij ook de gemakkelijkste situatie voor iedereen. In het ouderschapsplan staat een max. van 15 km van de scholen, wordt 25 wanneer ze beiden in het middelbaar zitten. Aangezien mijn ex van de andere kant van het land afkomstig is wou ik dat op papier hebben.
De oudste zoon heeft twee vrienden waarbij de moeder na de scheiding een heel stuk verder is gaan wonen. De ene op ruim een uur rijden, de andere op drie kwartier. Maar wel in een 50/50 verblijf, die kinderen zitten dus in de week dat ze bij hun moeder verblijven op een schooldag makkelijk 2 uur of langer in de auto en vergeet het ook maar bij hobby's in het weekend.
De oudste zoon heeft twee vrienden waarbij de moeder na de scheiding een heel stuk verder is gaan wonen. De ene op ruim een uur rijden, de andere op drie kwartier. Maar wel in een 50/50 verblijf, die kinderen zitten dus in de week dat ze bij hun moeder verblijven op een schooldag makkelijk 2 uur of langer in de auto en vergeet het ook maar bij hobby's in het weekend.
Je hebt het kind dan ook samen gemaakt.Hier net het omgekeerde omdat de ex toen een VDAB-opleiding volgde en net alles makkelijker te bewijzen valt als gezinshoofd wanneer je kind op jouw adres woont, kinderopvang werd terugbetaald,... Hier dus bewust de voordelen naar de minst verdienende laten gaan.
Kindergeld komt op de kindrekening.
Als de rechtbank er bij te pas komt, kijkt men naar wat redelijk is. Een 6jarige 's morgens en 's avonds 50km moeten rondrijden is iets waar rechtbanken niet om staan te springen. In Nederland kan dat zelfs zo ver gaan dat als de andere ouder toch per se wil ver verhuizen, die het co-ouderschap kan verliezen.
Hier ook een duidelijke regeling, we wonen +-2km van elkaar en contact mogelijk. Ze vraagt aan haar papa soms om een videocall naar mij te doen, straks komt hij schoenen oppikken omdat ze een groeispurt heeft en die bij hem plots te klein zijn,...
Je moet absoluut geen vrienden blijven met je ex maar elkaar op een redelijke manier tegemoet komen is des te beter voor de kinderen. Zo doen wij samen de oudercontacten, zitten we naast elkaar op het schoolfeest zodat de dochter maar 1 kant op moet kijken,...
Het ego opzij zetten van beide kanten komt de kinderen het meest ten goede. Veelal is er 1 die daar last mee heeft (meestal "de ander" als je het aan de ouders apart vraagt.
Mulan
Well-known member
Er zijn er veel die dat vergeten zijn helaas...
Général Zantas
Well-known member
Gezien mijn vrouw enkele dagen terug in de auto is beginnen kloppen op mij omdat ik de ramen te ver had opengezet en ze niet wou dichtdoen omdat ik vond dat ze overdreef, ze was namelijk aan het krijsen en tieren dat ik de ramen moest dichtdraaien, denk ik dat ik weinig mogelijkheden meer overhou dan er een einde aan te maken. Nadat ze mij een vijftal keer heeft gemept op hoofd en schouder, heeft ze onze 2-jarige dochter uit de auto gesleurd terwijl we stilstonden aan een rood licht op het middenste baanvak van een drukke baan en is ze weggelopen, waarbij aankomend verkeer moest uitwijken en ze dus ook gewoon geluk heeft niet aangereden te zijn geweest.
Het ergste is dat onze beide kinderen mee in de auto zaten en dus eindelijk de volle krankzinnigheid van hun moeder hebben mogen aanschouwen.
Ik heb me de afgelopen jaren altijd zo goed mogelijk proberen aan te passen aan haar wensen om dit soort situaties te vermijden, met als gevolg dat ik zelf af en toe ontplofte wegens alles opgekropt te hebben waardoor ze tijdens een opkomend echtscheidingsproces genoeg munitie had om ervoor te zorgen dat ik het heel moeilijk zou hebben. Dat en het feit dat ik de kinderen geen vechtscheiding wou aandoen, hebben me altijd tot berusting gedwongen.
