Bedankt voor de tip!
Mentaal Welzijn
- Onderwerp starter glashelder
- Startdatum
Bedankt voor de tip!
Mulan
Well-known member
Wat ik zie bij de dokters op mijn werk wat ze doen naast hun consultaties:
- verplichte wachtdiensten (doorgaans de nacht voor hun vrije dag, zodat ze wel kunnen slapen overdag)
- positieven bellen om alles uit te leggen en papierwinkel in orde te brengen
- MOC bijwonen: multidisciplinaire vergaderingen, voornamelijk bij kankerpatiënten
- begrafenissen bijwonen van patiënten die ze soms decennia hebben begeleid
- patiënten terugbellen die "niet dringend de dokter eens wilden spreken", er wordt per dag een blok van 2u vrijgehouden waarop patiënten kunnen bellen voor bloeduitslagen, bespreking medische beeldvorming,... Maar gemiddeld noteer ik nog 3-5 nummers met de vraag om eens terug te bellen voor zaken als bespreken van medicatie, bij wie ze moeten zijn voor een tweede opinie, achteruitgang bespreken van een bejaarde ouder,..
- tarrificatie in orde brengen + dossiers van huisbezoeken in orde brengen.
Als ze dat allemaal moeten doen in de 4 dagen dat ze wél van 8u tot 20u consultaties doen, in een regio met algemene patiëntenstop, kunnen ze mss nog 6 patiënten per dag zien op consult en 6 als huisbezoek per arts om een 9-17u job te hebben?
Wat ik zie bij de dokters op mijn werk wat ze doen naast hun consultaties:
- verplichte wachtdiensten (doorgaans de nacht voor hun vrije dag, zodat ze wel kunnen slapen overdag)
- positieven bellen om alles uit te leggen en papierwinkel in orde te brengen
- MOC bijwonen: multidisciplinaire vergaderingen, voornamelijk bij kankerpatiënten
- begrafenissen bijwonen van patiënten die ze soms decennia hebben begeleid
- patiënten terugbellen die "niet dringend de dokter eens wilden spreken", er wordt per dag een blok van 2u vrijgehouden waarop patiënten kunnen bellen voor bloeduitslagen, bespreking medische beeldvorming,... Maar gemiddeld noteer ik nog 3-5 nummers met de vraag om eens terug te bellen voor zaken als bespreken van medicatie, bij wie ze moeten zijn voor een tweede opinie, achteruitgang bespreken van een bejaarde ouder,..
- tarrificatie in orde brengen + dossiers van huisbezoeken in orde brengen.
Als ze dat allemaal moeten doen in de 4 dagen dat ze wél van 8u tot 20u consultaties doen, in een regio met algemene patiëntenstop, kunnen ze mss nog 6 patiënten per dag zien op consult en 6 als huisbezoek per arts om een 9-17u job te hebben?
Kan gerust kloppen.
Wat is uw punt?
Mulan
Well-known member
Dat als ze hun consultaties zouden moeten aanpassen naar hun administratief werk, er nauwelijks nog consultaties zouden zijn.
Dus dat in jouw specifieke voorbeeld, een "vrije dag voor een zelfstandige in de zorg" zelden een vrije dag is, maar gewoon een cliënt/patiënt vrije dag.
Dokters mogen hun aantal consultaties per dag zelf vrij kiezen, dus als zij een vrije dag willen nemen dan raad ik hen aan om hun werkdagen zo in te plannen dat ze geen administratie meer moeten doen op die vrije dag. Ik zie het probleem niet.
Graag gedaan!
Mulan
Well-known member
Dat geldt toch evengoed voor eender welke job, in dienstverband of als zelfstandige?
Wil je meer vrije tijd, werk dan minder....
(En dan verlies je inkomsten)
Nu moet ik Mulan toch wel bijtreden iedereen kan toch een redelijk relaxe job kiezen, daar hangen consequenties aan vast uiteraard maar dat is voor iedereen zo.
Als je beslist om 4/5de te gaan werken met het idee dat je waarschijnlijk toch gaat werken op je vrije dag, doe het dan niet he. Als je 4/5de gaat werken, dan moet je zien dat je takenpakket ook naar een 4/5de wordt geschaald. En dat je je eigen grenzen daarin kan bewaken. Anders moet je er echt niet aan beginnen.
