Naar welke muziek luister je nu?
- Onderwerp starter kay-gell
- Startdatum
David Bowie - Blackstar (album)
Weeral? Ja, weeral. Als fanboy moet ik de eer hoog houden. Maar ook omdat het 10 jaar geleden uitkwam en hij vandaag 79 jaar oud geworden zijn moest hij nog leven. Maar en vooral: omdat het moet.
Want dit is een geniale zwanenzang, een dijk van een album bestaande uit 7 nummers, ieder meer dan de moeite. Opgenomen in een periode waarin hij ziek was (maar nog niet terminaal, dat kwam pas in november 2015). Bowie in een nieuwe creatieve piek met veel nummers waar hij zelf al de demo's had voor opgenomen en die in de studio werden ingespeeld door een goed geoliede jazzband nl. die van Donny McCaslin aangevuld met gitarist Ben Monder op sommige nummers alsook James Murphy voor percussie op sommige nummers. Een jazzband die een rockalbum opnam. Gezien ze zo goed op elkaar waren ingespeeld moesten ze niet meer zoeken om into the groove te geraken. Een album doorspekt van jazz, iets wat hij al langer van zin was. Maar eveneens is het een mooie mix van rock, elektronica, beats en misschien zelfs wat hip-hop.
De opener en tevens titelnummer is voor mij nog altijd het beste nummer. Een goeie 10 minuten lang bestaande uit een dreigend, mystiek eerste deel. Welke na een kleine improvisatie overgaat in een meer poppy nummer. Om dan op het einde terug dat dreigende erbij te halen. De betekenis achter het nummer werd online zoveel besproken en geanalyseerd. Het werd ook uitgebracht als de eerste single in november 2015 en ik was enorm hyped.
De link met het nummer Station To Station van 40 jaar eerder valt niet te ontkennen. Net als Blackstar het openingsnummer op het gelijknamige album en eveneens 10 minuten lang dat ook uit 2 duidelijke delen bestaat.
Tweede nummer 'Tis A Pity She Was A Whore valt op door de erg aanwezige drums en percussie die het nummer voortstuwen. Daarbovenop mag Donny McCaslin regelmatig loos gaan. Een nummer dat opnieuw werd opgenomen want eerder in 2014 werd de oorspronkelijke (demo)versie uitgebracht als b-kant. Voor een demo toch al vrij schitterend vind ik.
Dan volgt Lazarus. Een nummer van een ongekende schoonheid. Ook in de video voor dit nummer de verwijzing naar Station To Station met dezelfde kledij als fotosessies voor dat album. Bowie was tijdens de opnames voor het album trouwens ook bezig aan een musical die ook Lazarus werd gedoopt, geïnspireerd op het personage uit The Man Who Fell To Earth wat hij zelf ook speelde in de gelijknamige film uit 1976.
Sue (Or In A Season Of Crime) is eveneens een nummer dat opnieuw werd opgenomen. In 2014 werd het als single uitgebracht samen opgenomen met het Maria Schneider Orchestra. Deze versie gaat meer richting een soort 'noir' big band nummer. Heerlijk en toont eveneens dat Bowie na The Next Day weer het experiment ging opzoeken. De versie die op Blackstar terechtkwam klinkt dan weer wat chaotischer en zwaarder met een heerlijke groove bij momenten. Er is een ander schitterend nummer tijdens de sessies opgenomen nl. Killing A Little Time (daarna uitgebracht op de No Plan EP en eerder al gebracht in de musical Lazarus) dat lichtjes gelijkaardig is.
Girl Loves Me is het meer funky en wat trippy nummer op het album duidelijk gedreven door de percussie en misschien beïnvloed door hip-hop met daarbovenop ook die aanwezige baslijnen en synths. Toeval bestaat blijkbaar wederom niet. 'Where the f*ck did Monday Go?' wordt gezongen in het nummer. En ja, de maandag nadat het album uitkwam werden we wakker met het trieste nieuws van zijn dood.
Het voorlaatste nummer Dollar Days is misschien wel één van de mooiste nummers die hij heeft geschreven en van een enorme schoonheid. Er is heel weinig muziek die me tot tranen toe beweegt maar met Dollars Days lukt dat wel. Wat een prachtig nummer.
Net als afsluiter I Can't Give Everything Away overigens met die heerlijke beat, prachtige solo's en harmonica die refereert naar degene in A New Career In A New Town van album Low.
Sorry voor deze mini AOTW. Maar voor deze tiende verjaardag mag het wel. Wat een album. Wat een statement. Ik word het niet beu en zal het dat ook nooit worden, denk ik. Het tweede en helaas laatste album van hem waarvan ik de release actief heb meegemaakt. Er nog zoiets uitkrijgen (alsook een musical) in de laatste maanden van je leven waarbij je niet zeker weet hoe lang je nog hebt. Je laatste levenswerk en één van de beste.
