Metaaldraad

Nicko Mcbrain stopt bij Iron Maiden. Opvolger wordt binnekort aangekondigd de show vannavond in Sao Paulo wordt zen laatste met Maiden. Blijkbaar is hij een beroerte van vorig jaar nooit helemaal te boven gekomen.

Jammer maar goed als het niet meer gaat is het beter om gewoon een stapje terug te zetten. Blij hem ooit gezien te hebben 6 jaar geleden in de Gelredome.
Simon Dawson van British Lion (Steve Harris zen band) neemt over
 
Simon Dawson van British Lion (Steve Harris zen band) neemt over
Ergens logisch... Zo heb je een ritmesectie die al ingespeeld is op elkaar.

Het voelt wel echt als end of an era.

Is het niet gewoon tijd om op pensioen te gaan? :unsure:
Ik heb ergens wel het idee dat het niet zo lang meer gaat duren eigenlijk. Steve heeft zijn British Lion, Bruce zijn solo werk en zijn 27 andere projecten. Geen idee hoe lang de gitaristen het nog trekken.

Ik ga in elk geval deze zomer nog een keertje kijken als persoonlijk afscheid. Hierna hoeft het niet meer voor mij en zal ik ze ook mijden want het was de laastste keren al iets minder en ik heb echt geen zin om de band waar het voor mij allemaal mee begonnen is te zien aftakelen tot een moneygrab die zichzelf nog vooruit sleept zoals Scorpions en Kiss. Ik vind het wel jammer dat Niko er niet meer bij gaat zijn, het had een mooier afscheid geweest als de band nog compleet was.
 
Tussen de soep en patatten mijn madam een lijstje voor onder kerstboom aangesmeerd onder ander 'Het Pact' en als het niet zo is , ( tzal were sokken zijn :headshake:) , zal dan maar zelf op de buy knop drukken .
 
Amai, Opeth is een band waarbij ik mijn interesse compleet verloren was vanaf Blackwater Park (uitgezonderd hier en daar een los nummer), maar dat nieuw album is een bom! 😮
 
Amai, Opeth is een band waarbij ik mijn interesse compleet verloren was vanaf Blackwater Park (uitgezonderd hier en daar een los nummer), maar dat nieuw album is een bom! 😮
Zal het maar eens een kans geven, want op papier is Opeth een band die me zou moeten bevallen maar dat heeft het dus nooit gedaan.
 
Zal het maar eens een kans geven, want op papier is Opeth een band die me zou moeten bevallen maar dat heeft het dus nooit gedaan.
Heb je dan iets als Morningrise al eens beluisterd? Dat is intussen stokoud (hun tweede album), maar voor mij is dat een van de beste albums die ooit gemaakt zijn, terwijl ik Opeth verder nooit als 1 van mijn favoriete bands zou beschouwen.
 
Panzerfaust - The Suns Of Perdition - Chapter IV: To Shadow Zion
Aara - Eiger
Akhlys - House Of The Black Geminus
Blood Incantation - Absolute Elsewhere
Oranssi Pazuzu - Muuntautuja
Uzlaga - Depthdweller
Civerous - Maze Envy
Nile - The Underworld Awaits Us All
Spectral Voice - Sparagmos
Dödsrit - Nocturnal Will
Alcest - Les Chants De l'Aurore
Pestilength - Solar Clorex
Black Curse - Burning In Celestial Poison
Thou - Umbilical
Ulcerate - Cutting The Throat Of God
Misotheist - Vessels By Which The Devil Is Made Flesh
Aborted - Vault Of Horrors
Fulci - Duck Face Killings
Chat Pile - Cool World
Heresiarch - Edifice

Van de 478 albums die ik geluisterd heb die dit jaar zijn uitgekomen zijn dit de 20 die me het meeste zijn bijgebleven, daarnaast kan ik nog een hele rist opnoemen voor een "honorable mentions" lijst maar dat zou me te lang duren en heb ik geen zin in.
 
Naar aanleiding van Di Anno zijn overlijden en Mcbrain zen live pensioen eens een deep dive in Iron Maiden hun discografie gedaan:

1) Number of the Beast: bij de beste metalplaten ooit he nog altijd. Hallowed be thy name is hun beste nummer maar hier staat ook weer niks slecht op.

2) Piece of Mind: The Trooper, Flight of Icarus, Revelations,... die eerste met Nicko op drum is ook gewoon ne geweldige klassieker.

3) Powerslave: terug dat epische. Aces High en 2 Minutes to Midnight zijn de perfecte openers. Rime of the Ancient Mariner.

4) Iron Maiden: heerlijk debuut, vanaf die riff van Prowler weet je dat het goed zit.

5) Somewhere in time: episch. Wasted Years is een parel, de gitaar synths werken en dit is Maiden op zen best.

6) Killers: de laatste meer punk achtige plaat. Best goed al pakte dat ruige gewoon beter op het debuut.
7) Seventh son of a seventh son: laatste klassieker. Hier en daar een minder nummer maar ook gewoon echte classics zoals Moonchild en The Evil that Men Do.

8) The Final Frontier: zalige plaat met ook lange nummers maar nooit te lang. En hoe mooi is "Where the wild wind blows" niet?

9) Brave New World: heerlijke comeback plaat en die 3 gitaren samen werken ook gewoon goed. Goeie nummers, vooral de 00's plaat die het meest aan de oude doet denken.

10) Fear of the Dark: best goed eigenlijk. En ja die titeltrack blijft ook wel episch.

11) Dance of Death: ook best goed, kortere nummers en daardoor ook strakker.

12) Senjutsu: zie Book of Souls maar dan wel met epische nummers. Vooral dan de eerste helft met meer korte nummers.

13) The Book of Souls: vanaf hier zijn alle platen op zen minst goed. Deze ook maar alles is wat te lang en mis epische nummers.
14) No Prayer for the Dying: de plaat die voort borduurt op de eerste 7 maar de plaat teveel is.

15) A Matter of Life and Death: structuur van elk nummer is hetzelfde en dat gaat snel tegensteken.

16) Virtual XI: zie hieronder maar dan korter met paar songs die het beter doen.

17) The X Factor: je merkt ergens dat die nummers niet geschreven zijn op Bailey zen stem. Die is niet slecht maar de combo klopt niet. En daardoor kreunt het nog meer onder zijn lengte.

Al moet ik ook wel zeggen dat ik nooit iets echt slecht heb gehoord. Matig wel maar niks verschrikkelijk.
 
Lang geleden dat ik nog zo doorleefd in een albumuniversum vertoefd heb als in dat van Time II, over verhalenvertellerij van de bovenste plank gesproken...



 
Terug
Bovenaan