515
Well-known member
En je kan er van uit gaan dat de werkgever in het begin toch gaat proberen te pushen.
Zoals hierboven gezegd, sta van in het begin op je strepen.
Ik denk ook dat het veel zou helpen @mac-bc indien je meer vrede en rust zou kunnen vinden in jouw huidige leefwereld.
Het lijkt dat jouw persoonlijkheid innerlijk nooit tot rust kan komen. Je projecteert vaak jouw idee naar een situatie waarbij alles beter lijkt. Indien dan blijkt dat dit toch zo niet is, probeer je toch altijd jouw gelijk te halen.
Maar zelfs als je dan uiteindelijk in die ideale situatie zal zijn, zullen er wel andere frustraties de kop opsteken.
Dit doen veel mensen continu. Streven naar het ideale, terwijl ze vergeten dat er altijd wel ergens continu een ergernis of nieuwe frustratie zal opduiken.
Dit leunt heel dicht aan bij perfectionisme. Sterke drang naar perfectie en bevestiging. Perfectionistisch denken is hoge eisen stellen aan zichzelf en anderen en uit zich door zwart/wit denken, kritisch denken, stroef denken en veroordelend zijn.
Een therapeut kan helpen om meer evenwicht te vinden en hiermee om te gaan.
Het lijkt dat jouw persoonlijkheid innerlijk nooit tot rust kan komen. Je projecteert vaak jouw idee naar een situatie waarbij alles beter lijkt. Indien dan blijkt dat dit toch zo niet is, probeer je toch altijd jouw gelijk te halen.
Maar zelfs als je dan uiteindelijk in die ideale situatie zal zijn, zullen er wel andere frustraties de kop opsteken.
Dit doen veel mensen continu. Streven naar het ideale, terwijl ze vergeten dat er altijd wel ergens continu een ergernis of nieuwe frustratie zal opduiken.
Dit leunt heel dicht aan bij perfectionisme. Sterke drang naar perfectie en bevestiging. Perfectionistisch denken is hoge eisen stellen aan zichzelf en anderen en uit zich door zwart/wit denken, kritisch denken, stroef denken en veroordelend zijn.
Een therapeut kan helpen om meer evenwicht te vinden en hiermee om te gaan.
Squidward
Well-known member
Ik zit met volgende in de knoop. Ik zoek niet noodzakelijk een oplossing, wou gewoon eens uittikken wat het is.
Ik heb mijn kindertijd en jeugd als ‘ok’ ervaren, ook al wist ik al vrij vroeg dat hij niet ‘normaal’ was. Maar ik zei altijd ‘voor het kind dat ik was, de persoon die ik ben, was dat een prima jeugd’.
Nu ga ik naar de psychologe en hoor ik van haar dat het niet mijn jeugd was die bij het kind paste, maar het kind dat zich aanpaste naar die jeugd (grotendeels, ik zou natuurlijk nooit een compléét andere persoon zijn). Dat mijn ouders toch voor een heel groot stuk tekort schoten.
We zijn nu 13 dagen na dat gesprek en dat blijft elke dag een paar keer gelijk een stomp in mijn maag binnenkomen. Want die jeugd was zo iets waar ik op terugkeek als ‘toen was het nog ok, daar voelde ik mij goed, misschien ooit nog eens’ maar dat blijkt nu toch niet gezond geweest te zijn.
Ik heb mijn kindertijd en jeugd als ‘ok’ ervaren, ook al wist ik al vrij vroeg dat hij niet ‘normaal’ was. Maar ik zei altijd ‘voor het kind dat ik was, de persoon die ik ben, was dat een prima jeugd’.
Nu ga ik naar de psychologe en hoor ik van haar dat het niet mijn jeugd was die bij het kind paste, maar het kind dat zich aanpaste naar die jeugd (grotendeels, ik zou natuurlijk nooit een compléét andere persoon zijn). Dat mijn ouders toch voor een heel groot stuk tekort schoten.
