Angst van een lijk en angst van zelf te sterven zou ik zo denken? Niet opgezocht, dus kan mis zijn, maar lijkt me zoiets.
Met welke fobie leef jij?
- Onderwerp starter DiffieHM
- Startdatum
Plasangst heb ik eigenlijk ook wel. Al vind ik 'angst' of 'fobie' in dit geval nogal zwaar klinken, maar ik heb er inderdaad meestal wel moeite mee. Er zijn momenten dat het wel gaat (dronken zijn helpt 
), maar als ik op het toilet ben, ben ik liefst volledig op mijn gemak en alleen. Dan moeten ze mij gewoon gerust laten Als er mensen naast mij aan de urinoir staan, lukt het soms nog wel, maar ze moeten zeker niet tegen mij beginnen praten Ook thuis, als de vriendin komt binnenwandelen, heb ik het er zelfs nog moeilijk mee.
Hoogtevrees is hier wel een echte fobie. Meerbepaald cognitieve hoogtevrees dan. Een hoog gebouw naar boven wandelen en naar beneden kijken, is eigenlijk niet zo'n probleem. Laat mij echter geen hoogteparcours doen, of een klimmuur, want ik ga echt helemaal kapot (Allé in praktijk probeer ik dat altijd wel, maar dat is telkens hartslag 200).
Vroeger ook wel acquafobie als kind, maar dat heb ik in mijn latere tienerjaren gelukkig overwonnen.
En spinnen, goh, misschien niet de grootste fan, maar fobie vind ik nog iets anders. Mijn zus bijvoorbeeld, die zou er nog voor uit het raam springen (vroeger toch zeker).
), maar als ik op het toilet ben, ben ik liefst volledig op mijn gemak en alleen. Dan moeten ze mij gewoon gerust laten Als er mensen naast mij aan de urinoir staan, lukt het soms nog wel, maar ze moeten zeker niet tegen mij beginnen praten Ook thuis, als de vriendin komt binnenwandelen, heb ik het er zelfs nog moeilijk mee.Hoogtevrees is hier wel een echte fobie. Meerbepaald cognitieve hoogtevrees dan. Een hoog gebouw naar boven wandelen en naar beneden kijken, is eigenlijk niet zo'n probleem. Laat mij echter geen hoogteparcours doen, of een klimmuur, want ik ga echt helemaal kapot (Allé in praktijk probeer ik dat altijd wel, maar dat is telkens hartslag 200).
Vroeger ook wel acquafobie als kind, maar dat heb ik in mijn latere tienerjaren gelukkig overwonnen.
En spinnen, goh, misschien niet de grootste fan, maar fobie vind ik nog iets anders. Mijn zus bijvoorbeeld, die zou er nog voor uit het raam springen (vroeger toch zeker).
Tot mijn 20ste panische angst gehad voor onweer. Telkens als het nog maar ergens in de verte donderde, begon ik als een gek alle stekkers uit te trekken en ging ik onder tafel schuilen, desnoods uren lang. Heel geleidelijk is dat weggetrokken en nu heb ik totaal geen angst meer... Maar vraag me niet hoe ik er vanaf ben geraakt, want ik zou het zelf niet kunnen zeggen.
Sinds 2 jaar angst voor overbewerkte voeding (voornamelijk met toegevoegde vetten en suikers) en bepaalde ingrediënten (die van nature veel vet bevatten).
Sinds 2 jaar angst voor overbewerkte voeding (voornamelijk met toegevoegde vetten en suikers) en bepaalde ingrediënten (die van nature veel vet bevatten).
Soeplepel
Well-known member
Deepthroatfobie?Ja heb ik een keer meegemaakt, had echt het gevoel dat ik langzaam zou stikken.
Wat is angst? In mijn geval zou ik het eerder omschrijven als ongemakkelijk gevoel. 't Is nu niet omdat ik er geen fan van ben dat ik ergens in een hoekske ga kruipen of zo maar uit het lijstje heb ik bv :
Ik ben helemaal niet zot van spinnen maar als er een dikke binnen zit zal ik ze wel verwijderen, beter dit dan er constant op zitten te denken dat er 1 zit.
