Je hebt mensen die hun hele leven boos op zichzelf zijn omdat ze denken dat ze lui zijn, maar wat harder moeten proberen, andere mensen lukt het wel, etc etc. Om dan te horen dat het niet aan je karakter of doorzettingsvermogen ligt, doet wel veel.
Mentaal Welzijn
- Onderwerp starter glashelder
- Startdatum
Tjiftjaf
Member
Maar variatie in zowat elke persoonlijkheidstrek kan je uiteindelijk toch reduceren tot variatie in de werking van bepaalde neurotransmitters?
Ik weet niet hoe ze bij jou tot die diagnose zijn gekomen, maar het enige wat ik heb moeten doen is een hoop testen die je aandacht en oplettendheid meten op basis waarvan ze dan uiteindelijk een score geven. Als die score onder een bepaalde threshold is heb je ADD, anders niet. Het is dus niet dat je dat met een hersenscan ofzo kan zien. Het betekent gewoon dat je concentratievermogen bij de x% laagste is.
Als iets niet lukt moet je toch ook gewoon harder proberen? Of hoe helpt het om een label gekleefd te krijgen op je karaktereigenschappen? Je zal nog altijd met jou tekortkomingen aan de slag moeten, met of zonder dat label.
Ik heb geen ADHD hoor.
Zie het als een gebruiksaanwijzing (en idd manier om medicatie te krijgen). 'Harder proberen' werkt niet, anders proberen (op manieren die voor andere ADHD'ers werken) kan wel. Dan kan je beter zo proberen dan gewoon de rest van je leven harder te proberen en steeds maar weer tegen de muur lopen omdat het niet lukt en dan helemaal in een negatieve spiraal terechtkomen. Want veel mensen met ADHD die doen al hun hele leven niks anders dan harder proberen en blijkbaar werkt het niet. Er zijn grenzen hé. Dan zit je al je hele leven op je tandvlees omdat je altijd harder probeert dan anderen en dan lukt het alsnog niet. En dan komt er iemand: "Heb je al eens harder geprobeerd?"
Je eerste punt, ja, dan stel je gewoon het hele concept van een diagnose in vraag. Tuurlijk is dat een sociaal construct, maar tegelijk blijkt ook gewoon dat een bepaalde groep mensen wel binnen die grenzen vallen en een andere groep niet. Dan gaat het bvb niet enkel over aandacht en oplettendheid, maar ook of het structureel is doorheen je leven, hoeveel last je ervan hebt (of je relaties op de klippen lopen, of je slechtere cijfers hebt op school of moeilijkheden op het werk,...)
En dan heb je nog het feit dat medicatie net het tegenovergestelde doet bij mensen met ADHD dan bij mensen zonder ADHD. Iemand zonder ADHD die rilatine neemt zal daar opgefokt van worden, iemand met ADHD rustiger (hetzelfde geldt voor andere stimulerende middelen zoals bijvoorbeeld koffie). Dan wordt het toch al ingewikkelder dan een simpele variatie hé, dan is dat al een heel stuk minder dan bij de gemiddelde mens en dan kan dat gecorrigeerd worden. Met medicatie waarvoor je een diagnose nodig hebt.
Ik kan wel begrijpen dat het kan helpen wanneer er een specifieke reden is waarom voor jou de dingen anders zijn/gaan dan voor de gemiddelde mens.
Maar ik begrijp ook jouw standpunt @Tjiftjaf. Mijn zoontje heeft ASS en heel veel van die kenmerken zie ik bij mezelf terugkomen, waardoor ik twijfel om me te laten testen. Maar ik maak mezelf ook de bedenking dat een diagnose voor mij niets zal veranderen, want ik heb geen hulpvraag en/of probleem
Maar ik begrijp ook jouw standpunt @Tjiftjaf. Mijn zoontje heeft ASS en heel veel van die kenmerken zie ik bij mezelf terugkomen, waardoor ik twijfel om me te laten testen. Maar ik maak mezelf ook de bedenking dat een diagnose voor mij niets zal veranderen, want ik heb geen hulpvraag en/of probleem
Dan heeft het geen zin om je te laten testen, want 'significante lijdensdruk' of problemen op professioneel, sociaal of andere belangrijke levensdomeinen is net één van de criteria.
