Als ik je een tip mag geven zoek een psycholoog waar je u goed bij voeld. Zeker niet twijfelen als de klik er niet is en zoeken naar een anderen en als het momenteel heel zwaar is het crisis team in Leuven.
Mentaal Welzijn
- Onderwerp starter glashelder
- Startdatum
MiniJeffrey
Well-known member
Hey, merci om te delen! Klinkt inderdaad als eenzaamheid, maar daar is gelukkig wat aan te doen! Soms is het inderdaad ook een interne speurtocht naar wat je in het leven nodig hebt en wat niet. Je psycholoog kan je daar inderdaad zeker mee helpen, want soms is het niet wat je denkt dat het is!
Dat van die F16, ben je zeker? Of ben je zelf associaties gaan leggen? Misschien heb je nu gewoon wel iets ondekt waar je gewoon meer over wil weten: luchtvaart bv. Niet achter alles hoef je ook persé een mentale reden te zoeken natuurlijk. Je gaat in moeilijke momenten namelijk snel linken leggen die er niet zijn waardoor je op den duur alles ziet/linkt met je mentale toestand. Je ziet enkel nog de koppeltjes en vrienden, elk liedje op de radio gaat plots over gebroken relaties of dingen gebeuren die louter toevallig zijn maar waar je iets anders inziet.
Mag ik vragen welke hobbies je hebt?
Kop op alvast, ik weet als geen ander dat uit een dal klimmen mogelijk is!
BlackTeaTrader
Member
Bedankt voor de tip, ga ik zeker in het achterhoofd houden.
Heb jouw verhaal hier ook gelezen, zeker gene kattepis, veel sterkte!
Ik kan het zelf niet goed verklaren en vind het zelf een beetje gênant omdat het zo vreemd klinkt als je het niet hebt meegemaakt. Ben nooit echt geïnteresseerd geweest in luchtvaart (nooit naar een airshow of spottersdag geweest ofzo, al zou ik me er wel niet vervelen denk ik), als kind daar in de buurt opgegroeid en wel honderden keren die F16's hoorde overvliegen en vaak de knal meemaakte als die door de geluidsmuur braken maar je er verder niet bij stilstond, laat staan dat het bv een kinderdroom was om piloot te worden. Ook al een tiental keer intercontinentaal gevlogen maar vond de vlucht eerder iets ambetants op weg naar vakantie ipv "oh joepie, vliegen in een Airbus A330 deze keer, in deze configuratie".
Vandaar dus dat ik denk dat het zien van die vliegende F16's gewoon een trigger was, een zeer concreet in your face symbool van een totaal andere wereld waar je nooit zal bijhoren. Zit ook met een totale bore-out op het werk dus verlang wel naar een totaal andere leefwereld, maar zit nu vast in een gouden kooi dus veranderen is niet evident.
Hobbies zijn lezen, musea bezoeken, instrument bespelen, motorrijden en sinds een paar weken fitnessen.
Vind het allemaal heel leuk maar voel met toch bijna altijd eenzaam. Komt door het gemis aan echt goede connecties, al die oppervlakkige contacten heb ik weinig aan. Want uiteindelijk zijn die hobbies ook weinig sociaal.
* Lezen: in je eentje
* Musea bezoeken: vaak in je eentje. Kon vroeger ook gewoon alleen paar dagen op reis gaan naar een stad en daar de hele dag musea bezoeken, nu is het gedacht om alleen nog maar de trein naar Zaventem te nemen al te veel
* Instrument bespelen is ook in je eentje, want bespeel toetsinstrumenten (piano, orgel, klavecimbel)
* Motorrijden: kan je in groep doen maar heb nog niet gezocht. Kon de voorbije maanden soms uren 's avonds rondrijden om mijn hoofd leeg te maken, maar met die kortere dagen is dat ook niet meer zo evident.
* Fitnessen: momenteel enkel thuis met een paar dumbbells en straps, wel 1.5 uur 6 dagen op 7. Maar ook in de gym is het eerder op jezelf.