Ik voel mij ongemakkelijk als ik het woord moet nemen voor een aantal mensen en zal dit niet rap doen ook, tenzij er echt iets moet gezegd worden en niemand anders het doet.
Ik ben vies van veel dingen en was daardoor ook vrij veel mijn handen. Ik geef de mensen ook liever geen hand en zal het ook niet doen als het niet de gewoonte is. Maar ik ben dan ook wel van de gedachte dat als ik mijn handen "besmet" heb dat ik ze nadien wel gewoon kan wassen.
- acrofobie (hoogtevrees)
- arachnofobie
- glossofobie (plankenkoorts)
- mysofobie (smetvrees)
Ik ben helemaal niet zot van spinnen maar als er een dikke binnen zit zal ik ze wel verwijderen, beter dit dan er constant op zitten te denken dat er 1 zit.
Ik voel mij ongemakkelijk als ik het woord moet nemen voor een aantal mensen en zal dit niet rap doen ook, tenzij er echt iets moet gezegd worden en niemand anders het doet.
Ik ben vies van veel dingen en was daardoor ook vrij veel mijn handen. Ik geef de mensen ook liever geen hand en zal het ook niet doen als het niet de gewoonte is. Maar ik ben dan ook wel van de gedachte dat als ik mijn handen "besmet" heb dat ik ze nadien wel gewoon kan wassen.
Die "angst voor kanker" vind ik wel nogal een headscratcher. Angst voor een dodelijke ziekte - ik schaar dat niet onder een fobie maar als een zeer normale menselijke eigenschap? Ik heb het daarom ook niet aangeduid.
Ik heb wel acrofobie aangeduid. Het is niet dat ik dat bijzonder erg heb ofzo maar ik voel dat wel af en toe wanneer ik op/bij hoge dingen sta.
Ik heb wel acrofobie aangeduid. Het is niet dat ik dat bijzonder erg heb ofzo maar ik voel dat wel af en toe wanneer ik op/bij hoge dingen sta.
Ik heb een vrees voor harde geluiden.
Als kind moest ik nog maar een onweer in de verte horen en ik lag met mijn vingers in mijn oren tot het voorbij was.
Heel ambetant als je overdag op school zat.
Ik was ook bang dat ik nooit zou kunnen uitgaan omdat ik het te luid zou vinden. Ik heb mezelf dan wat geoefend in mijn tienerjaren door oortjes van mijn discman effen aan luider te zetten. Ging best goed en een feestje/concert kon niet luid genoeg gaan.
Ik stak zelfs oortjes in bij het betonzagen omdat ik een muziekje zou hebben.
Ze zeiden altijd: je zal doof worden. Niemand zei: je gaat een permanente pieptoon krijgen.
Nu ben ik dus weer bang van harde geluiden, maar dan terecht ipv een fobie, omdat ik echt niet wil dat het erger wordt dan het nu al is.
Als kind moest ik nog maar een onweer in de verte horen en ik lag met mijn vingers in mijn oren tot het voorbij was.
Heel ambetant als je overdag op school zat.
Ik was ook bang dat ik nooit zou kunnen uitgaan omdat ik het te luid zou vinden. Ik heb mezelf dan wat geoefend in mijn tienerjaren door oortjes van mijn discman effen aan luider te zetten. Ging best goed en een feestje/concert kon niet luid genoeg gaan.
Ik stak zelfs oortjes in bij het betonzagen omdat ik een muziekje zou hebben.
Ze zeiden altijd: je zal doof worden. Niemand zei: je gaat een permanente pieptoon krijgen.
Nu ben ik dus weer bang van harde geluiden, maar dan terecht ipv een fobie, omdat ik echt niet wil dat het erger wordt dan het nu al is.
D
Deleted member 3056
Guest
Ik versta daar eerder onder dat je zo'n panische angst hebt om kanker te krijgen, dat alles wat je kans om kanker te krijgen vergroot uit de weg gaat, tot het punt dat het je leven/levensgeluk begint te belemmeren/beheersen.