Meerkat
Active member
Ik heb van mezelf ook het idee dat ik ADD heb. Mijn vriendin die kinesist en osteopaat is, heeft vriendinnen die veel met kinderen werken en ik heb wel heel veel symptomen. Maar een diagnose stellen lijkt mij wat zinloos of weggegooid geld, met dat label ben ik, denk ik, niets.
Ik werk zelf in marketing en merk wel voordelen van mijn ADD: creativiteit, heel snel linken en verbanden leggen en maken en met veel projecten tegelijk bezig zijn, dat vind ik fijn. Maar soms als ik rapportages etc. moet maken, zou ik toch graag een soort van 'tool' hebben om me beter te kunnen concentreren. Zaken die ik wel leuk vind, zoals het opstarten en uitdenken van nieuw concepten, daar kan ik dan juist van in een type 'hyperfocus' geraken.
Kan ik zónder die diagnose Rilatine (of iets dergelijks) krijgen? Ik zou het toch eens willen proberen, zonder eerst 1000+ euro te moeten geven aan een diagnose. Iemand met een gelijkaardig traject hier?
Ik werk zelf in marketing en merk wel voordelen van mijn ADD: creativiteit, heel snel linken en verbanden leggen en maken en met veel projecten tegelijk bezig zijn, dat vind ik fijn. Maar soms als ik rapportages etc. moet maken, zou ik toch graag een soort van 'tool' hebben om me beter te kunnen concentreren. Zaken die ik wel leuk vind, zoals het opstarten en uitdenken van nieuw concepten, daar kan ik dan juist van in een type 'hyperfocus' geraken.
Kan ik zónder die diagnose Rilatine (of iets dergelijks) krijgen? Ik zou het toch eens willen proberen, zonder eerst 1000+ euro te moeten geven aan een diagnose. Iemand met een gelijkaardig traject hier?
Mr.Fingers
Well-known member
Neen.
Straddle
Well-known member
Die vergelijking gaat wel langs geen kanten op, als je diabetes niet behandelt ga je dood. Die misbalans in neurotransmitters kan je eenvoudig mee blijven doorleven. Bij mij is in een ver verleden ook ooit ADD vastgesteld, ik heb toen ook voorschriften gekregen voor medicatie en sporadisch genomen doorheen de jaren (soms ook jaren niet). Zoveel verschil maakt het uiteindelijk niet, in de voorgaande decennia werd het evengoed niet behandeld.
Mr.Fingers
Well-known member
AD(H)D is diabetes voor de hersenen. Van puur diabetes ga je niet van dood, maar de gevolgeffecten kunnen/zullen daar wel voor zorgen. Is bij ADHD net hetzelfde. Als je merkt dat je levenskwaliteit eronder lijdt omdat je er niet in slaagt het op orde te houden, dat je impulsief risico's neemt,... Het hebben van ADHD is statistisch bewezen dat dat je leven verkort met ongeveer 11 tot 13 jaar. Niet door de ADHD zelf, maar door de gevolgschade. Zo hebben mensen met, onbehandelde, ADHD een 74% hogere kans om een auto-ongeluk te hebben, én een hogere kans op fatale afloop (omdat ze hun gordel bvb niet aan doen). Er is ook een statistische link via genetica. Mensen met ADHD hebben quasi altijd genetische afwijkingen wat een impact heeft op de telomeren in uw chromosomen, die korter zijn, wat wél rechtstreekse impact heeft op uw directe levensverwachting (hoe korter de telomeren, hoe lager de levensverwachting).
En ja, er is wel iets biochemisch verkeerd. De productie van de neurotransmitters dopamine en norephineprine is verstoord en lager, en de neurotransmitterheropname is vaak versneld, omdat er tot 80% meer van die heropname "mondjes" hebben. En ook biofysisch, want de connecties in de tussen de hersendelen zijn anders ontwikkeld, de frontale kwab is doorgaans meetbaar kleiner en minder actief, en het stratium dat vanbinnen zit is ook verminderd. Het is die verstoorde wisselwerking dat mee de aanleiding geeft tot de symptomen van ADHD.