Weeral? Ja, weeral. Als fanboy moet ik de eer hoog houden. Maar ook omdat het 10 jaar geleden uitkwam en hij vandaag 79 jaar oud geworden zijn moest hij nog leven. Maar en vooral: omdat het moet.
Want dit is een geniale zwanenzang, een dijk van een album bestaande uit 7 nummers, ieder meer dan de moeite. Opgenomen in een periode waarin hij ziek was (maar nog niet terminaal, dat kwam pas in november 2015). Bowie in een nieuwe creatieve piek met veel nummers waar hij zelf al de demo's had voor opgenomen en die in de studio werden ingespeeld door een goed geoliede jazzband nl. die van Donny McCaslin aangevuld met gitarist Ben Monder op sommige nummers alsook James Murphy voor percussie op sommige nummers. Een jazzband die een rockalbum opnam. Gezien ze zo goed op elkaar waren ingespeeld moesten ze niet meer zoeken om into the groove te geraken. Een album doorspekt van jazz, iets wat hij al langer van zin was. Maar eveneens is het een mooie mix van rock, elektronica, beats en misschien zelfs wat hip-hop.
De opener en tevens titelnummer is voor mij nog altijd het beste nummer. Een goeie 10 minuten lang bestaande uit een dreigend, mystiek eerste deel. Welke na een kleine improvisatie overgaat in een meer poppy nummer. Om dan op het einde terug dat dreigende erbij te halen. De betekenis achter het nummer werd online zoveel besproken en geanalyseerd. Het werd ook uitgebracht als de eerste single in november 2015 en ik was enorm hyped.
De link met het nummer Station To Station van 40 jaar eerder valt niet te ontkennen. Net als Blackstar het openingsnummer op het gelijknamige album en eveneens 10 minuten lang dat ook uit 2 duidelijke delen bestaat.
Tweede nummer 'Tis A Pity She Was A Whore valt op door de erg aanwezige drums en percussie die het nummer voortstuwen. Daarbovenop mag Donny McCaslin regelmatig loos gaan. Een nummer dat opnieuw werd opgenomen want eerder in 2014 werd de oorspronkelijke (demo)versie uitgebracht als b-kant. Voor een demo toch al vrij schitterend vind ik.
Dan volgt Lazarus. Een nummer van een ongekende schoonheid. Ook in de video voor dit nummer de verwijzing naar Station To Station met dezelfde kledij als fotosessies voor dat album. Bowie was tijdens de opnames voor het album trouwens ook bezig aan een musical die ook Lazarus werd gedoopt, geïnspireerd op het personage uit The Man Who Fell To Earth wat hij zelf ook speelde in de gelijknamige film uit 1976.
Sue (Or In A Season Of Crime) is eveneens een nummer dat opnieuw werd opgenomen. In 2014 werd het als single uitgebracht samen opgenomen met het Maria Schneider Orchestra. Deze versie gaat meer richting een soort 'noir' big band nummer. Heerlijk en toont eveneens dat Bowie na The Next Day weer het experiment ging opzoeken. De versie die op Blackstar terechtkwam klinkt dan weer wat chaotischer en zwaarder met een heerlijke groove bij momenten. Er is een ander schitterend nummer tijdens de sessies opgenomen nl. Killing A Little Time (daarna uitgebracht op de No Plan EP en eerder al gebracht in de musical Lazarus) dat lichtjes gelijkaardig is.
Girl Loves Me is het meer funky en wat trippy nummer op het album duidelijk gedreven door de percussie en misschien beïnvloed door hip-hop met daarbovenop ook die aanwezige baslijnen en synths. Toeval bestaat blijkbaar wederom niet. 'Where the f*ck did Monday Go?' wordt gezongen in het nummer. En ja, de maandag nadat het album uitkwam werden we wakker met het trieste nieuws van zijn dood.
Het voorlaatste nummer Dollar Days is misschien wel één van de mooiste nummers die hij heeft geschreven en van een enorme schoonheid. Er is heel weinig muziek die me tot tranen toe beweegt maar met Dollars Days lukt dat wel. Wat een prachtig nummer.
Net als afsluiter I Can't Give Everything Away overigens met die heerlijke beat, prachtige solo's en harmonica die refereert naar degene in A New Career In A New Town van album Low.
Sorry voor deze mini AOTW. Maar voor deze tiende verjaardag mag het wel. Wat een album. Wat een statement. Ik word het niet beu en zal het dat ook nooit worden, denk ik. Het tweede en helaas laatste album van hem waarvan ik de release actief heb meegemaakt. Er nog zoiets uitkrijgen (alsook een musical) in de laatste maanden van je leven waarbij je niet zeker weet hoe lang je nog hebt. Je laatste levenswerk en één van de beste.