Dus: je 20x per dag insmeren met factor 50 zodat je geen huidkanker zou krijgen, als je eens iemand die een sigaret rookt passeert in paniek geraken omdat je denkt dat je longkanker gaat krijgen, geen getoast of gegrild eten willen consumeren, etc.
Ah OK. Dan heb ik het terecht niet aangeduid
Wat ik wel heb is misofonie, maar dat is ook niet echt een angst.
Acrofobie (hoogtevrees)
Paruresis (plasangst)
En in mindere mate misschien
- claustrofobie: een lift of nauwe ruimte kan ik wel verdragen maar het moet niet te lang duren.
- mysofobie (smetvrees): ook niet heel erg en merk dat dit ook maar de laatste 5 jaar of zo is gekomen. Was mijn handen verschillende keren op een dag. Ook telkens ik ergens ben geweest en ik kom terug thuis is het eerste wat ik doe mijn handen wassen (ook al voor corona). Raak ook bijna nooit trapleuningen aan, deurklinken met elleboog of met trui over mijn hand getrokken, knoppen aan de lift of trein hetzelfde...
- arachnofobie/entomofobie: niet echt een angst maar het moet gewoon niet rondlopen in huis.
Paruresis (plasangst)
En in mindere mate misschien
- claustrofobie: een lift of nauwe ruimte kan ik wel verdragen maar het moet niet te lang duren.
- mysofobie (smetvrees): ook niet heel erg en merk dat dit ook maar de laatste 5 jaar of zo is gekomen. Was mijn handen verschillende keren op een dag. Ook telkens ik ergens ben geweest en ik kom terug thuis is het eerste wat ik doe mijn handen wassen (ook al voor corona). Raak ook bijna nooit trapleuningen aan, deurklinken met elleboog of met trui over mijn hand getrokken, knoppen aan de lift of trein hetzelfde...
- arachnofobie/entomofobie: niet echt een angst maar het moet gewoon niet rondlopen in huis.
CerumenCrevice
Well-known member
Angst voor honden, telkens hartkloppingen bij het zien van of zelfs het denken aan honden van elke soort en grootte. Al is dat al verbetert sinds mijn jeugd.
Angst voor te felle geuren, ik kan daar onmiddellijk misselijk van worden en kan niet lang in een kamer met een felle geur vertoeven. Deo en parfum zijn een no-go hier.
Angst voor te felle geuren, ik kan daar onmiddellijk misselijk van worden en kan niet lang in een kamer met een felle geur vertoeven. Deo en parfum zijn een no-go hier.
1. rustig, diep in- en uitademen.
2. schouders ontspannen.
3. denk aan iets anders (ik zet bijvoorbeeld de letters van een woord om in cijfers naar gelang hun positie in het alfabet).
Pablo Escobear
Active member
bromidrosifobie. Bang om te zweten en slecht te rieken.
Tonerider
Well-known member
Thanatofobie is een specifieke fobie voor de dood, om te sterven en zaken die aan sterven doen denken.[1][2][3] De naam is afgeleid van het Griekse θάνατος thánatos, dood en φόβος phóbos, angst.[4]
Een zekere angst voor de dood is bij de meeste mensen wel aanwezig en er treedt doodsangst op als iemand in levensgevaar verkeert, maar van een fobie is pas sprake als de angst niet-reëel is (wat de persoon zich ook realiseert) en het dagelijkse leven van de lijder overmatig sterk beïnvloedt.
Iemand kan bijvoorbeeld stelselmatig proberen de confrontatie met de dood te ontlopen (bv. het mijden van begrafenissen, kerkhoven of begrafenisondernemingen). Mocht de confrontatie toch plaatsvinden, kan een zeer sterke onrust of zelfs paniek ontstaan. Ook een paniekaanval die om andere redenen is ontstaan, kan tot acute thanatofobie leiden.