Zoals zoveel koppige Vlamingen heb ik die eenzaamheid te lang laten sluimeren en gedacht dat ik er wel zelf zou uitgeraken, maar wordt steeds erger. Ik ga nu actie ondernemen
Zoals zoveel koppige Vlamingen heb ik die eenzaamheid te lang laten sluimeren en gedacht dat ik er wel zelf zou uitgeraken, maar wordt steeds erger. Ik ga nu actie ondernemen
Er is pas een sociale zoekertjes topic geopend. Misschien is het iets voor jou om daar te vragen of er iemand bijvoorbeeld een museumbezoek ziet zitten, eens samen wil gaan fitnessen, motorrijden, ...?
MiniJeffrey
Well-known member
Bedankt voor de tip, ga ik zeker in het achterhoofd houden.
Heb jouw verhaal hier ook gelezen, zeker gene kattepis, veel sterkte!
Ik kan het zelf niet goed verklaren en vind het zelf een beetje gênant omdat het zo vreemd klinkt als je het niet hebt meegemaakt. Ben nooit echt geïnteresseerd geweest in luchtvaart (nooit naar een airshow of spottersdag geweest ofzo, al zou ik me er wel niet vervelen denk ik), als kind daar in de buurt opgegroeid en wel honderden keren die F16's hoorde overvliegen en vaak de knal meemaakte als die door de geluidsmuur braken maar je er verder niet bij stilstond, laat staan dat het bv een kinderdroom was om piloot te worden. Ook al een tiental keer intercontinentaal gevlogen maar vond de vlucht eerder iets ambetants op weg naar vakantie ipv "oh joepie, vliegen in een Airbus A330 deze keer, in deze configuratie".
Vandaar dus dat ik denk dat het zien van die vliegende F16's gewoon een trigger was, een zeer concreet in your face symbool van een totaal andere wereld waar je nooit zal bijhoren. Zit ook met een totale bore-out op het werk dus verlang wel naar een totaal andere leefwereld, maar zit nu vast in een gouden kooi dus veranderen is niet evident.
Hobbies zijn lezen, musea bezoeken, instrument bespelen, motorrijden en sinds een paar weken fitnessen.
Vind het allemaal heel leuk maar voel met toch bijna altijd eenzaam. Komt door het gemis aan echt goede connecties, al die oppervlakkige contacten heb ik weinig aan. Want uiteindelijk zijn die hobbies ook weinig sociaal.
* Lezen: in je eentje
* Musea bezoeken: vaak in je eentje. Kon vroeger ook gewoon alleen paar dagen op reis gaan naar een stad en daar de hele dag musea bezoeken, nu is het gedacht om alleen nog maar de trein naar Zaventem te nemen al te veel
* Instrument bespelen is ook in je eentje, want bespeel toetsinstrumenten (piano, orgel, klavecimbel)
* Motorrijden: kan je in groep doen maar heb nog niet gezocht. Kon de voorbije maanden soms uren 's avonds rondrijden om mijn hoofd leeg te maken, maar met die kortere dagen is dat ook niet meer zo evident.
* Fitnessen: momenteel enkel thuis met een paar dumbbells en straps, wel 1.5 uur 6 dagen op 7. Maar ook in de gym is het eerder op jezelf.
Zoals zoveel koppige Vlamingen heb ik die eenzaamheid te lang laten sluimeren en gedacht dat ik er wel zelf zou uitgeraken, maar wordt steeds erger. Ik ga nu actie ondernemen
Good for you! Je hebt inderdaad hobbies die vrij geïsoleerd zijn of kunnen uitgevoerd worden. Ik zou daar eens proberen eentje aan toe te voegen die je in groep doet, ik zeg maar iets: lid worden van een padelclub?
Je psycholoog kan je wel helpen sowieso!
BlackTeaTrader
Member
Ja ik zou inderdaad een nieuwe hobby moeten zoeken in groepsverband, maar het probleem is dus dat ik echt betekenisvolle relaties mis. Weet niet of een nieuwe hobby dit gaat oplossen. Ik wil niet van die oppervlakkige relaties aangaan met anderen, maar anderzijds wordt een relatie pas betekenisvol na voldoende investering van tijd, wat mij momenteel teveel moeite kost.
Denk dat de psycholoog dat kan kaderen en begeleiden, en dat ik dan pas nieuwe mensen ga proberen te leren kennen en tijd investeren.
Slyke
Well-known member
Klinkt een beetje als een vicieuze cirkel, in die zin dat je die betekenisvolle relaties enkel kan vinden door met anderen in contact te komen.