Nu, op zich verandert die gebeurtenis in de auto niet veel aan de situatie, het zou nog altijd haar woord tegen mijn woord zijn. Maar toen we achteraf allebei thuis waren, hebben we een conversatie gehad in de keuken. Afin, conversatie. Ze kwam binnenstormen (ik was al thuis) en eiste mijn excuses en beloftes dat ik zoiets nooit meer zou doen, of ik mocht onmiddellijk mijn boeltje pakken en het aftrappen. Ze pakte reeds een valies en begon mijn kleren erin te gooien, en toen ik die valies wegzette, begon ze mijn computerschermen omver te gooien. Bon, dat ging dan paar minuten door en ik ben gewoon in de keuken gaan staan en had de GSM videofunctie aangezet net voor ze binnenkwam.
Ik heb dan met haar een gesprek gehad dat opgenomen is geweest zonder dat zij het wist, en ik heb volgende uitspraken op video kunnen vastleggen:
- Bevestiging dat ze mij geslagen heeft, waar de kinderen bij zijn.
- Bevestiging dat ze uit de auto gesprongen is en op die manier zichzelf en onze dochter in gevaar heeft gebracht.
- De uitspraak dat ze gek is in haar hoofd, maar dat ze op zo'n moment gewoon niet nadenkt en gerust zichzelf en onze dochter kan opofferen. (letterlijk "I kill myself and [xx]")
- De uitspraak dat als ik mijn boeltje niet pak, ze misschien wel eens gekke dingen kan doen met de keukenmessen terwijl ik slaap.
Bon, helaas is onze dochter ziek geworden dit weekend dus heb ik eigenlijk weinig kans gehad om actie te ondernemen. Ik heb mijn vrouw wel laten weten dat ik die dingen op video heb, en ze is komen smeken om haar nog een kans te geven en ze heeft gelijk twee afspraken geboekt bij verschillende psychiaters, etc. Ik wacht sowieso nog even af tot onze dochter beter is, en dan zal ik enkele contacten leggen met advocaten. Als ik hiermee geen co-ouderschap kan afdwingen, dan weet ik het niet meer. Van zodra ik de bevestiging krijg dat ik een goede kans maak, dan pak ik mijn boeltje. Helaas is dat ondanks alle voorafgaande alinea's helemaal niet zo gemakkelijk, omdat ik dan enerzijds mijn kinderen kwijt ben tot een uiteindelijke rechtzaak (en dat kan maanden duren) en anderzijds omdat ze in het verleden mij reeds fysiek belet heeft mijn boeltje te pakken (met ons zoontje op de schoot voor de deur gaan zitten, huilen en roepen en veel drama creeeren, etc)
Zolang ik hier thuis ben en een beetje zorg dat ik binnen haar lijntjes kleur, moet ik haar uitspraken vooralsnog niet serieus nemen. Ze is ziek in haar hoofd, maar zolang ze niet verlaten wordt, onderneemt ze geen levensbedreigende acties. Meer zelfs, ze doet ondertussen alsof alles compleet normaal is en dat de gebeurtenis een fait-divers was, en we ploegen verder... Maar ik heb schrik voor wat er kan gebeuren als ik wegga. Ik durf voorlopig ook nog niet naar de politie gaan, omdat dat zo definitief is. Ik wacht eerst even de gesprekken met de advocaten af.
En het ergste is, ik heb ergens ook schrik voor de maandenlange eenzaamheid die op me af zal komen wanneer ik hier eenmaal de deur dichttrek. Niet enkel omwille van de kinderen die ik niet zal kunnen zien, maar ook omdat ik haar ga missen. Ze heeft ook goede kanten en vaak zijn er weken geen problemen, op kleinigheden hier en daar na. En na het herlezen van alle bovenstaande alinea's en mijn jarenlang geklaag op dit forum, is dat eigenlijk gewoon pure waanzin en begin ik te twijfelen aan mijn eigen geestesgezondheid. Fuck.
Het ergste is dat onze beide kinderen mee in de auto zaten en dus eindelijk de volle krankzinnigheid van hun moeder hebben mogen aanschouwen.
Ik heb me de afgelopen jaren altijd zo goed mogelijk proberen aan te passen aan haar wensen om dit soort situaties te vermijden, met als gevolg dat ik zelf af en toe ontplofte wegens alles opgekropt te hebben waardoor ze tijdens een opkomend echtscheidingsproces genoeg munitie had om ervoor te zorgen dat ik het heel moeilijk zou hebben. Dat en het feit dat ik de kinderen geen vechtscheiding wou aandoen, hebben me altijd tot berusting gedwongen.