---------
Zoals alle fobieën is necrofobie een irrationele angst. Het verschilt van een eenvoudige zorg om de dood of angstige wonderen over wat er gebeurt wanneer een persoon sterft; het is eerder zo'n angst of bezorgdheid dat het slopend wordt en het dagelijkse leven van een persoon beïnvloedt. Een persoon met deze aandoening kan bang zijn dat er overal lijken zijn of dat hij of zij een lijk zal vinden. Hij of zij kan last hebben van paniekaanvallen wanneer hij wordt blootgesteld aan dingen die hem of haar aan de dood herinneren, zoals een kerk, een grafsteen of het lijk van een dier. Symptomen van paniekaanvallen zijn een droge mond, een snelle hartslag, ademhalingsproblemen en overvloedig zweten. Slapeloosheid is een ander veel voorkomend symptoom, omdat de persoon gedachten over de dood niet uit zijn of haar geest kan krijgen.
--------
IMO lijken ze elkaar wat te overlappen, maar necrofobie is eerder wanneer men in contact komt of denkt te komen met de dood of zaken die er mee te maken hebben. Thanatofobie is eerder de gedachte van sterven.
Bij mij is het dus meer thanatofobie. Altijd al met de dood bezig geweest, maar sinds een goede twee jaar heb ik echt angst om te sterven. Bijna elke avond denk ik wel de volgende morgen niet meer te halen. Als m'n adem even stokt of als ik vanuit het niets ineens even diep moet inademen, denk ik eraan te zijn. Ik kan niet meer naar begrafenissen of ziekenhuizen. Iemand zien sterven op tv, of reportages over geweld en moord kan ik niet meer aan. (wel in fictie alhoewel het ook niet te realistisch mag zijn).
Oude optredens waarin gestorven personen te zien zijn, moet ik mee op letten. Als ik goed loop, kan ik me concentreren op de muziek en kan ik ervan genieten. Als ik me niet goed voel, concentreer ik me op de dood van de persoon en geraak ik in een neerwaartse spiraal.
Verder hoogtevrees, angst voor honden, angst voor sociale contacten, angst voor vreemden (niet ras, wel onbekende mensen), angst voor telefoon opnemen, angst om anderen te schaden, angst als ik met iemand meerij, plasangst en ik zal er nog wel een paar vergeten zijn.
Mulan
Well-known member
Ik ontbreek faalangst in de lijst?
Hier hoogtevrees en angst voor spinnen. Al ben ik die laatste wel meer aan het overwinnen voor de dochter. Die is echt panisch voor spinnen en ik wil dat absoluut niet voor haar. Dus rustig ademen, lief zeggen dat de spin niets doet en wel weg zal gaan omdat ze niet van kabaal en licht houden en stoer doen tegenover een 3-jarige
Verder ben ik een perfectionist op sommige vlakken dus veel faalangst. Als ik een opmerking krijg op het werk bvb, ga ik er direct van uit dat ik mijn job niet goed doe, ik beter ontslag zou nemen vooraleer ik mijn c4 zal krijgen,...
Gelukkig 2 mensen op het werk waar ik daar open over kan praten.
Hier hoogtevrees en angst voor spinnen. Al ben ik die laatste wel meer aan het overwinnen voor de dochter. Die is echt panisch voor spinnen en ik wil dat absoluut niet voor haar. Dus rustig ademen, lief zeggen dat de spin niets doet en wel weg zal gaan omdat ze niet van kabaal en licht houden en stoer doen tegenover een 3-jarige
Verder ben ik een perfectionist op sommige vlakken dus veel faalangst. Als ik een opmerking krijg op het werk bvb, ga ik er direct van uit dat ik mijn job niet goed doe, ik beter ontslag zou nemen vooraleer ik mijn c4 zal krijgen,...
Gelukkig 2 mensen op het werk waar ik daar open over kan praten.
DiffieHM
Well-known member
Ik heb zelf aangeduid:
Acrofobie (hoogtevrees): Vanaf ik meer dan een lichaamslengte (bv op een ladder) of zo boven de grond sta dan krijg ik letterlijk de kriebels in de buik en beginnen de knieën te knikken. Ben daar echt niet voor gemaakt. Ik zal bv wel in een vliegtuig stappen, maar dan neemt tijdelijk de ratio over en bedenk ik mezelf dat deze oplossing veiliger is dan hetzelfde traject bv via de auto af te leggen. En als ik dan door het raampje naar beneden kijk zie ik mezelf al naar beneden vallen. Heb dat trouwens in elke situatie met hoogte, ik zie mezelf gewoon contstant naar beneden totteren.
