Naar welke muziek luister je nu?

David Bowie - Cracked Actor (Live Los Angeles '74) (album)

Een live album uit het tweede deel van de Diamond Dogs tour opgenomen in september '74. Een maand eerder was Bowie begonnen met de opnames voor Young Americans en de soulinvloed daarvan schemert hier al sterk door in de optredens. Een beetje minder theatraal en beetje meer soul dan op David Live, het eerdere album van die tour.
Goh, wat prachtige versies worden hier weer gebracht van enkele klassiekers (zelfs Space Oddity is hier interessant). Op 1 nummer na wordt ook alles van het album Diamond Dogs gebracht. Ook het gitaarwerk van Earl Slick is weer schitterend.
 
Faust - Faust IV (album)
Can - Soundtracks (album)
The Rolling Stones - Get Yer Ya-Ya's Out! (album)
Neil Young - Roxy: Tonight's The Night Live (album)
 
Vanavond in het thema 'grote artiesten die sucken in de '80s':
David Bowie - Tonight (album)

Goh, Bowie toch. Het is het laatste album dat ik nog niet gehoord had uit vrees voor de grote teleurstelling. En die vrees wordt helaas bewaarheid. Een album dat deze maand 40 jaar oud wordt. En zoals men wel eens zegt: 'this didn't age well'. Proberen te profiteren van het succes van Let's Dance maar waar er op de voorganger nog wel wat deftig materiaal te vinden is, ontbreekt dat hier. En het is misschien gemakkelijk om te kappen op Tonight maar na enkele luisterbeurten kan het mij toch ook maar weinig bekoren. En ik kan de man nog (heel) veel vergeven, zelfs opvolger Never Let Me Down vind ik nog wel wat hebben.

Met maar 4 nieuwe nummers en voor de rest 5 covers is het maar zeer magertjes. Het begint nochtans redelijk goed eigenlijk met Loving The Alien wat ik best een mooi nummer vind. De 3 andere nieuwe nummers zijn Blue Jean wat een redelijk maar luchtig popnummer is, Tumble And Twirl (samen geschreven met Iggy Pop) is dan weer iets minder voornamelijk door de productie en de overdaad aan sax/trompet etc. die aanwezig is in het nummer (iets wat op meerdere nummers op het album begint te irriteren) en afsluiter Dancing With The Big Boys (eveneens met Pop geschreven). Deze laatste is nog redelijk hoewel deze imo gebaat was met meer en hardere gitaren.
Daarnaast hebben we dus nog 5 covers. Bowie is, enkele uitzonderingen nagelaten, imo nooit goed geweest in covers. De 2 semi-reggae-uitstapjes Don't Look Down en Tonight zijn maar platte nummers. Van God Only Knows, ook als je Bowie heet, en al zeker Bowie in de jaren '80. Die ander Iggy Pop-cover Neighborhood Threat kan helemaal niet tippen aan het origineel. Het voorlaatste nummer I Keep Forgettin' duurt gelukkig maar 2,5 minuut en is al even vlug vergeten. Misschien dat het ook niet helpt dat het album is opgedeeld in een eerste helft met de rustigere nummers die misschien weinig uitnodigend zijn en de tweede helft die de meer uptempo nummers bevat.

Dit staat dus met stip helemaal onderaan in zijn oeuvre. Erg jammer als je dan leest dat Bowie samen met Iggy Pop nog redelijk wat andere (en waarschijnlijk interessantere) nummers had geschreven voor dit album maar Bowie deze tijdens de opnames stilletjesaan heeft laten vallen voor de steriele covers. Maar bon, elke artiest maakt weleens fouten, denk ik.
 
NYHC legendes en 1 van de coolste bands/shows waarmee ik indertijd met mijn eigen orkest heb gespeeld.
Maanden later in dezelfde zaal/café nog altijd bierplekken op het plafond
 
The Rolling Stones - A Bigger Bang (album)

Misschien dat ik stilaan een fanboy aan het worden ben maar dan is dat maar zo. Dit is samen met Bridges To Babylon het enige album van hen dat ik nog niet beluisterd had. En verdomme dit is een prima album! Het klinkt mij een beetje als een update van Voodoo Lounge. En het (enige) minpunt dat het daarmee deelt is dat het met meer als 60 minuten te lang is. Er mag best hier en daar een overbodig nummer weg. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik soms lees dat het album op den duur vermoeiend werd, maar dat viel best goed mee imo. Net als op Voodoo Lounge is het hier meer back to basics maar met voldoende variatie. Met genoeg energieke en uptempo nummers wordt het tempo er goed ingehouden en het blijft spontaan klinken. De hoogdagen van de band waren toen al verleden tijd maar toch brengen ze hier een aangenaam album met genoeg sterke nummers.

Het enige album dat mij nog rest om te ontdekken is Bridges To Babylon. Maar die schrikt mij wat af door de hoop producers die er werd bijgehaald. Daardoor vrees ik hetzelfde als de overgeproduceerde drol Dirty Work. Voor de rest kan ik eigenlijk niet zeggen dat zij een slecht album hebben uitgebracht (ja, ook Undercover heeft heel wat goede momenten). Niet allemaal van hetzelfde niveau uiteraard maar slecht? Neen hoor.
 
Terug
Bovenaan