En ja, er is wel iets biochemisch verkeerd. De productie van de neurotransmitters dopamine en norephineprine is verstoord en lager, en de neurotransmitterheropname is vaak versneld, omdat er tot 80% meer van die heropname "mondjes" hebben. En ook biofysisch, want de connecties in de tussen de hersendelen zijn anders ontwikkeld, de frontale kwab is doorgaans meetbaar kleiner en minder actief, en het stratium dat vanbinnen zit is ook verminderd. Het is die verstoorde wisselwerking dat mee de aanleiding geeft tot de symptomen van ADHD.
Laatst bewerkt:
Straddle
Well-known member
Het hangt ervan af wat je hier onder impulsieve risico's verstaat, ik had een vroeger een buurjongen die leed aan een zware vorm van ADHD en altijd hyperactief risico's nam op jonge leeftijd, dan snap ik nog wel dat die medicatie noodzakelijk is. Maar voor iemand die pas laat in zijn leven een vaststelling krijgt van ADD (niet de typische ADHD vorm bij jongeren), dan kan je imo niet al die factoren in dezelfde mate doortrekken. Tenzij je in jouw geval nooit een gordel aandeed of altijd impulsieve gevaarlijke risico's aan het nemen was.
Je verwachte levensduur is nu niet ineens met 11 jaar gedaald na een ADD constatatie.
Mr.Fingers
Well-known member
Sneeuwstorm
Well-known member
Ik denk niet dat er biologisch gezien één soort ADHD bestaat, aangezien de diagnose gesteld wordt op basis van symptomen.
Als ADHD'ers kortere telomeren hebben dan zouden ze sneller verouderen, naar mijn weten is dat niet het geval. ADHD zal misschien de levensverwachting verkorten aangezien het de kans op ongevallen door onoplettendheid of impulsief gedrag vergroot, en ook de kans op verslavingen, alcoholisme of een overdosis aan drugs vergroot. Het zal ook nog eens in veel gevallen (indien onbehandeld) een mindere levenskwaliteit geven en dat vergroot dan de kans op depressies en zelfmoord.
Chauffagist
Well-known member
Bon, bijna 1 jaar sertraline. Ik heb de laatste maanden echter moeite met consequent gebruik. Ik merk echter wel verschil als ik het niet neem. Ik had onlangs een dag of 5 geen genomen en was super geprikkeld, kon niks verdragen. Paar keer door het lint gegaan.
Ondertussen weer consequent, dagelijks 100mg. Wat ik wel merk is het feit dat mijn brein verdoofd is. Ik heb amper nog interesse in mijn werk en in de vakken die ik geef, eigenlijk wil ik alleen nog maar gaan fietsen. Zou de medicatie de interesses wegnemen?
Ondertussen weer consequent, dagelijks 100mg. Wat ik wel merk is het feit dat mijn brein verdoofd is. Ik heb amper nog interesse in mijn werk en in de vakken die ik geef, eigenlijk wil ik alleen nog maar gaan fietsen. Zou de medicatie de interesses wegnemen?
Karton
Well-known member
Ik heb gisterenavond een paniekaanval gehad door een emotionele namiddag en de combinatie alcohol + wiet. Ik verloor de controle, mijn hart ging steeds sneller slaan tot het zodanig snel ging dat ik dacht dat ik ging sterven. Mijn hart had nog nooit zo snel geslaan, ik was ook alleen thuis, ik ben naar buiten gegaan en heb een ambulance gebeld omdat ik dacht dat ik ging KO gaan. Terwijl ik met 112 aan het bellen was, belde ik ook aan bij de buren, met het idee dat moest ik bewusteloos vallen zij zouden kunnen overnemen. Uiteindelijk goed door hen opgevangen, langzaam gekalmeerd, toen de ambulanciers er waren was ik al wat meer oke, en ben ik erna terug naar huis gegaan. Toen was ik terug alleen thuis, maar nog niet nuchter, en toen ik alleen was begon de paniek terug te komen, maar dan gelukkig mijn vriendin aan de lijn gekregen, en het dan zo overbrugd tot ze thuis was (+- een half uur later).