Arachnofobie (angst voor spinnen): Niet super extreem, maar als ik er 1 zie moet en zal die naar de eeuwige jachtvelden gaan. Anders ben ik niet meer op mijn gemak. Er is ooit eens 1 op mijn smoel gesprongen toen ik in bed lag. Toen heb ik toch een tijdje telkens voor ik ging slapen een grondige slaapkamerinspectie gedaan.
Carcinofobie (angst voor kanker): Ben een enorme hypochonder, en dat is hier aan gelinkt. Bij het minste dat ik op mijn lichaam zie of voel denk ik dat ik terminaal ben. Zag zo onlangs weer een paar kleine bruine vlekjes op mijn voorarm (wellicht sproeten van teveel zon), maar toch speelt het nu weer in mijn hoofd dat ik huidkanker heb. Ik heb dan ook schrik om daar iets over op te zoeken (het moest maar eens waar zijn) en ook schrik om er mee naar de dokter te gaan. Zal het wel eens vragen als ik er de volgende keer voor iets "echts" moet zijn.
Sociale fobie (angst voor sociale situaties): Ben het liefste gewoon op mezelf. En soms gewoon het gedacht dat ik ergens naartoe moet waar zich bepaalde sociale situaties voordoen, dat kan enorm verlammend werken. En dan kan ik mijn nergens meer op concentreren tot het zover is. Maar eens ik er dan ben, is het meestal gewoon cava. Enorm frustrerend wel.
Verder kan ik me bij veel van die items in de lijst wel iets voorstellen en me er mee identificeren, maar niet in die mate dat ik het voor mezelf als een fobie zou beschouwen.
Acrofobie (hoogtevrees): Vanaf ik meer dan een lichaamslengte (bv op een ladder) of zo boven de grond sta dan krijg ik letterlijk de kriebels in de buik en beginnen de knieën te knikken. Ben daar echt niet voor gemaakt. Ik zal bv wel in een vliegtuig stappen, maar dan neemt tijdelijk de ratio over en bedenk ik mezelf dat deze oplossing veiliger is dan hetzelfde traject bv via de auto af te leggen. En als ik dan door het raampje naar beneden kijk zie ik mezelf al naar beneden vallen. Heb dat trouwens in elke situatie met hoogte, ik zie mezelf gewoon contstant naar beneden totteren.
Arachnofobie (angst voor spinnen): Niet super extreem, maar als ik er 1 zie moet en zal die naar de eeuwige jachtvelden gaan. Anders ben ik niet meer op mijn gemak. Er is ooit eens 1 op mijn smoel gesprongen toen ik in bed lag. Toen heb ik toch een tijdje telkens voor ik ging slapen een grondige slaapkamerinspectie gedaan.
Carcinofobie (angst voor kanker): Ben een enorme hypochonder, en dat is hier aan gelinkt. Bij het minste dat ik op mijn lichaam zie of voel denk ik dat ik terminaal ben. Zag zo onlangs weer een paar kleine bruine vlekjes op mijn voorarm (wellicht sproeten van teveel zon), maar toch speelt het nu weer in mijn hoofd dat ik huidkanker heb. Ik heb dan ook schrik om daar iets over op te zoeken (het moest maar eens waar zijn) en ook schrik om er mee naar de dokter te gaan. Zal het wel eens vragen als ik er de volgende keer voor iets "echts" moet zijn.
Sociale fobie (angst voor sociale situaties): Ben het liefste gewoon op mezelf. En soms gewoon het gedacht dat ik ergens naartoe moet waar zich bepaalde sociale situaties voordoen, dat kan enorm verlammend werken. En dan kan ik mijn nergens meer op concentreren tot het zover is. Maar eens ik er dan ben, is het meestal gewoon cava. Enorm frustrerend wel.
Verder kan ik me bij veel van die items in de lijst wel iets voorstellen en me er mee identificeren, maar niet in die mate dat ik het voor mezelf als een fobie zou beschouwen.