En ook daar speelt een factor geluk; het kan perfect zijn dat je een jaar lang ergens een groepsactiviteit onderneemt en met niemand echt een klik hebt.
Of misschien wel een klik, maar eerder een oppervlakkig contact.
Zoiets moet groeien en vraagt inderdaad wel energie en tijd.
Uiteraard, als je vertrekt vanuit een gemeenschappelijke interesse, is de kans op slagen misschien wel groter.
Chelark007
Well-known member
Klopt volledig. Zelf gemerkt na 5j
Sneeuwstorm
Well-known member
Klopt misschien wel grotendeels, maar het is beter dan totaal geen vrienden, lijkt me. Zolang ge u amuseert met die hobby.
Als je van werk/school/omgeving verandert ga je ook contact verliezen met veel mensen (en nieuwe contacten leggen).
Als je van werk/school/omgeving verandert ga je ook contact verliezen met veel mensen (en nieuwe contacten leggen).
MisterV
Well-known member
Bwoh, ik merk dat er dan inderdaad contact verloren gaat maar nog maar weinig bijkomt eens je het studentenleven gepasseerd bent.
Chauffagist
Well-known member
De laatste maanden ben ik extreem geprikkeld. Ik lees hier vaak dat mensen nood hebben aan sociaal contact. Ik begin er genoeg van te hebben. Ik stoor mij mateloos aan collega's, studenten en zelf (schoon)familie. Waar ik vroeger de kalmte kon bewaren ga ik steeds sneller door het lint en begin ik vanbinnen te koken. De barrière die overblijft tussen kalmte bewaren of uitbarsten is zeer dun.
Volgens mijn vrouw is het duidelijk af te lezen dat ik bepaalde mensen niet moet. Dit wil zeggen dat collega's dat waarschijnlijk ook zien, hoewel ik quasi altijd vriendelijk blijf. Ze vindt ook dat ik een sociaal probleem heb omdat ik amper met andere mensen wil afspreken. Ik heb daar gewoon geen nood aan.
Anderzijds geniet ik wel van contacten, 1op1 met nieuwe mensen. Mensen die ik makkelijk uit mijn personal space kan houden en waar ik de touwtjes volledig in handen heb.
Ik heb er ook geen moeite mee om mensen aan te spreken,zelf spreken voor een nieuwe groep vind ik niet ongemakkelijk. Deel uitmaken van een groep vind ik maar stom. Collega's zijn gewoon mensen die per toeval dezelfde job doen, er is meestal wat competitie en uiteindelijk kiest iedereen voor zichzelf. Ik geloof niet in teambuilding. Je weet ook nooit 100% wie je kan vertrouwen en wie niet . Samen zaken doen buiten het werk is geen garantie op "geen mes in de rug krijgen".
Volgens mijn vrouw is het duidelijk af te lezen dat ik bepaalde mensen niet moet. Dit wil zeggen dat collega's dat waarschijnlijk ook zien, hoewel ik quasi altijd vriendelijk blijf. Ze vindt ook dat ik een sociaal probleem heb omdat ik amper met andere mensen wil afspreken. Ik heb daar gewoon geen nood aan.
Anderzijds geniet ik wel van contacten, 1op1 met nieuwe mensen. Mensen die ik makkelijk uit mijn personal space kan houden en waar ik de touwtjes volledig in handen heb.
Ik heb er ook geen moeite mee om mensen aan te spreken,zelf spreken voor een nieuwe groep vind ik niet ongemakkelijk. Deel uitmaken van een groep vind ik maar stom. Collega's zijn gewoon mensen die per toeval dezelfde job doen, er is meestal wat competitie en uiteindelijk kiest iedereen voor zichzelf. Ik geloof niet in teambuilding. Je weet ook nooit 100% wie je kan vertrouwen en wie niet . Samen zaken doen buiten het werk is geen garantie op "geen mes in de rug krijgen".
MisterV
Well-known member
Klinkt als vollen bak introvert en een lege "sociale batterij". In normale omstandigheden kan je wel om met mensen die u minder liggen maar als uw batterij leeg is ligt uw irritatiedrempel véél lager.
Hier was een irritatiedrempel die op quasi 0 stond een symptoom van compleet opgebrand zijn maar zo verregaand hoeft het bij jou nu ook niet te zijn.