Mega gênant. Ik doe nooit alcohol en wiet samen, dat was de eerste keer in mijn leven. Ik heb ook bijna geen tolerantie en in combinatie met een emotionele namiddag heb ik daar echt verschrikkelijk slecht op gereageerd. Ik dacht echt dat ik ging sterven.
Mega gênant. Ik doe nooit alcohol en wiet samen, dat was de eerste keer in mijn leven. Ik heb ook bijna geen tolerantie en in combinatie met een emotionele namiddag heb ik daar echt verschrikkelijk slecht op gereageerd. Ik dacht echt dat ik ging sterven.
Enj0i^
Active member
Exact dezelfde ervaring gehad in 2018. Dat was meteen ook de laatste keer dat ik wiet gerookt heb.
Was mijn eerste paniekaanval ooit, en ben daar serieus van geschrokken. Meteen gestopt met wiet roken en 1 jaar lang bijna geen alcohol meer gedronken omdat ik heel bang was het opnieuw te krijgen.
Scary shit als je voelt dat je de controle verliest.
Galaxy
Banned
Ik heb vroeger als ik kind was met vrienden veel alcohol en wiet gerookt, niemand heeft er problemen mee gehad, maar van weed alleen in de hitte wel bijna flauwgevallen, alles werd zwart.Ik zag niks meer dan cola gekregen en was direct beter.
Ik persoonlijk zou u aanraden nooit geen weed meer te roken,ikzelf ben al meer dan 20j gestopt en zal het nooit meer gebruiken is echt rotte nest en kost veel geld, met sigaretten ben ik ook 6j gestopt.
Ik persoonlijk zou u aanraden nooit geen weed meer te roken,ikzelf ben al meer dan 20j gestopt en zal het nooit meer gebruiken is echt rotte nest en kost veel geld, met sigaretten ben ik ook 6j gestopt.
Sneeuwstorm
Well-known member
Ik heb eens 1 keer weed gerookt en ik werd daar paranoïde van, ik dacht dan dat iedereen aan mij zou zien dat ik drugs gerookt had. Ik werd er dan duizelig van en kreeg het gevoel dat ik ging flauwvallen.
Van alcohol kan je de volgende dag serieus ziek zijn en je slecht voelen maar de gevolgen zijn (naar mijn gevoel) beter in te schatten. Ik zou van weed wegblijven en zeker niet combineren met alcohol. Weed geeft meer kans op psychische klachten zoals psychosen en paniekaanvallen denk ik.
Blijkt dat er dus nog veel mensen zijn die van weed het gevoel krijgen dat ze gaan flauwvallen, zoals dat ik had.
Van alcohol kan je de volgende dag serieus ziek zijn en je slecht voelen maar de gevolgen zijn (naar mijn gevoel) beter in te schatten. Ik zou van weed wegblijven en zeker niet combineren met alcohol. Weed geeft meer kans op psychische klachten zoals psychosen en paniekaanvallen denk ik.
Blijkt dat er dus nog veel mensen zijn die van weed het gevoel krijgen dat ze gaan flauwvallen, zoals dat ik had.
Muñoz
Well-known member
Ik heb vandaag de officiële diagnose van ADHD-I (het vroegere ADD) gekregen als 20'er.
Merkte vroeger al dat ik snel afgeleid was, sommige zaken heel snel vergat en altijd al een voorliefde voor zaken uitstellen had. Maar de bel is bij mij en mijn omgeving nooit gaan ringen want ik was nooit hyperactief en presteerde op school/academisch goed. Nu ik eraan terugdenk wel een aantal keer in aanraking gekomen met het CLB voor spijbelen en opstandig gedrag richting leerkrachten, wat wellicht ook een gevolg van het onderliggend probleem was.