Nu, op zich verandert die gebeurtenis in de auto niet veel aan de situatie, het zou nog altijd haar woord tegen mijn woord zijn. Maar toen we achteraf allebei thuis waren, hebben we een conversatie gehad in de keuken. Afin, conversatie. Ze kwam binnenstormen (ik was al thuis) en eiste mijn excuses en beloftes dat ik zoiets nooit meer zou doen, of ik mocht onmiddellijk mijn boeltje pakken en het aftrappen. Ze pakte reeds een valies en begon mijn kleren erin te gooien, en toen ik die valies wegzette, begon ze mijn computerschermen omver te gooien. Bon, dat ging dan paar minuten door en ik ben gewoon in de keuken gaan staan en had de GSM videofunctie aangezet net voor ze binnenkwam.
Ik heb dan met haar een gesprek gehad dat opgenomen is geweest zonder dat zij het wist, en ik heb volgende uitspraken op video kunnen vastleggen:
- Bevestiging dat ze mij geslagen heeft, waar de kinderen bij zijn.
- Bevestiging dat ze uit de auto gesprongen is en op die manier zichzelf en onze dochter in gevaar heeft gebracht.
- De uitspraak dat ze gek is in haar hoofd, maar dat ze op zo'n moment gewoon niet nadenkt en gerust zichzelf en onze dochter kan opofferen. (letterlijk "I kill myself and [xx]")
- De uitspraak dat als ik mijn boeltje niet pak, ze misschien wel eens gekke dingen kan doen met de keukenmessen terwijl ik slaap.
Bon, helaas is onze dochter ziek geworden dit weekend dus heb ik eigenlijk weinig kans gehad om actie te ondernemen. Ik heb mijn vrouw wel laten weten dat ik die dingen op video heb, en ze is komen smeken om haar nog een kans te geven en ze heeft gelijk twee afspraken geboekt bij verschillende psychiaters, etc. Ik wacht sowieso nog even af tot onze dochter beter is, en dan zal ik enkele contacten leggen met advocaten. Als ik hiermee geen co-ouderschap kan afdwingen, dan weet ik het niet meer. Van zodra ik de bevestiging krijg dat ik een goede kans maak, dan pak ik mijn boeltje. Helaas is dat ondanks alle voorafgaande alinea's helemaal niet zo gemakkelijk, omdat ik dan enerzijds mijn kinderen kwijt ben tot een uiteindelijke rechtzaak (en dat kan maanden duren) en anderzijds omdat ze in het verleden mij reeds fysiek belet heeft mijn boeltje te pakken (met ons zoontje op de schoot voor de deur gaan zitten, huilen en roepen en veel drama creeeren, etc)
Zolang ik hier thuis ben en een beetje zorg dat ik binnen haar lijntjes kleur, moet ik haar uitspraken vooralsnog niet serieus nemen. Ze is ziek in haar hoofd, maar zolang ze niet verlaten wordt, onderneemt ze geen levensbedreigende acties. Meer zelfs, ze doet ondertussen alsof alles compleet normaal is en dat de gebeurtenis een fait-divers was, en we ploegen verder... Maar ik heb schrik voor wat er kan gebeuren als ik wegga. Ik durf voorlopig ook nog niet naar de politie gaan, omdat dat zo definitief is. Ik wacht eerst even de gesprekken met de advocaten af.
En het ergste is, ik heb ergens ook schrik voor de maandenlange eenzaamheid die op me af zal komen wanneer ik hier eenmaal de deur dichttrek. Niet enkel omwille van de kinderen die ik niet zal kunnen zien, maar ook omdat ik haar ga missen. Ze heeft ook goede kanten en vaak zijn er weken geen problemen, op kleinigheden hier en daar na. En na het herlezen van alle bovenstaande alinea's en mijn jarenlang geklaag op dit forum, is dat eigenlijk gewoon pure waanzin en begin ik te twijfelen aan mijn eigen geestesgezondheid. Fuck.
Tah_b00nz0r
Well-known member
Damn, veel goede moed zou’k zeggen. Heavy shit wel. Om’t cru te zeggen, liefde maakt blind zeker. Als ge genoeg toffe mensen rond u hebt die er voor u willen zijn als t ene keer definitief wordt, valt de eenzaamheid nog wel mee. Kinderen kan ik niet over meespreken vermits ik er zelf geen heb.
JanusDR
Well-known member
Dit zijn geen faits divers.
