De zwarte muren rond mij worden ook steeds hoger en hoger de laatste weken. Er gaat gewoon zoveel fout in mijn leven dat ik me echt afvraag hoe ik hier nog uit kom.
Geen relatie, een job die ik absoluut niet graag doe, mentale en fysieke problemen, ik nader ook de 40 en als ik in de spiegel kijk dan zie ik mezelf ook gewoon aftakelen ... mijn haar valt uit en de kale plekken worden iedere dag groter, ik heb gigantische wallen omdat ik al meer dan een jaar zeer slecht slaap door mijn tinnitus, ik ben 10kg verdikt door medicatie. FML
Ik ben nu ook terug alleen na een relatie van 9 jaar, geen kinderen, geen broers of zussen, en wel vrienden ... maar die hebben ook gewoon hun eigen leven. Ik voel me inderdaad gewoon heel erg alleen, de gedachte dat je inderdaad weinig relevant bent, zeker nu ook nog eens na in de steek gelaten te zijn, dat raakt je tot in je diepst van je ziel.
De enige reden dat ik momenteel toch nog iet of wat functioneer is medicatie. Ik voel gewoon dat de medicatie die ik neem mij beschermt van de echte crashes en de zeer diepe dalen. Het zorgt er voor dat ik niet constant op dezelfde negatieve gedachten blijf hangen en dat ik tussen alle negatieve overweldigende gevoelens toch af en toe eens een vlaag van moed en hoop heb dat ik er ooit nog ga uit geraken.
Ik voel ook oprecht mee met iedereen in dit topic die ook echt diep zit ... tot enkele jaren geleden stond ik heel weinig stil bij mentaal welzijn, maar alles wat ik de laatste jaren meegemaakt heb heeft er wel voor gezorgd dat mijn empathie met 'lotgenoten' enorm is toegenomen.
Dus aan iedereen hier die het moeilijk heeft en die zich eenzaam voelt, weet dat ik toch die paar seconden terwijl ik je post lees alleen maar aan jou denk