Hier was een irritatiedrempel die op quasi 0 stond een symptoom van compleet opgebrand zijn maar zo verregaand hoeft het bij jou nu ook niet te zijn.
Ik heb dat op het einde van de dag ook altijd (vergeleken met ‘s morgens) dus inderdaad batterij is leeg. Maar nu post hij dat maandagmorgen. Misschien zwaar weekend gehad?
Klinkt herkenbaar, ik moet van de meeste mensen niet weten. Ik heb mijn vaste vriendenkring > 20 jaar + familie dus ik zou niet weten wat ik mis. De rest zijn allemaal oppervlakkige relaties die niets betekenen. En waar ik dan ook weinig tijd of moeite in steek.
Klinkt herkenbaar, ik moet van de meeste mensen niet weten. Ik heb mijn vaste vriendenkring > 20 jaar + familie dus ik zou niet weten wat ik mis. De rest zijn allemaal oppervlakkige relaties die niets betekenen. En waar ik dan ook weinig tijd of moeite in steek.
Sneeuwstorm
Well-known member
Ik ben ook wel niet op mijn sociaalst op een maandagmorgen meestal. Dan word ik liever met rust gelaten. In feite 's morgens in het algemeen. Ik ben niet echt een ochtendmens. Heb dan ook een hekel aan kakelende mensen vroeg op de morgend.
Chauffagist
Well-known member
Echt introvert ben ik nu ook niet. Het is te zeggen, ik ben altijd open en vriendelijk, al heb ik soms echt geen zin om mensen te zien. Er is wel een verschil tussen wat ik doe en wat ik denk. Goeiemorgen zeggen en in jezelf denken "stomme loser waarom ben jij hier nu vandaag" is niet uitzonderlijk
, ergens schuilt er toch een psychopaat in mij denk ik soms.Wat ik wel zal doen is drukke plaatsen mijden, prikkels komen sowieso hard binnen. Mensen die luid praten, opvallend gedrag, blaffende honden, dat zijn zaken die mij extreem storen. Op school zal ik ook snel uitvliegen tegen studenten die onnodig lawaai maken.
Ik voel me niet echt opgebrand, ik sta fit op, sport veel, heb veel energie. Onlangs soort griep, huisarts geeft 3 dagen thuis, na dag 1 al weer gaan werken. Heb ook niet het gevoel dat werk op zich het probleem is. Ik zeg niet dat het altijd een droomjob is, maar binnen een goeie week ben ik er weer voor een dag of 10 van af. (Dan zoek ik de Ardennen op en ga ik zoveel mogelijk het bos in, iets waar ik eigenlijk al 2 maand naar uitkijk
.)De werkdagen vliegen wel voorbij, dus zo erg zal het wel niet zijn. Ik ben wel altijd blij als de dag voorbij is en ik op mijn gemak naar huis kan rijden. Het is een beetje dubbel, maar een fulltime job waar je een deftig loon hebt, veel verlof hebt, niet te veel bureauwerk hebt en gemiddeld genomen maar 3 dagen/week aanwezig moet zijn zal eerder zeldzaam zijn, dus zolang het kan zal ik dit proberen volhouden...
MisterV
Well-known member
Introvert heeft dan ook niks te maken met geslotenheid, verlegenheid, asociaal zijn of zo. Gaat puur over:Echt introvert ben ik nu ook niet. Het is te zeggen, ik ben altijd open en vriendelijk, al heb ik soms echt geen zin om mensen te zien. Er is wel een verschil tussen wat ik doe en wat ik denk. Goeiemorgen zeggen en in jezelf denken "stomme loser waarom ben jij hier nu vandaag" is niet uitzonderlijk
introvert = sociaal contact trekt batterij leeg
extravert = sociaal contact laadt batterij op
Het is perfect mogelijk om een sociale introvert te zijn mits genoeg tijd op uzelf.
Enj0i^
Active member
Ik had het nog nooit zo bekeken.
Ik heb geen enkele angst om mensen te leren kennen of voor grote groepen te spreken, maar ik vond het altijd opvallend dat sociaal contact inderdaad mij enorm veel energie kost, terwijl in mijn omgeving iedereen altijd sociaal contact nodig heeft om energie te krijgen.