Maar sinds ik ben beginnen werken +/- 2 jaar geleden gemerkt dat ik op hoe langer hoe meer dagen echt moeite heb om aan het werk te beginnen en de motivatie ontbreekt om taken af te werken. Dat uitstelgedrag had ik vroeger ook al, maar vroeger dacht ik gewoon dat ik inherent lui was en had ik ook de mogelijkheid om veel zaken uit te stellen.
Voel me ook al enkele maanden redelijk 'uitgeblust' ook al werk ik 4/5e, heb ik fijne collega's, interesseert het werk me en heb ik echt niks van stress. Heb tijdens covid toen ik nog student was ook al eens milde depressieve klachten gehad en dan antidepressiva geprobeerd die toch wel enigszins hielpen, maar niet echt wauw wauw.
Huisarts had vermoedens van ADHD en heeft me dan doorverwezen naar zo'n multidisciplinair centrum waar ik erg snel bij kon zonder afgezopen te worden, en inderdaad: de diagnose is tamelijk snel gesteld.
Nu is de vraag natuurlijk: what's next. De psychiater was nogal tamelijk 'snel' met het willen voorschrijven van methylfenidaat, maar ik voel me toch niet zo erg comfortabel om al meteen een (verslavende) amfetamine te gebruiken met toch heel wat bijwerkingen. Voel ook niet dat ik het elke dag nodig heb, want als ik niet moet werken of op vakantie ben, dan is er geen enkel probleem. Een andere mogelijkheid is een non-stimulant, maar die werken precies toch niet zo goed?
Therapie heb ik geen interesse in. Mijn probleem is weinig dopamine, en ik probeer sowieso al gezond te leven zonder excessen. Doe ook al mindfulness sinds een aantal jaar, wat me op sommige momenten wel echt zeer goed helpt, maar bon.
Nog mensen die pas op volwassen leeftijd de diagnose kregen?
Merkte vroeger al dat ik snel afgeleid was, sommige zaken heel snel vergat en altijd al een voorliefde voor zaken uitstellen had. Maar de bel is bij mij en mijn omgeving nooit gaan ringen want ik was nooit hyperactief en presteerde op school/academisch goed. Nu ik eraan terugdenk wel een aantal keer in aanraking gekomen met het CLB voor spijbelen en opstandig gedrag richting leerkrachten, wat wellicht ook een gevolg van het onderliggend probleem was.
Maar sinds ik ben beginnen werken +/- 2 jaar geleden gemerkt dat ik op hoe langer hoe meer dagen echt moeite heb om aan het werk te beginnen en de motivatie ontbreekt om taken af te werken. Dat uitstelgedrag had ik vroeger ook al, maar vroeger dacht ik gewoon dat ik inherent lui was en had ik ook de mogelijkheid om veel zaken uit te stellen.
Voel me ook al enkele maanden redelijk 'uitgeblust' ook al werk ik 4/5e, heb ik fijne collega's, interesseert het werk me en heb ik echt niks van stress. Heb tijdens covid toen ik nog student was ook al eens milde depressieve klachten gehad en dan antidepressiva geprobeerd die toch wel enigszins hielpen, maar niet echt wauw wauw.
Huisarts had vermoedens van ADHD en heeft me dan doorverwezen naar zo'n multidisciplinair centrum waar ik erg snel bij kon zonder afgezopen te worden, en inderdaad: de diagnose is tamelijk snel gesteld.
Nu is de vraag natuurlijk: what's next. De psychiater was nogal tamelijk 'snel' met het willen voorschrijven van methylfenidaat, maar ik voel me toch niet zo erg comfortabel om al meteen een (verslavende) amfetamine te gebruiken met toch heel wat bijwerkingen. Voel ook niet dat ik het elke dag nodig heb, want als ik niet moet werken of op vakantie ben, dan is er geen enkel probleem. Een andere mogelijkheid is een non-stimulant, maar die werken precies toch niet zo goed?
Therapie heb ik geen interesse in. Mijn probleem is weinig dopamine, en ik probeer sowieso al gezond te leven zonder excessen. Doe ook al mindfulness sinds een aantal jaar, wat me op sommige momenten wel echt zeer goed helpt, maar bon.
Nog mensen die pas op volwassen leeftijd de diagnose kregen?