We zijn nu 13 dagen na dat gesprek en dat blijft elke dag een paar keer gelijk een stomp in mijn maag binnenkomen. Want die jeugd was zo iets waar ik op terugkeek als ‘toen was het nog ok, daar voelde ik mij goed, misschien ooit nog eens’ maar dat blijkt nu toch niet gezond geweest te zijn.
Mulan
Well-known member
@Squidward
Hier is die boodschap ook al gekomen, maar we zijn verder gaan kijken naar wat er achter zat, hoe mijn ouders hun jeugd was, welke rugzak zij mee hebben gekregen.
En dat maakt dat ik nog steeds kan zeggen: ik heb een goeie jeugd gehad. Mijn ouders hebben het fantastisch gedaan MET DE MIDDELEN DIE ZE HADDEN. Dus ik blijf zelf niet hangen met een rauw gevoel alsof iets moois nu minder mooi is. Mijn ouders leven nog, maar die hebben geen flauw idee van wat er in therapie wordt gezegd over hen.
Enige wat ik vorig jaar wel eens heb gezegd is dat de psychiater had aangegeven dat ik een angststoornis heb en dat ik dat zelf nog nooit zo heb ervaren. En dat dat waarschijnlijk wat "aangeleerd" is via mijn mama.
Dus die verbaasd: "Angststoornis? Gij? Ik?" Waarop mijn vader toch wel erkennend knikte.
Toen ik enkele concrete voorbeelden aanbracht, snapte ze wel wat ik ermee bedoelde. "Ahja, dat is bij mij idd erger dan bij de meeste, ik maak me idd rapper zorgen".
Hopelijk kom je bij een volgende sessie ook op dat punt dat je er wat meer vrede mee hebt, want dat zijn absoluut zaken die keihard binnen kunnen komen.
Hier is die boodschap ook al gekomen, maar we zijn verder gaan kijken naar wat er achter zat, hoe mijn ouders hun jeugd was, welke rugzak zij mee hebben gekregen.
En dat maakt dat ik nog steeds kan zeggen: ik heb een goeie jeugd gehad. Mijn ouders hebben het fantastisch gedaan MET DE MIDDELEN DIE ZE HADDEN. Dus ik blijf zelf niet hangen met een rauw gevoel alsof iets moois nu minder mooi is. Mijn ouders leven nog, maar die hebben geen flauw idee van wat er in therapie wordt gezegd over hen.
Enige wat ik vorig jaar wel eens heb gezegd is dat de psychiater had aangegeven dat ik een angststoornis heb en dat ik dat zelf nog nooit zo heb ervaren. En dat dat waarschijnlijk wat "aangeleerd" is via mijn mama.
Dus die verbaasd: "Angststoornis? Gij? Ik?" Waarop mijn vader toch wel erkennend knikte.
Toen ik enkele concrete voorbeelden aanbracht, snapte ze wel wat ik ermee bedoelde. "Ahja, dat is bij mij idd erger dan bij de meeste, ik maak me idd rapper zorgen".
Hopelijk kom je bij een volgende sessie ook op dat punt dat je er wat meer vrede mee hebt, want dat zijn absoluut zaken die keihard binnen kunnen komen.
Mulan
Well-known member
Welke therapie voor haar de beste is, is niet aan jou om te beoordelen. Ikzelf kan me absoluut wél vinden in de contextuele therapie, heeft al vaak voor goede inzichten gezorgd waardoor ik net beter/sterker in de toekomst kan staan. Maar absoluut al heel vaak geweend want je ziet plots zaken die hard binnen kunnen komen.
't Is ook niet altijd zo zwart wit, denk ik. Ik heb trauma's overhouden aan mijn jeugd maar op andere vlakken waren mijn ouders dan weer heel begripvol en open (bvb mijn seksuele geaardheid, of rare lieven die ik mee naar huis bracht waren altijd welkom). En natuurlijk heb ik gewoon leuke herinneringen aa mijn jeugd, bvb van bij mijn oma, of op school, of met vriendinnetjes. Je jeugd omvat zoveel.