Ik dacht altijd dat ik extravert was omdat ik goed met mensen om kan gaan en goed kan spreken in publiek, maar ik vond het gewoon raar dat ik altijd als eerste vertrok op een feestje
Ik heb enkel kennissen, geen vrienden. Overal waar ik kom (school, sportclub, studentenvereniging, werk, ...) maak ik makkelijk contacten en kan ik mij amuseren met de mensen daar. Maar terwijl ik overal mensen binnen die omgevingen een diepere connectie zie maken met elkaar, en zie afspreken buiten die specifieke context, ben ik daar nooit in geslaagd. Mijn vrouw is daarin eigenlijk zowat net hetzelfde. Zij heeft wel nog een vriendengroepje uit haar studententijd, maar dat is het type vrienden geworden die je 1 keer per jaar ziet en hoort, en meer moet je daar niet van verwachten.
Het is toch een beetje het "laatste" taboe in onze samenleving, denk ik. Eenzaamheid / een gebrek aan vrienden. De maatschappij gaat er van uit dat iedereen op zijn minst 1 of meerdere goede vrienden heeft, of een vriendengroep waar ze op kunnen rekenen. Elk jaar weer die awkward blikken wanneer je oudejaar weer eens alleen hebt "gevierd", mijn "vrijgezellenavond" was puur met mijn broer en zus, bij elk gesprek over mijn verbouwingen is er wel iemand die zegt "met een paar maten en een bak bier is dat gefixt he". Ergste was op een bepaald moment een enquête die ik afnam over racisme, en ik was niet goed bezig omdat ik geen vrienden van andere origine had
.
MisterV
Well-known member
Hier is dat niet veel anders hoor. De meeste vrienden en kennissen zijn (ex-)collega's. Familie is ook beperkt tot de naaste familie aangezien ik om allerhande terechte redenen geen contact meer heb met neven en nichten. Ik kende tot eind mijn 20'er jaren nog wel een redelijk ruime groep mensen maar dan voornamelijk via jeugdwerk en hogeschool. Dat zijn dan mensen die verspreid over heel Vlaanderen wonen. Op een bepaald moment begint iedereen aan een gezin (ik ook) en vallen die contacten één voor één weg.Ik heb enkel kennissen, geen vrienden. Overal waar ik kom (school, sportclub, studentenvereniging, werk, ...) maak ik makkelijk contacten en kan ik mij amuseren met de mensen daar. Maar terwijl ik overal mensen binnen die omgevingen een diepere connectie zie maken met elkaar, en zie afspreken buiten die specifieke context, ben ik daar nooit in geslaagd. Mijn vrouw is daarin eigenlijk zowat net hetzelfde. Zij heeft wel nog een vriendengroepje uit haar studententijd, maar dat is het type vrienden geworden die je 1 keer per jaar ziet en hoort, en meer moet je daar niet van verwachten.
Het is toch een beetje het "laatste" taboe in onze samenleving, denk ik. Eenzaamheid / een gebrek aan vrienden. De maatschappij gaat er van uit dat iedereen op zijn minst 1 of meerdere goede vrienden heeft, of een vriendengroep waar ze op kunnen rekenen. Elk jaar weer die awkward blikken wanneer je oudejaar weer eens alleen hebt "gevierd", mijn "vrijgezellenavond" was puur met mijn broer en zus, bij elk gesprek over mijn verbouwingen is er wel iemand die zegt "met een paar maten en een bak bier is dat gefixt he". Ergste was op een bepaald moment een enquête die ik afnam over racisme, en ik was niet goed bezig omdat ik geen vrienden van andere origine had
Ik zit daar in een soort dubio tussen "een vastere vriendenkring zou wel handig zijn" en "ik ben slecht in zo'n relaties onderhouden zodat dat duurzaam blijft, kost ook veel energie". Een vaste kliek puur omdat je ze dan kan "gebruiken" voor een verhuis/verbouwing en omdat dat de maatschappelijke norm is is nu ook niet de beste motivatie. Plus een scheiding achter de rug en dan valt ook een grote groep schoonfamilie weg waar ik meer aan had dan mijn eigen familie (ouders, broer & zussen uitgezonderd). En met die scheiding zit je dan ook nog eens de helft van de weken alleen thuis (kinderen in 50/50 regeling). Niet dat ik hier zit weg te kwijnen van eenzaamheid, verre van, maar er mist wel iets.
Het jammere is, ik ben veel opener en socialer dan vroeger maar de groep kennissen is wel veel kleiner.