Mijn partner heeft het zwaar te verduren gehad de laatste twee jaar.
In maart 2020, net voor het losbarsten van corona, was haar mama met momenten verward. Dokters werden weigerachtig om mensen door te sturen naar het ziekenhuis, 'het zal wel niets erg zijn en je vermijdt ziekenhuizen nu beter'. Na een paar maanden werden de verwarde episodes intenser en hebben we toch een onderzoek geëist. Resultaat van de scan: een hersentumor die ondertussen al een serieuze omvang had, op een plaats die niet bereikbaar was zonder gigantische hersenschade. Enige optie was proberen om de tumor terug te verkleinen met bestraling en chemo zodat de toestand stabiliseerde. Volledige genezing was sowieso uitgesloten.
Daarna volgde een jaar van therapieën en verder aftakelen, tot ze in de laatste maanden zelfs de namen van haar eigen kleinkinderen niet meer wist.
Laatste maanden waren gewoon triest, slikken werd moeilijk, ze sliep meer dan ze wakker was en de momenten dat ze wakker was, was ze niet alert meer en besefte ze amper wat er rond haar gebeurde. Ze is meermaals in het ziekenhuis opgenomen omdat ze gevallen was, omdat ze het bewustzijn was verloren, ... Wat het meeste bijbleef was op kerstavond: mijn schoonvader belde in paniek dat ze het bewustzijn was verloren, mijn vrouw heeft alles laten vallen, is naar haar thuis gegaan en meegegaan naar Spoed. Rond 22u30 was ze thuis, volledig over haar toeren, toestand van haar mama was terug stabiel. Ik had onze kinderen wakker gehouden om erna nog iets samen te kunnen eten, zodat de kinderen van heel de situatie toch zo min mogelijk merkten. Ik hoop dat dit elk jaar op kerstavond niet dezelfde herinnering bij haar oproept...
In maart 2021 is ze overleden, geassisteerd op haar initiatief. Ze had vanaf de eerste dag dat ze de diagnose kreeg documenten opgemaakt om dit te kunnen doen. Mijn vrouw heeft die papieren mee afgetekend als getuige. Had mijn schoonmoeder nog bij volle verstand geweest dan had ze haarzelf zelfs nooit zover laten aftakelen, maar als familie blijf je hopen. Slikreflex was op het eind volledig weg waardoor ze op dat moment al via infuus werd gevoed.
Haar mama was nog geen kwartier gestorven en mijn schoonpa haalt voor mijn vrouw en haar broer een afscheidsbrief boven die ze voor hen schreef, verzegeld en gedateerd op de dag van diagnose.
Enorm dikke pluim voor mijn schoonpa die haar de hele tijd thuis verzorgd heeft. Ziekenhuisbed stond in de living, zijn bed ernaast. Is een jaar lang geen seconde van haar zijde geweken. Om zichzelf te kunnen wassen of om boodschappen te doen, vroeg hij mijn vrouw of haar broer om even langs te komen omdat ze anders te onrustig was. Ze is uiteindelijk thuis gestorven, dag voor haar overlijden zijn we er met alle kleinkinderen nog bij geweest. De dag nadien 's morgens is ze gestorven, met mijn schoonpa, schoonbroer en mijn vrouw erbij. Met alle kleinkinderen zijn we er die dag ook bij geweest na school. Ze zijn in de tuin bloemetjes beginnen plukken om op haar te kunnen leggen, een foto daarvan was de foto op haar overlijdenskaartje. Mijn vrouw heeft me moeten overhalen om onze kinderen mee te nemen op die dag, want ik wou hen geen trauma's bezorgen. Achteraf gezien goed van haar dat ze me daarin toen gedwongen heeft. Afscheid nemen is altijd rot, maar beter dan dit kon het niet verlopen.
Van bij de diagnose vorig jaar in mei was mijn vrouw een wrak. Ene moment op van de zenuwen, ander moment functionerend als een zombie, meestal gewoon op en doodmoe...
Ze is buiten een 4tal weken steeds blijven doorwerken, geen idee hoe dat daar verliep maar het slorpte wel al haar energie op zodat ze 's avonds volledig uitgeput thuis kwam. Alternatief was langer ziekteverlof en gezien de empathie van de leidinggevenden op haar werk was dit zo goed als zeker een uitgelokt ontslag achteraf of op zijn minst een wijziging van functie.
Elk weekend waren er dagen of volledige weekends waarbij het gewoon niet meer ging. Zelfs de kinderen langer dan 5 minuten bij haar alleen laten was geen optie, ze kon dat precies niet meer aan en begon te roepen tegen hen bij de minste aanleiding. De momenten dat dit voorviel, heb ik steeds naar de kinderen toe herhaald dat mama het moeilijk heeft omdat oma gestorven is en dat dat allemaal zal beteren als haar verdriet over is, terwijl ik op dat moment zelf geen licht aan het eind van de tunnel meer zag.
Van de snuggere kant van mijn familie kreeg ik de raad om er steeds voor haar te zijn en er tijd over te laten gaan.
(Andere familieleden verstonden niet dat haar neerslachtigheid zolang kon duren en begonnen haar via mij te verwijten dat ze een slechte echtgenote en moeder was. Dit verwijt werd meteen verticaal geklasseerd.)
Met momenten was het wel zwaar omdat ik iemand ben die problemen wil aanpakken, maar dat gaat niet bij externe zaken waar je geen vat op hebt. Heb haar tegen haar zin (op aanraden van haar vader en broer) gepusht bij een psycholoog, maar dat heeft niets geholpen. Ben ook de laatste maanden geregeld tegen haar uitgevlogen omdat er maar geen beterschap leek te komen en ik alle dagen de zorg van de kinderen en huishouden volledig op mij had. Dat uitvliegen kwam vooral voort uit angst dat ik er ook onderdoor zou gaan en we dan volledig in de miserie zouden zitten. Achteraf gezien heb ik hier spijt van, maar je kan de klok niet terugdraaien...
De laatste weken is er beterschap en is haar gemoed aan het opklaren.
Ze kan terug een overzicht hebben en neemt problemen proactief aan ipv zaken pas oplossen als het echt niet anders meer kan en ze het ook op niemand anders kan schuiven.
Ze kan de kinderen ook terug rond haar verdragen en ik kan met een gerust gemoed hen voor een paar uur bij haar laten terwijl ik aan het werken ben.
Vorige week stond er zelfs, terwijl ik aan het klussen was, een cake in de oven, terwijl was ze eieren met spek aan het bakken en ondertussen was ze met onze oudste een invulboekje aan het oplossen. Dat was bijna 2 jaar geleden dat ik haar zo bezig zag...
Ik verwacht nu zeker geen wonderen en denk dat het mogelijks een processie van Echternach zal worden, maar ik denk dat het ergste achter de rug is.
Tijd heelt niet alle wonden, maar precies wel de hevigste.
Hoe smaken toch kunnen verschillen...
(itt op het werk, waar dat evengoed een verslaving zal zijn).
