Zelfs als flexijobs zelf geen belastingen op arbeid opbrengen is er wel extra productie en consumptie die ook beiden belast worden. Er zijn studies over het verdringingseffect waarover je spreekt zoals deze:
https://socialsecurity.belgium.be/s...sz/65/btsz-65-3-19-het-verdedigingseffect.pdf met als conclusie:
"Het voorbeeld suggereert dat flexi-jobs in de periode 2015-2020 een verdringingseffect hadden op de reguliere deeltijdse banen, maar dat dit effect klein is" (Er zijn natuurlijk nog andere verdringingseffecten, zoals op voltijdse banen die 4/5 worden en op overuren die zonder flexijobs ook gepresteerd werden)
Het is trouwens net omdat men er niet met geld wil of kan naar gooien dat deze regeling bestaat: de hoge lasten die meer werken zo hard ontmoedigen zou je het meest eerlijk kunnen aanpakken door de hoge belastingsschijven voor iedereen te verlagen zodat het meer de moeite is om te werken voor extra bruto. Dat zou echter enorm duur zijn, vooral omdat je ook veel al bestaande arbeid gewoon lager gaat belasten hierdoor. Met deze regeling probeert men die lagere taxatie enerzijds extremer en effectiever te maken en anderzijds zoveel mogelijk te beperken tot enkel die mensen die ook effectief extra gaan werken.
Dat zorgt voor een regeling die inderdaad wat een gedrocht is, maar als je doel is om met relatief weinig geld mensen meer te laten werken is het blijkbaar wel een effectieve beleidsmaatregel.