Laatst bewerkt:
Mormel
Member
80s nominatie anyone?
FloresMagon161
Member
The Dirty Scums - Martens, jij ouwe rukker EP (BEL-1986)
Hellcats2.0
Active member
Mss zijn deze boeken ook voor u als ik u muzieksmaak zo wat bekijk.
Bloody Belgium - les iles
Bloody Belgium De punkexplosie in België 1976-1979 van RONNY WYNANTS en JOERI CARDON Bloody Belgium, de punkexplosie in België 1976-1979 is het ultieme overzichtsboek over de Belgische punk dat de wortels en wilde jaren van de punkcultuur in België op unieke wijze documenteert. Samensteller...
lesiles.be
Deze bijna een maand geleden besteld maar is in herdruk.
Vergaene glorie | Nico Decock, Ludo Halsberghe | Waargebeurde verhalen | 9789464782004 | Standaard Boekhandel
De auteurs Ludo en Nico die op hun zestiende een rommelig punkbandje hadden, genaamd ‘Vergaene Glorie’, lopen elkaar na vele terug tegen het lijf.De aandacht van een podium of de anonimiteit van een groot gezin. In hun kinderjaren worden de eerste zaadjes van het punkdom geplant. In zijn...
Deze recent gelezen en zeer tof maar je moet wel van de streek zijn om hem ten volle te appreciëren.
FloresMagon161
Member
Mss zijn deze boeken ook voor u als ik u muzieksmaak zo wat bekijk.
Bloody Belgium - les iles
Bloody Belgium De punkexplosie in België 1976-1979 van RONNY WYNANTS en JOERI CARDON Bloody Belgium, de punkexplosie in België 1976-1979 is het ultieme overzichtsboek over de Belgische punk dat de wortels en wilde jaren van de punkcultuur in België op unieke wijze documenteert. Samensteller...
Deze bijna een maand geleden besteld maar is in herdruk.
Vergaene glorie | Nico Decock, Ludo Halsberghe | Waargebeurde verhalen | 9789464782004 | Standaard Boekhandel
De auteurs Ludo en Nico die op hun zestiende een rommelig punkbandje hadden, genaamd ‘Vergaene Glorie’, lopen elkaar na vele terug tegen het lijf.De aandacht van een podium of de anonimiteit van een groot gezin. In hun kinderjaren worden de eerste zaadjes van het punkdom geplant. In zijn...www.standaardboekhandel.be
Deze recent gelezen en zeer tof maar je moet wel van de streek zijn om hem ten volle te appreciëren.
Hoewel ik an sich wel hou van muziekboeken en er ook regelmatig eentje aanschaf merk ik toch dat ik er zelden toe kom ze echt te lezen of uit te lezen. De H8000 boek van een paar jaar geleden bijvoorbeeld, hoop en al vijftig pagina's in gevorderd.... Het enige dat ik de laatste tijd daadwerkelijk heb 'uitgelezen' was "Henry & Glenn : forever + ever" een hardcover omnibus van de Henry & Glenn comics waarin Henry Rollins en Glenn Danzig samen een koppel zijn. Ik moet toegeven, een aanrader! Maar historisch inzicht in de punkscene van de VS ga je er natuurlijk niet van krijgen.
https://microcosmpublishing.com/cat...YZAyEBxziA9QEO7M2PF9LopLmCzoqLLGQFyRBe4I426y2
Van die Bloody Belgium had ik al gehoord, Vergaene Glorie is nieuw voor mij (en niet direct uit mijn regio ook). Bedankt voor de tip, als we nu vertrokken zijn voor veel regen tot maart dan kan er misschien nog wel wat gelezen worden met een orvalleke erbij en wat matig geproduceerde keldercrust op de achtergrond!
Hellcats2.0
Active member
Als grote Misfits fan ben ik bijna schatplichtig dat boek die je post te kopen. Bedankt!
Spijtig dat die al jaren een merch merk zijn geworden in de trant van kiss
Fusetea
Active member
Geen idee dat hier een extended version van was. (Ik dacht dat ook dit een goede kandidaat had kunnen zijn voor de battle, maar blijkbaar komt dit uit 1978.) Al moet ik zeggen dat ik de kortere versie eens beter vind; dat gebeurt niet vaak.
Dit was mijn idee voor de derde nominatie geweest:
Dan had ik zo'n beetje alles wat ik waardeer aan de 80s: doom, NDW en Fischer-Z.
EDIT: foute link
Laatst bewerkt:
. Zo'n goeie herinneringen aan.
FloresMagon161
Member
Cinder Well - No Summer (2021 Free Dirt Records)
Hellcats2.0
Active member