Tonerider
Well-known member
morgen naar de psychologe en ik heb er eigenlijk niet veel zin meer in. Ze heeft me heel goed geholpen bij mijn echtscheiding, maar nu heb ik het gevoel dat ze me niet echt meer kan helpen. De dingen die nu nog in me zitten zijn 'hardcoded' en automatismen. Standaardraad als 'beschouw het als een oefening', 'buig het om naar iets positiefs' werken gewoon niet op die automatismen in mijn gedachten.
En ik denk dat ze ook wel ergens dat aanvoelt, dat ze me niet verder kan helpen, want mijn laatste bezoek was van 14/12, terwijl ik normaal om de vier weken ging.
Ach ja, ik kan morgen nog wat praten over mijn mislukking op dating vlak, maar ook daar heb ik wel zelf lessen uit getrokken. Ik mis een maatje in het leven, maar langs de andere kant ben ik zo op mijn gemak. Ik zet bijna elke avond muziek op die ik graag hoor en kan dat gewoon vollen bak spelen zonder dat ik iemand stoor of iemand zich aan mij stoort. Ik kan in mijn djelleba rondlopen, mijnen afwas zonder gezaag laten staan voor een dag en geen getetter aan mijne kop. Niets moet, alles is aan mijn tempo en niemand die eisen aan mij stelt (buiten mijn werkgever natuurlijk).
Het enige wat me afschrikt is dat ik alleen ga sterven, maar goed, eenmaal dat gebeurt is, weten we het toch ook niet meer.
En ik denk dat ze ook wel ergens dat aanvoelt, dat ze me niet verder kan helpen, want mijn laatste bezoek was van 14/12, terwijl ik normaal om de vier weken ging.
Ach ja, ik kan morgen nog wat praten over mijn mislukking op dating vlak, maar ook daar heb ik wel zelf lessen uit getrokken. Ik mis een maatje in het leven, maar langs de andere kant ben ik zo op mijn gemak. Ik zet bijna elke avond muziek op die ik graag hoor en kan dat gewoon vollen bak spelen zonder dat ik iemand stoor of iemand zich aan mij stoort. Ik kan in mijn djelleba rondlopen, mijnen afwas zonder gezaag laten staan voor een dag en geen getetter aan mijne kop. Niets moet, alles is aan mijn tempo en niemand die eisen aan mij stelt (buiten mijn werkgever natuurlijk).
Het enige wat me afschrikt is dat ik alleen ga sterven, maar goed, eenmaal dat gebeurt is, weten we het toch ook niet meer.
Mulan
Well-known member
Als je het gevoel hebtdat je niet meer vooruit geraakt, is het idd tijd om afscheid te nemen.
Als ik zelf terug de nood voelde aan een psycholoog wanneer ik merkte dat ik niet meer vooruit geraakte, zocht ik dan terug een andere. Op 10j ruwweg zit ik nu aan de 4de. Allemaal goede psychologen, die me geholpen hebben toen het nodig was, maar soms vlot het gewoon niet meer op een bepaald moment.
Als ik zelf terug de nood voelde aan een psycholoog wanneer ik merkte dat ik niet meer vooruit geraakte, zocht ik dan terug een andere. Op 10j ruwweg zit ik nu aan de 4de. Allemaal goede psychologen, die me geholpen hebben toen het nodig was, maar soms vlot het gewoon niet meer op een bepaald moment.
MisterV
Well-known member
De bedoeling van een (goeie) psycholoog is dan ook niet om om de x weken uw vaste praatje te komen maken, om pakweg tussen de sessies door uw emmertje shit te vullen en het dan te komen oplossen bij uw psycholoog, maar net om methoden aan te leren zodat uw emmertje niet vol shit komt te zitten en je er zelf mee om kan, zonder psycholoog.
Daarnaast, niet elke psycholoog of aanpak past bij elk soort emmertje shit. Als je het gevoel hebt dat het bij één niet meer vooruit gaat is het inderdaad tijd om uit te kijken voor een andere aanpak. In het beste geval kan uw huidige psycholoog u helpen in die keuze.
Daarnaast, niet elke psycholoog of aanpak past bij elk soort emmertje shit. Als je het gevoel hebt dat het bij één niet meer vooruit gaat is het inderdaad tijd om uit te kijken voor een andere aanpak. In het beste geval kan uw huidige psycholoog u helpen in die keuze.