Mulan
Well-known member
@Général Zantas goed dat je het rationeel kan benaderen ook en het oordeel van advocaten kan afwachten.
Enorm veel sterkte toegewenst!
Enorm veel sterkte toegewenst!
Avondland
Well-known member
Zeker niet, maar het is vooral de rechter die hiervan moet worden overtuigd.
In het conservatieve Polen, dat veronderstelt dat kinderen bij de moeder horen, was denk ik het bijkomend probleem.
Green Mamba
Well-known member
Het Pools van @Général Zantas dat op een laag pitje zit, zal ook wel niet helpen. Ga het maar eens uitleggen met een tolk in de zaal dat ge een goede toekomst kunt garanderen in Polen.
Ik denk dat @Général Zantas de juiste stap heeft genomen om eens met een advocaat te gaan praten want eerlijk gezegd lijkt me dat echt geen situatie om vol te houden. Maar ik denk wel dat als Belg in Polen het sowieso al moeilijk zou zijn, zonder heel die conservatieve context. Beeld je hier in België een gemengd koppel in uiteindelijk, het is nooit eenvoudig om als nieuwkomer het voor zo'n zaken op te nemen tegen iemand die in het land is opgegroeid en de taal spreekt.
Laatst bewerkt:
derp
Well-known member
ja mannekes wat een situatie daar.
Ik heb zelf meermaals tijdens dieptepunten in mijn relatie de berekening proberen te maken van hoe gelukkig ik zou zijn met/zonder relatie, dat was zonder kinderen al moeilijk. Ondertussen is er hier ook een kleine bij gekomen dus ik snap hoeveel troebeler het water dan nog wordt. Ineens moet ge niet alleen uw eigen gevoelens in de weegschaal leggen maar ook die van uw kinderen.
Een pijnloze oplossing bestaat hier niet, ook voor uw kinderen niet. Uw boel pakken en vertrekken zal altijd aanvoelen als een gok, en of het de goeie was zult ge nooit helemaal zeker weten. Uw kinderen zullen ook wel afzien van de situatie gelijk ze nu is, maar dan op een andere manier. Dat ze echt iets heel dramatisch zou doen is natuurlijk onwaarschijnlijk maar het klinkt wel als het type persoon dat er alles aan zou doen om u het leven zuur te maken als ge beslist om te vertrekken.
Kan alleen maar zeggen dat ik met u te doen heb, is een ontzettende kutsituatie om in te zitten.
Ik heb zelf meermaals tijdens dieptepunten in mijn relatie de berekening proberen te maken van hoe gelukkig ik zou zijn met/zonder relatie, dat was zonder kinderen al moeilijk. Ondertussen is er hier ook een kleine bij gekomen dus ik snap hoeveel troebeler het water dan nog wordt. Ineens moet ge niet alleen uw eigen gevoelens in de weegschaal leggen maar ook die van uw kinderen.
Een pijnloze oplossing bestaat hier niet, ook voor uw kinderen niet. Uw boel pakken en vertrekken zal altijd aanvoelen als een gok, en of het de goeie was zult ge nooit helemaal zeker weten. Uw kinderen zullen ook wel afzien van de situatie gelijk ze nu is, maar dan op een andere manier. Dat ze echt iets heel dramatisch zou doen is natuurlijk onwaarschijnlijk maar het klinkt wel als het type persoon dat er alles aan zou doen om u het leven zuur te maken als ge beslist om te vertrekken.
Kan alleen maar zeggen dat ik met u te doen heb, is een ontzettende kutsituatie om in te zitten.
Als de moeder zegt dat ze in zo'n woede-aanval niet meer kan nadenken en gerust bereid is zelfmoord te plegen + de dochter meenemen in de dood, dan moet zelfs een conservatieve rechter toch de juiste conclusie nemen?
MisterV
Well-known member
Geen idee hoe ver het gaat in Polen maar er zijn meer dan genoeg plekken op de wereld waar een conservatieve rechter zegt dat de moeder hoe dan ook de beste zorg aan de kinderen biedt, ongeacht de situatie.
Mensen zijn moeilijk in te schatten en al helemaal vanaf een forum maar ze zou bijlange niet de eerste zijn die haar partner probeert blok te zetten met dat soort dreigementen maar die in de praktijk nooit uitvoert. Dat het op één of andere manier dikke misérie gaat zijn als het tot een scheiding komt lijkt wel als een paal boven water te staan.
